September 2007

Zondag 30 september: American Inquisition - Christian Death

American Inquisition - Christian Death Je hebt gothic en je hebt gothic. Tegenwoordig schijnen bands als Within Temptation en Lacuna Coil erg gothic te zijn. Een hele opsomming zal ik u besparen, want ik zal ongetwijfeld een hele rits gothicmetalbands toch vergeten. Ik ben van een eerdere generatie en voor mij zijn bands als Bauhaus en Sisters Of Mercy de pure gothicbands. In mijn beleving was gothic in het begin van de jaren '80 vooral een Engelse aangelegenheid, maar ook aan gene zijde van de oceaan waren er gothicbands. Een van de bekendste was Christian Death en laat nou net die band binnenkort met een nieuwe plaat komen.

Er is wat merkwaardigs aan de hand met deze band, want eigenlijk bestaan er twee Christian Death's. Op een of andere bizarre wijze is de naam van de band in handen gekomen van bandleden die pas later bij de band zijn gekomen. Alle oorspronkelijke leden waren om uiteenlopende redenen uit de band gestapt en toen daar een paar spijt van kregen bleek de bandnaam in handen te zijn van Valor Kand. Deze man noemt de band waar enkele oorspronkelijke bandleden inzitten een "unofficial tribute band". Een zeer merkwaardige situatie. De officiële uit niet oorspronkelijke leden bestaande Christian Death heeft met American Inquisition wel een sterke plaat afgeleverd. Geen metal natuurlijk en geen donkere jaren '80 galm, maar een langzaam voortrekkende geheel met niet alledaagse instrumentatie.

Unrated
Reageer



Vrijdag 28 september: Come With Us - Venus Flytrap

Come With Us - Venus Flytrap Venus Flytrap is niet alleen een vleesetende plant (de zogenaamde Dionaea Muscipula), maar ook een Thaise popgroep en een Nederlandse rockgroep. De Thaise popgroep is een hele speciale, want waar wij in het Westen nog steeds the boy next door kiezen bij bijvoorbeeld Idols, gebruiken ze in Thailand een zelfde soort systeem om een groep van transeksuelen samen te stellen. Kwa chicks with dicks zit je in het Oosten natuurlijk ook wat ruimer in de mogelijkheden dan in het Westen.

Maar laten we ons in dit geval vooral niet afleiden van waar het daadwerkelijk om gaat. En dat is Venus Flytrap uit Den Haag. Come With Us is het derde album van de band en eentje waar de bandleden tevreden over kunnen zijn. Het geluid op Come With Us doet denken aan Sonic Youth. Sonic Youth met een oerdegelijk randje eraan in plaats van het metropoolgeluid wat we van de Newyorkers gewend zijn. De Hagenezen creëeren een beschaafde vorm van noise en deze beschaving is het grote makke van de plaat. Af en toe klink het net iets te lief en aardig om een verpletterende indruk achter te laten. Venus Flytrap blijft zich echter positief ontwikkelen, want iedere plaat is beter dan de vorige.

Unrated
Reacties (2)



Woensdag 26 september: Navigating The Bronze - Akimbo

Navigating The Bronze - Akimbo Natuurlijk moet ik me kapot schamen. Dit is het vijfde album van Akimbo en nu pas neem ik de moeite om eens naar die band te gaan luisteren. Sterker nog, het bestaan van de band is tot Navigating The Bronze volledig aan me voorbij gegaan. Misschien komt het omdat Akimbo tot op heden voornamelijk in de stoner- en metalhoek heeft geopereerd. Hoe dan ook, het vijfde album klinkt alsof Black Sabbath de Melvins ontmoet op een moment dat beide bands besloten hebben er een gezonde punkhouding op na te houden.

De kern van Akimbo bestaat uit Jon Weisnewski (zang en bas) en Nat Damm (drums). In de loop der jaren heeft het duo verschillende gitaristen uitgeprobeerd, maar om uiteenlopende redenen wisten de gitaristen het nooit lang vol te houden. Daar is met de komst van Aaron Walters waarschijnlijk een eind aan gekomen. Het trio vult elkaar namelijk erg goed aan. Jammer dat een van de tien nummers op Navigating The Bronze uit een drumsolo van ruim twee en een halve minuut bestaat. Daarvoor krijgt Akimbo een minnetje, de overige negen brute nummers krijgen echter allemaal een dikke plus.

Unrated
Reageer



Maandag 24 september: Beijing Bubbles. A Soundtrack And A Trip To China's Underground - V/A

Beijing Bubbles. A Soundtrack And A Trip To China's Underground - V/ADe Berlijnse filmmakers Susanne Messmer en George Lindt hebben een documentaire gemaakt over de ondergrondse muziekstromingen in Beijing. Deze documentaire was geruime tijd te zien in de betere bioscopen in Duitsland en Oostenrijk. Volgend jaar verschijnt de documentaire in Nederland op dvd en kunnen we in de huiskamer kennismaken met Beijing Bubbles. Vreemd genoeg is de soundtrack Beijing Bubbles. A Soundtrack And A Trip To China's Underground sinds kort al wel verkrijgbaar. De cd laat een grote muzikale verscheidenheid horen. Sommige band proberen geforceerd westers over te komen, andere bands mixen juist hun chinese roots door hun rockmuziek heen.

T9 bijvoorbeeld maakt een vreemde combinatie van westerse rockmuziek met traditionele Mongoolse muziek. Een band als Car-Sick Cars zet daar een haast perfecte Sonic Youth-immitatie tegenover. Er is voor elk wat wils op deze soundtrack, de liefhebber van betonpunk kan zijn hart ophalen met Misandao en de liefhebber van schreeuwde vrouwen krijgt een extra portie sambal bij Subs; post-punk met een licht briljante zangeres als schreeuwchineesje. Als de documentaire van hetzelfde nivo is als de soundtrack dan zit het wel goed met de undergroundscene in Beijing.

Unrated
Reageer



Zaterdag 22 september: Break The Banks - Battle

Break The Banks - Battle Vorig jaar was ik erg benieuwd naar het toen verschenen het mini album Back To Earth van Battle. In de recensie was ik behoorlijk lovend, maar de eerlijk gebied te zeggen dat de plaat ergens op een stapel is beland waar tegenwoordig verdacht veel platen terechtkomen die eigenlijk best wel goed zijn, maar toch nauwelijks meer gedraaid worden. Zo heel erg goed blijken ze na verloop van tijd dus toch niet te zijn.

Break The Banks is Battle's lang verwachtte full length debuut en trekt de lijn van het mini album door. De combinatie van jaren '80 new wave en jaren '90 britpop is aanstekelijk, de zweverige gitaarlijnen klinken vertrouwd, maar de verrassing is er op deze manier natuurlijk wel vanaf. Het tien nummers tellende album heeft een handvol nummer dat weet te overtuigen. Daar tegenover staan de wat langzamere nummers die af en toe te veel de neiging hebben om U2 te immiteren. Daar maak je natuurlijk geen echte vrienden mee. Tel daarbij een nummer getiteld Paper Street dat van een dusdanig tenenkrommende, sentimenteel niveau is dat aan het eind van de rit Break The Banks feitelijk een kleine tegenvaller is.

Unrated
Reageer



Vrijdag 21 september: Pre-Emptive False Rapture - Chrome Hoof

Pre-Emptive False Rapture - Chrome Hoof In 2000 besloten de broers Milo en Leo Smee de handen ineen te slaan om samen een band te beginnen. Milo had zich tot die tijd verdiept in dansmuziek (acid en disco), terwijl Leo zich voornamelijk had bezig gehouden met rockmuziek. In de beginperiode van Chrome Hoof speelden de broers verschillende instrumenten, maar na verloop van tijd werden er steeds meer nieuwe bandleden geïntroduceerd. Dit liep enigszins uit de hand, want vandaag de dag is het onbekend uit hoeveel leden de band precies bestaat. Tijdens concerten staan er in ieder geval meer dan tien personen op het podium.

Pre-Emptive False Rapture klinkt als een kakafonie van geluiden. Disco mengt zich met metal (inclusief grunt) en transformeert vervolgens naar Parliament-achtige funk. Milo en Leo houden de door hun verzamelende freaks echter constant in de gaten zodat de structuur geen moment uit het oog wordt verloren. Chrome Hoof is een band dat kiest voor een originele invalshoek zonder dat het geforceerd overkomt. Sterker nog, Pre-Emptive False Rapture heerst vanaf de eerste tot en met de laatste noot. Vrees daarom niet en laat je meevoeren in de vreemde en soms angstaanjagende wereld van Chrome Hoof.

Unrated
Reageer



Woensdag 19 september: Science Fiction Illustrated - Mother And The Addicts

Science Fiction Illustrated - Mother And The Addicts Je bent zanger van een bandje en je noemt jezelf Mother, de band noem je The Addicts. Resultaat: Mother And The Addicts. Of de verslaafden de kinderen zijn van deze moeder blijft onduidelijk en er bestaat ook geen duidelijkheid waaraan men verslaafd is. Vage boel dus. Wat wel heel duidelijk is is dat Mother And The Addicts uit Schotland komt, Glasgow om precies te zijn. De moeder met de verslaafden klinken alsof Pulp zichzelf heeft verrijkt met de typische Talking Heads gitaren en dat de gaten worden opgevuld met goedkope jaren '80 synthklanken. Science Fiction Illustrated is de tweede plaat van de band en is verschenen op het Schotse Chemikal Underground label waar wel vaker leuke platen verschijnen. Denk bijvoorbeeld aan Mogwai, Arab Strap en Aereogramme.

Alhoewel Science Fiction Illustrated de eerste paar draaibeurten indruk weet te maken lijkt het alsof het album niet verder wil groeien. Geen dubbele bodems of akkoordenwisselingen die pas na verloop van tijd worden ontdekt. Er zijn ook geen nummers die met kop en schouders boven de rest uitsteken, al zijn de uptemponummers het beste te pruimen. Wat dat betreft is het album een beetje te gewoontjes om op de lange termijn te kunnen blijven boeien.

Unrated
Reageer



Dinsdag 18 september: The Quotes - The Quotes

The Quotes - The Quotes Dat de ene Rotterdamse band een rukplaat uitbrengt (The Riplets dus) betekent natuurlijk niet dat alle Rotterdamse bands er een rotzooitje van maken. Zo heel erg moeilijk is het natuurlijk niet om een plaat uit te brengen die niet direct op de barbeque of op een andere vuurhaard terecht komt. De vier heren van The Quotes maken niet bijzonder opzienbarende muziek, maar hebben voldoende ervaring (de bandleden hebben ervaring opgedaan in o.a. The Apers en The Raging Hormones) om niet op steeds hetzelfde paard te wedden. Daar waar meiden van The Riplets de mist in gaan door hetzelfde trucje steeds te herhalen op hun plaat, daar weten de jongens van The Quotes bij ieder nummer steeds een insteek te kiezen die net iets anders is dan bij het vorige nummer. Zo krijg je dus een consistent album met voldoende afwisseling om van het begin tot het einde te boeien.

The Quotes weet rauw te rocken en voegt elementen punk, garagerock en beat toe aan zijn geluid. Ontsporen of uit de bocht vliegen doet The Quotes jammer genoeg geen moment. Het gaspedaal wordt weliswaar helemaal ingetrapt, maar de veligheidsgordels worden wel omgedaan. Je weet maar nooit wat er onderweg kan gaan gebeuren. Als de band deze schroom van zich weet af te schudden dan kan het volgende album wel eens hele hoge ogen gaan gooien. The Quotes is er nog niet, maar de mannen hebben de juiste afslag genomen en zijn een heel eind de goede richting op gereden.

Unrated
Reageer



Zondag 16 september: Rock - The Riplets

Rock - The Riplets Jammer is dat. Na twee lekker ongecompliceerde rammelende plaatjes met de diepgang van een vingerhoedje komen de meiden van The Riplets met een album dat Rock heet. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan. Als voorproefje verscheen eerder dit jaar de splitsingle Love U Rock 'n' Roll. Prima, strak nummer, geen probleem. Een hele plaat vol met dit soort nummers met daarbij enorm slappe teksten is meer dan een liefhebber van meisjes-met-gitaren-op-een-podium kan verdragen. Tel daarbij een Michael Jackson cover, Beat It, bij op en laat de plaat afsluiten met een vreselijke gitaarsolo en de neiging om Rock op de dit jaar nauwelijks gebruikte barbeque te leggen is niet meer te onderdrukken. Waarom geen andere Jacksonsong kiezen om daar een kinky draai aan te geven?

The Riplets had er beter aan gedaan om het dit jaar bij een of twee singles te laten, want met een album vol rocknummers doet de band niemand een plezier. Aan de engelse uitspraak mag overigens ook gewerkt worden, want de manier waarop Janneke bijvoorbeeld de jongen "with a beer in his hand' uit haar strotje krijgt geeft mij het beeld dat deze ongetwijfeld stoere jongen met een teddybeer in de kroeg staat. Zie daar de sterke rookontwikkeling bij de barbeque.

Unrated
Reacties (2)



Vrijdag 14 september: La Radiolina - Manu Chao

La Radiolina - Manu Chao<Na ruzie met zijn platenmaatschappij had hij een paar jaar geleden gezworen nooit meer een plaat uit te brengen. Gelukkig heeft hij zich bedacht en brengt Manu Chao na zes jaar weer een album uit. La Radiolina brengt hetgene men ervan mag verwachten. De bliepjes zijn verdwenen en er worden links en rechts (maar vooral links natuurlijk) elektrische gitaren ingezet om het vuurtje verder op te stoken. Verder de bekende mix van reggae, wereldmuziek in de breedste betekenis van het woord, punk, ska, latin en niet te vergeten de in diverse talen gezongen politieke teksten.

Toch voldoet La Radiolina niet volledig zoals Clandestino, uit 1998 alweer, dat bijvoorbeeld wel doet. Daarvoor staan er net iets te veel onderontwikkelde nummers aan het eind van de plaat. Het lijken ruwe schetsen die er keihard doorheen worden gejast en hebben de status van bonustracks gekregen. Als Manu Chao net zo kritisch was geweest op zijn eigen werk als op de internationale politiek dan had hij de plaat iets korter gemaakt dan de 21 nummers in 51 minuten die nu worden voorgeschoteld. Meer kritiek verdient deze hete plaat niet. Laat die zomer nu maar eindelijk beginnen.

Unrated
Reacties (2)



Woensdag 12 september: The Crack Whore Society - The Crack Whore Society

The Crack Whore Society - The Crack Whore Society Het heeft wat voeten in aarde gehad, maar de debuutplaat van The Crack Whore Society is een feit. De band begon in 2000 onder een andere naam en heeft vervolgens door enkele demo's en vooral door veel op te treden in Berlijnse kraakpanden langzaam maar zeker naam gemaakt. Tijdens deze periode brak 1 bandlid internationaal door. Marco Haas is namelijk beter bekend als T.Raumschmiere. In The Crackwhore Society is hij echter gewoon de drummer, maar het is goed voor te stellen dat Haas het een beetje druk heeft gehad met zijn carriere als T.Raumschmiere. Uiteindelijk hapte het Angorasteel label toe en bood de financiering aan voor de opnames van de debuutplaat.

De opnames voor het titelloze debuut namen maar liefst een jaar in beslag. Een beetje overdreven want de band doet geen ingewikkelde dingen. The Crack Whore Society is een punkband dat opereert in het schemergebied van punk, hardcore en metal. Helaas gebeuren daar geen spannende dingen en is deze plaat eigenlijk schrikbarend gewoontjes.Van een Berlijnse punkband afkomstig uit de kraakbeweging mag veel meer worden verwacht dan dit doorsnee werkje waarop geen enkele verrassing hoorbaar is.

Unrated
Reageer



Dinsdag 11 september: Once Upon A Time In The West - Hard-Fi

Once Upon A Time In The West - Hard-Fi Twee jaar geleden verscheen het zeer aanstekelijke debuut van Hard-Fi, Stars Of CCTV. Een plaat die een maand of drie vaak werd gedraaid op planet trash en daarna langzaam maar zeker in de vergetelheid dreigde te raken. Voor het concert van Hard-Fi begin 2006 werd de plaat weer even uit de kast gehaald en het verbaasde me dat Stars Of CCTV zo hoog in mijn jaarlijst terecht was gekomen. De uit de hometown van Ali G. afkomstige band bleek tijdens het concert niet volledig te overtuigen en leek aan het snelle succes ten onder te gaan.

Once Upon A Time In The West bevestigt waar ik al bang voor was. De plaat is een knieval voor de commercie. Vol simpele melodieën en onzinnige, oppervlakkige teksten. De hoes met de tekst "No Cover Art" met daarbinnen de tekst "Insignificant Photoshoot" zou de aandacht van de vorm moeten afleiden zodat men zich voornamelijk met de inhoud bezig zou moeten houden. Helaas is die inhoud er niet en is de hoes beter dan de plaat. Jammer hoor, want die eerste plaat blijft best ok.

Unrated
Reacties (3)



Maandag 10 september: Glass Spider [DVD] - David Bowie

Glass Spider [DVD] - David Bowie Vlak voordat David Bowie in 1983 Nederland aandeed voor enkele concerten in De Kuip zag ik het licht en werd fan van de man. Dit had niet zo zeer te maken met de toen net uitgekomen Let's Dance plaat, maar met het gegeven dat na Lou Reed ontdekt te hebben de stap naar Bowie's platen uit de jaren '70 niet groot meer was. Van Ziggy, Low en Heroes kon ik geen genoeg krijgen. Pas later ontdekte ik Bowie's andere platen. De concerten in De Kuip waren al lang en breed uitverkocht en bovendien was het proefwerkweek. Al snel legde ik me met de nodige tegenzin neer dat ik zou moeten wachten om Bowie te mogen aanschouwen. Ondertussen braken voor de Bowiefan barre tijden aan. Bowie stond vaak in de top 40 (bah!) en maakte dramatisch slechte platen.

In 1987 ging Bowie weer touren ter promotie van zijn zwakke Never Let Me Down plaat. Weer werd De Kuip aangedaan en deze keer had ik een kaartje. Dat gedurende het concert de visuele en theatrale aspecten meer aandacht kregen dan het muzikale aspect mocht de pret niet drukken. Ik was eindelijk bij een Bowieconcert aanwezig en als ik met de verrekijker naar het videoscherm naast het podium keek zag ik Bowie heel duidelijk. Inclusief zijn foeilelijke rode pak en jaren '80 kuif. De onlangs verschenen dvd inclusief dubbel cd van de Glass Spider tour zijn voor mij voornamelijk van nostalgische waarde. Al moet gezegd worden dat Bowie tijdens de tour eigenlijk best een goede vorm liet zien en horen.

Unrated
Reacties (2)



Zondag 9 september: Hope For Men - Pissed Jeans

Hope For Men - Pissed Jeans Toen een tijdje geleden Hope For Men verscheen had ik na het luisteren van enkele nummers het idee dat de plaat bestond uit een groot blok beton waar veel moeite voor moest worden gedaan om er door te komen. Aangezien de tijd en zin ontbrak om erin te duiken leek de plaat verder aan mij voorbij te gaan. Onlangs werd er echter een vers stapeltje promo's afgeleverd op planet trash en daar zat ook de plaat van Pissed Jeans tussen. Opeens bleken er in het blok beton voldoende openingen te zitten waardoor het mogelijk bleek te plaat te bevatten.

Hope For Men is de tweede plaat van Pissed Jeans en klinkt alsof The Birthdayparty hard onderhanden is genomen door Henry Rollins samen met een arsenaal aan hardcorekornuiten die rechtstreeks uit de lokale sportschool zijn gekomen. Pissed Jeans zuigt en freakt en blaast de heleboel op. Net als de gedachte opkomt dat dit niet een heel album kan worden volgehouden komt Scrapbooking voorbij waar de band klinkt als dementerende Tom Waits na een jaar eenzame opsluiting. Veel gekker wordt het gelukkig niet.

Unrated
Reacties (2)



Vrijdag 7 september: Liars - Liars

Liars - LiarsZo langzamerhand begin ik te vermoeden dat Liars een masterplan heeft om al doende tot een meesterwerk te komen. Of om te trachten tot de kern te komen. Na vier albums zijn de titels in ieder geval een stuk korter geworden. Van They Threw Us All In A Trench And Stuck A Monument On Top, via They Were Wrong, So We Drowned en Drum's Not Dead tot het zo juist verschenen Liars. Voorlopig lijkt de laatste plaat tot de kern van het Liarsgeluid doorgedrongen te zijn. Alles wat de eerste drie albums bevatten wordt na een gistingsperiode in een vorm gegoten waarop het etiket Liars is geplakt.

De plaat klinkt toegankelijker dan haar voorganger, maar easy listening zal het nooit worden. Daarvoor is Liars te donker en bezwerend. Ondanks de meer traditionelere structuren en melodieën blijft de band gelukkig onvoorspelbaar. Ieder nummer is een nieuwe ontdekkingstocht in weer een ander deel van het omvangrijke Liarsuniversum.Soms brengt de tocht de luisteraar ergens in de Schotse hooglanden waar het zwoele motorgeraas van Jesus & Mary Chain klinkt (Pure Unevil), een andere keer naar een verlaten laagvlakte in Californië waar Grandaddy regelmatig doorheen heeft gereden. Liars laat echter vooral veel onbekende plekjes zien die vreemd genoeg toch zeer vertrouwelijk overkomen. Gedoemd te mislukken, maar toch een voorspelling: de titel van het volgende Liarsalbum zal uit slechts een of twee tekens bestaan.

Unrated
Reageer



Dinsdag 4 september: World Of Shit - Terror Visions

World Of Shit - Terror Visions Die Jay Reatard is een druk baasje. Ik ben de tel kwijtgeraakt in hoeveel bands hij heeft gezeten/nog zit en hoeveel platen hij ondertussen heeft uitgebracht. Let op, de beste man moet nog dertig worden terwijl diens productiviteit alleen maar lijkt toe te nemen. Op zijn zestiende begon Jay de geluidsbarrieres te testen met de Reatards, vorig jaar verscheen een soloplaat waarop brute gitaren de hoofdrol spelen en vorige maand verscheen onder de naam Terror Visions World Of Shit.

Zoals de titel reeds doet vermoeden is voor nuance geen plek. Jay Reatard opereert als een eenmansterreurcel en wenst geen enkele consessie te doen aan zijn verdorven gedachtegoed. Links en rechts wordt waar nodig assistentie verleend door bevriende terreurcellen, maar het meeste werk wordt door de man zelf verricht. De gitaren zijn aan de kant geschoven en hebben plaats gemaakt voor elektronica. Niet dat het veel uitmaakt, want in de shitwereld van Terror Visions klinkt alles even gruwelijk en wreed. Voor degenen die de moed hebben te luisteren zal Terror Visions' elektropunk een vernietigende uitwerking op zijn wereldbeeld hebben met een niet te bevatten impact. Geef Jay Reatard een triangel en hij zal een plaat opnemen die alle andere platen wegblaast. Deze conclusie kan de enige juiste zijn.

Unrated
1 Reactie



Zondag 2 september: Dirty Game - New Reality

Dirty Game - New Reality De naam New Reality zette mij op het verkeerde been. Even vreesde ik namelijk te maken te krijgen met een enge emo/screamo-band. Niets van dat alles! New Reality is op en top punk. Het zal het trio zelfs geen enkele moeite kosten om iedere emo/screamo en wannabe punkband in ons zonnestelsel met het grootste gemak weg te blazen. Zonder dat het geforceerd klinkt heeft New Reality in vijf korte nummers al zijn invloeden blootgelegd. Dertig jaar punk verzameld in een band. Poison Idea, G.B.H., Dead Kennedys en Black Flag lijken evenwel de meeste invloed te hebben gehad. De band staat een agressieve benadering voor. Deze benadering wordt in voldoende mate afgewisseld met meer melodische momenten waardoor de plaat met kop en schouders boven de grauwe middelmaat uitstijgt.

Geheel in de DIY-stijl hebben de Groningers Dirty Game op hun eigen platenlabel Teenangel Radical Recordings uitgebracht. Een label om scherp in de gaten te houden. Daar zouden in de toekomst wel eens meer fraaie plaatjes kunnen verschijnen. Als we Dirty Game tenminste als voorproefje mogen beschouwen. Het grote nadeel van Dirty Game is het geringe aantal nummers. De vijf nummers doen naar meer smaken. Veel meer.

Unrated
Reacties (2)

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed