Trash Can

Verzamelplaats van stukjes die op de Vera-site zijn verschenen.
 

The Nomads & The Stomachmouths

In mijn niet aflatende ijver nieuwe bands te ontdekken was ik rond mijn zestiende steeds dieper in de garagerockbands gedoken. We hebben het nu over de periode rond 1984 en de bronnen en financiële middelen waren schaars. Over de Amerikaanse garagebands was nog redelijk wat informatie te vinden. Bij Europese bands was dat wel anders. Die deden toch onder bij de voorbeelden uit de Verenigde Staten. Naast Oor, toen nog een leidende bron, was VPRO-radio een welkome bron. Menig cassettebandje werd vol getaped, aantekeningen werden gemaakt tijdens de uitzendingen en er diende een uurtje gespijbeld te worden op woensdagmiddag om het programma De Wilde Wereld volledig te kunnen volgen. Toen op een van die middagen I'm Five Years Ahead Of My Time werd gedraaid was ik direct verkocht. Zo horen gitaren dus te klinken. De naam The Nomads stond genoteerd. Een garagerockband uit Zweden. Nu nog een manier vinden om de plaat waar het nummer op staat in huis te krijgen. Groot was de vreugde toen de plaat Where The Wolf Bane Blooms een paar weken later gewoon in de bak van recent verschenen lp's stond in de lokale platenzaak. Voor slecht 19,95 gulden. Terwijl de meeste lp's toch echt 24,95 kostten die tijd. Ik prees me gelukkig. Thuis gekomen keek ik eens goed naar de tracklist. Slechts zes nummers? Geen lp, maar een ep! Een dure. Twintig piek. Even slikken, maar de zes nummers vergoedden alles. Sterker nog, Where The Wolf Bane Blooms zal altijd mijn favoriete ep blijven. The Nomads maakt nog steeds platen, is al jaren vrij belegen, maar die eerste ep kwam precies op het juiste moment.

I'm Five Years Ahead Of My Time (het origineel is van The Third Bardo uit 1967) is het eerste nummers van de twee jaar geleden verschenen dubbel cd A Real Cool Time Revisited. Veertig nummers van Zweedse bands uit de jaren '80. Veel garagebands, al zijn er ook een paar vage wavebands te ontdekken. Gemeenschappelijke factor is echter de Zweedse undergoundscene uit die tijd. De meeste bands zijn blijven steken in die scene in eigen land. Een paar bands hebben ook internationaal nog wat in de melk te brokkelen gehad. The Stomachmouths bijvoorbeeld. Deze wilde Zweden draaiden er verder niet omheen. De Amerikaanse garagebands uit de oertijd waren het grote voorbeeld en die dienden op zo woest mogelijke manier gevolgd te worden. De band speelde vooral veel covers, maar de eigen nummers werden na verloop van tijd steeds veelzeggender. De eerste single verscheen in 1985. This Is..... The Stomachmouths bevat twee nummer waarvan Don't Put Me Down samenvat waar de band voor staat. Neo-garagerock dat wordt ondersteunt door een luchtige surfgitaar en een snotty zanger. Al gauw wordt het kwartet uitgebreid met een vijfde lid. Een Zweedse dame die haar orgel meeneemt en de coolheidsfactor van de band verdrievoudigt. Er zijn natuurlijk meer Zweedse garagebands geweest die gehoord mogen worden, maar de ontdekking van The Nomads en The Stomachmouths hebben op mij toen de meeste impact gehad. The Stomachmouths heeft uiteindelijk naast twee singles nog een ep en een lp gemaakt. Allen out of print en daarom kostbaar. In 2003 verscheen de cd Born Losers. Een compilatieplaat met 23 nummers van The Stomachmouths met daarop ook het nummer R & B No. 65, een ode aan ons eigen Q65. Vreemd genoeg staat Born Loser, een  Murphy And The Mob cover uit 1966,  niet de op deze overzichts-cd.

 

(Verschenen op 15-08-2012 op de site van Vera)

 

THE BRIAN JONESTOWN MASSACRE

Er zijn bands die eigenlijk heel groot en wereldberoemd zouden moeten zijn. Door omstandigheden is dat uiteindelijk niet gelukt. Neem bijvoordeeld The Brian Jonestown Massacre. Het wisselende gezelschap dat in 1990 wordt opgericht door frontman Anton Newcombe. Een band die een stroom aan tijdloze nummers maakt, een stroom die maar niet richting het grote publiek wil lopen. De omstandigheden waardoor het maar niet wil lukken liggen overigens voornamelijk bij Anton Newcombe zelf. Zijn buitensporige drugsgebruik zal daarbij ook een handje geholpen hebben. De term 'geniale gek' is zonder meer van toepassing op deze in Californië geboren Amerikaan.


Ooit was hij bevriend met Courtney Taylor van The Dandy Warhols. Een band waar hij nog steeds zegt een groot fan van te zijn. Maar Newcombe heeft naast Brian Jones en religieuze massamoordenaars vele obsessies en The Dandy Warhols wordt er ook een. Waar de Dandies doorbreken naar het grote publiek en op een gegeven moment voor tienduizenden mensen spelen op grote festivals over de hele wereld, speelt The Brian Jonestown Massacre voor twaalf man in een kraakpand. De haat/liefdeverhouding, treffend in beeld gebracht in de documentaire Dig!, gaat zelfs zo ver dat er een rechterlijke uitspraak aan de pas moet komen die er voor moet zorgen dat Anton Newcombe niet meer in de buurt van The Dandy Warhols komt. Zo'n restraining order maakt overigens weinig indruk op Newcombe. Zo heeft hij er ook eentje die stelt dat hij ook niet meer in de buurt mag komen van zijn kind en diens moeder, de actrice Tricia Vessey. Hij gaat en staat echter waar hij wil. Meestal gaat dat goed, maar soms slaan de stoppen even door. Wat er voor gezorgd heeft dat hij en zijn bandleden regelmatig op het podium met elkaar of met het publiek op de vuist gaan.

Als hij echter de tijd neemt om te gaan zitten komen de meest prachtige liedjes uit zijn vertroebelde geest. Dat de band nooit is doorgebroken heeft meerdere positieve kanten. Wereldfaam was Anton Newcombe naar verwachting vrijwel direct fataal geworden en anders had The Brian Jonestown Massacre op 12 juni nooit in Vera gestaan. Of de band die avond het nummer Not If You Were The Last Dandy On Earth speelt valt nog te bezien aangezien er in de loop der jaren geput kan worden uit een oeuvre van meer dan 200 nummers. Must have platen zijn Take It From The Man! uit 1996, de singleverzamelaar The Singles Collection 1992-2011 en uiteraard mag iemand de fascinerende documentaire Dig! en het concert in Vera missen. Gevaarlijke rock 'n roll, het bestaat nog.

 

(Verschenen op 25-04-2012 op de site van Vera)

 

LOLI & THE CHONES

In 1997 verscheen op het inmiddels ter ziele gegane Rip Off Records label P.S. We Hate Youvan een band die zich Loli & The Chones noemde. Het trio uit Californië had op dat moment al twee singles uit en er waren ook een paar nummers verschenen op een compilatieplaat, dus men was gewaarschuwd.

Toch had P.S. We Hate You de nodige impact. De veertien nummers op de plaat getuigden allemaal van een stuitende domheid. Domheid nonchalant verpakt in eenvoudige lo-fi garagepunknummers. De band zong vooral over de enorme hekel die ze aan iedereen had en hoe ze dat sentiment wenste om te zetten in geweld. Openingsnummer I Think I'm Gonna is exemplarisch voor wat er daarna volgt. You Make Me Wanna Punch You, Punch You In The Face, aldus de zanger. Daarna wordt de persoon in kwestie nog geschopt en uiteindelijk bespuugd tot de dood er op volgt. Er zijn platen te noemen waarvan de bedoelingen minder duidelijk zijn.

 

Al doen de teksten vaak anders vermoeden, Loli & The Chones klinkt geen enkel moment werkelijk boos, wreed en gewelddadig. Integendeel. Juist deze ambivalentie maakt de plaat tot wat het 15 jaar na dato nog altijd is. Een plaat die waar nodig afgestoft dient te worden en zo luid mogelijk moet worden afgespeeld. Zelf van het nummer Nazi Death Camp kan men alleen maar vrolijk worden. Wat ook helpt is de lengte van de nummers, slechts één nummer duurt langer dan anderhalve minuut. In 1999 verschijnt de tweede en laatste lp van de band met de typische titel Total Fucking Genocide. Daarna stopt de band. Van de drie bandleden, allen met Latijns-Amerikaanse roots, spelen Chris en Michelle na het uiteenvallen van Loli & The Chones nog in andere bands. Van bassist Vince is sindsdien weinig meer vernomen. Zonder hem volgen in latere jaren nog enkele reünie-optredens.

 

P.S. We Hate You is in drie verschillende versies verschenen. Op cd, op zwart vinyl, maar ook op rood vinyl. Op deze laatste versie staan alle nummers op één kant en worden de veertien reguliere nummers gevolgd door twee bonustracks. Zie daar maar eens voor een acceptabele prijs aan te komen.

 

(Verschenen op 22-03-2012 op de site van Vera)

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed