September 2006

Vrijdag 22 september: Feed A Fever - Baron Samedi Ecstatic Soul Quintet:

Feed A Fever - Baron Samedi Ecstatic Soul Quintet Morgen met vakantie, dus nog snel even de laatste restjes wegwerken van binnengekomen cd's. Wat denkt u van deze? Vorige week lag er ineens zonder aankondiging vooraf een pakketje met 4 cd's op me te wachten. Alle cd's zijn uitgebracht op het Hammondbeat-label. Daar had ik nog nooit van gehoord, maar blijkt het zelfverklaarde thuis te zijn van plaatjes waar de Hammondorgel een prominente rol in speelt. The Official Funk And Groove Website hebben ze hun website genoemd. Argwanend stop ik de eerste cd in de cd-speler. The Special Agents spelen een soundtrack van een spannende spionagefilm. Grappig, maar al snel verzandt het geheel in onopvallende achtergrondmuziek. Volgende cd dan maar, The Yards met hun plaatje Wit. Helaas zakt het niveau hier al snel van achtergrondmuziek naar liftmuziek. De moed begint me in de schoenen te zinken. Daarom maar het meest opvallende hoesje uit het stapeltje geplukt. Scream On! van Screamin Retro. Dit begint er gelukkig een beetje op te lijken. Dit funkt en soult tenminste een beetje en zou voorzichtig aan het begin van een braaf feestje gedraaid kunnen worden. Dankzij de plaat heb ik voldoende moed verzamelt om ook de laatste plaat op te zetten. En zowaar, dit begint er echt op te lijken. Bombastische soul staat er op Feed A Fever van de Baron Samedi Ecstatic Soul Quintet. De witte variant van soul weliswaar, maar desalniettemin het leukste plaatje van de vier. De behoefte aan een hammondvrije vakantie is ondertussen echter enorm toegenomen. Tot over een week of drie...

Unrated
Reageer



Donderdag 21 september: Too Much Love - Harlan T. Bobo:

Too Much Love - Harlan T. Bobo Een paar maanden geleden zag ik Viva L'American Death Ray Music in Vera spelen. Zowel het concert als de meest recente plaat van Death Ray Music bleken meer dan de moeite waard. Aan de rechterkant van het podium stond een nors kijkende man die de bas hanteerde. De bassist bleef gedurende het hele concert nors kijken. De emoties die zanger/gitarist Nick D. Ray met het publiek deelde leken op de bassist geen vat te hebben. Hij bespeelde zijn instrument en verdere poespas leek niet relevant. Schijn kan echter bedriegen. De bassist, Harlan T. Bobo is zijn naam, blijkt een man vol met emoties te zijn.

Op zijn eerste soloplaat Too Much Love bezingt hij in negen nummers alle emoties die bij hem naar bovenkomen in de relatie met zijn geliefde. Mevrouw Bobo in dit geval dus. Dit gegeven resulteert in melancholische en breekbare pareltjes die worden afgewisseld met het bezingen van de meer prettigere kant van de liefde. Het heeft even geduurd voordat Too Much Love eindelijk officieel in Nederland verkrijgbaar is, maar de plaat was het wachten meer dan waard. De meeste singer/songwriters hadden wat mij betreft voor eeuwig op hun zolderkamertje mogen blijven somberen, Harlan T. Bobo behoort echter tot de catergorie singer/songwriters waarvan ik blij ben dat ze de trap zijn afgekomen om de wereld te verrijken met een plaat als Too Much Love.

Unrated
Reageer



Woensdag 20 september: Solo Cholo - Kid Congo Powers:

Solo Cholo - Kid Congo Powers Als niemand het zegt, dan doe ik het wel. Kid Congo Powers is een held! Als je in bands als The Gun Club, The Cramps en The Bad Seeds hebt gespeeld dan rest slechts het trekken van deze conclusie. Al jaren ziet Powers (echte naam: Brian Tristan) er hetzelfde uit. Een viescoole blik in de ogen gecombineerd met een vlassnorretje en een baardje en uiteraard de eeuwige sigaret. Niet het type man aan wie je vraagt om even op je kinderen te passen. Wel het type man om in je band te hebben als er gitaar moet worden gespeeld.

Op de verzamelplaat Solo Cholo staan 10 nummers waarop Powers gitaarspeelt en zingt. Uiteraard in samenwerking met anderen. Zo komen er op de plaat namen voorbij als Lydia Lunch, Die Haut en de band die Powers met übergothicchick en voormalig Gun Club-bassiste Patricia Morrison begon, Fur Bible. Dit is slechts een kleine greep uit de lange reeks van namen. De plaat biedt door deze verscheidenheid voldoende afwisseling. Dat is nodig ook, want op vocaal gebied kent de man een beperkt bereik. Maar wat krijgen we nu? Kritiek op deze man? Neen! Kid Congo Powers is een held. Hoor je me? Een held!

Unrated
Reageer



Dinsdag 19 september: Homem Inimigo Do Homem - Ratos de Porão:

Homem Inimigo Do Homem - Ratos de Porão Kijk, daar houd ik nou van. Van bands die op de grens van genres balanceren. Neem nou Ratos de Porão (rioolratten) uit Brazilië. Hun debuutplaat kwam bijna 25 jaar geleden uit en wordt beschouwd als een van de eerste hardcoreplaten uit Zuid-Amerika. Dat was toen, nu is Ratos een stuk minder hardcore en een stuk meer punk en metal. Bij metal in combinatie met Brazilië denkt men al snel aan bands als Sepultura en Soulfly. Op Homem Inimigo Do Homem klinkt Ratos de Porão echter stukken intenser dan hun beroemde landgenoten.

De heren zingen in het Portugees, een taal die ik helaas niet machtig ben, maar een songtitel als Pedofilia Santa laat natuurlijk weinig aan de verbeelding over. Echt belangrijk zijn de teksten toch niet tijdens het luisteren naar de plaat. Het is vanaf de eerste tonen al duidelijk dat er flink wat woede en frustratie moet worden geuit. Het moet toch een heerlijke therapeutische werking hebben om in een hardcorepunkband te spelen en regelmatig alles wat je dwars zit eruit te kunnen gooien. De rioolratten uit São Paolo doen dit met volle overgave met als resultaat een hardcoremetalpunkplaat (mooi woord toch?) van het betere soort.

Unrated
Reageer



Vrijdag 15 september: Dead Moon @ Vera:

Dead Moon mag worden beschouwd als de huisband van Vera aangezien er geen enkele band is die zo vaak in Vera gespeeld heeft. Voor mij was het de derde keer dat ik het trio zag optreden. De eerste keer is al heel wat jaren terug en de herinnering die ik aan dat concert heb is enigszins vervaagd, maar het staat me bij dat het optreden zeer vurig was. Zoveel jaar later (moet meer dan 10 jaar geweest zijn) bleek Dead Moon nog steeds in staat om Vera in vuur en vlam te zetten met zijn subtiele bluestrashrock. De lange set list stond vol met oude en nieuwe nummers en enkele toepasselijke covers (Play With Fire van de Stones en Ring Of Fire van Johnny Cash). Geen toeval dat ook in de covers het vuur centraal stond.

Reageer



Donderdag 14 september: Paisley Riot:

Over Paisley Riot schreef ik eerder al eens. Vorig jaar werd ik aangenaam verrast door het nummer Devil Only Knows. Dit jaar hebben de jongens uit Wolverhampton nog steeds geen platencontract, maar staan ze binnenkort wel in het voorprogramma van The Datsuns en hebben ze vier nummers opgenomen en op hun site gezet. Paisley Riot: denk The Libertines on prozac en met ADHD of download de nummers en oordeel zelf. De vier nieuwe nummers zijn:
She's A Rollercoaster
Sound Of The Rhythm
Better Pop
Back Of The Queue
Het oudere werk is hier te downloaden.

Reageer



Dinsdag 12 september: Decked Out - Bang! Bang!:

Decked Out - Bang! Bang! Retro is al een tijdje erg cool. Op muzikaal gebied heeft dit de afgelopen jaren een vloedgolf van nieuwe new-wavebandjes opgeleverd. Sommige zeer de moeite waard, sommige slechts een slap aftreksel van wat ooit eens was. Het blijkt toch moeilijk om ergens een eigen draai aan te geven zonder in genant kopieergedrag te vervallen. Al kunnen kopieerbands als Editors en Interpol toch op een aanzienlijke hoeveelheid aandacht rekenen. Gelukkig valt Bang! Bang! niet in de kopieercategorie, al zijn de voorbeelden als B-52's, Devo en Talking Heads duidelijk terug te horen op Decked Out.

Bang! Bang! durft echter veel eigens toe te voegen op deze plaat. Een mooi voorbeeld daarvan is de Gun Clubcover op de plaat. Nou is het linke soep om aan een cover van The Gun Club te beginnen. Kwa intensiteit is Jeffrey Lee Pierce nu eenmaal moeilijk te overtreffen. Bang! Bang! kiest heel verstandig voor een andere benadering van dit nummer. De sensuele, ja haast zwoele aanpak brengt het juiste effect teweeg en verschaft nieuwe inzichten. Complimenten voor zangeres/bassiste Gretta Fine voor de manier waarop zij dit nummer zingt en complimenten voor haar en de overige twee leden van Bang! Bang! voor het eindresultaathaar dat Decked Out heet.

Unrated
Reageer



Zondag 10 september: Courage Riot - Konqistador:

Courage Riot - Konqistador Australiërs zijn een reisluchtig volkje. Zo heeft een Australische dame mij eens uitgelegd dat Australië zo'n eind aan de andere kant van de wereld ligt dat wanneer een Australiër op reis gaat hij meteen voor langere tijd wegblijft. Dat hebben ze dus goed bekeken daar. Het kan daarom verkeren dat een Australische band als Konqistador in Detroit is opgericht en opnames voor het debuutalbum Courage Riot in onder meer Turkije heeft gemaakt. De plaat is sowieso internationaal getint aangezien er naast het engels ook in het frans, turks, spaans en waarschijnlijk nog een paar andere talen gezongen wordt.

Courage Riot kent een samensmelting van stijlen en geluiden. Alle ingrediënten op de plaat hebben een chemische reactie tot gevolg die er zijn mag. Dankzij het gebruik van zware elektronica ligt het voor de hand om het industriallabel op de plaat te plakken, maar Konqistador heeft veel meer te bieden. Un Cercle Justifie klinkt bijvoorbeeld ronduit bluesy, terwijl andere nummers vooral gekenmerkt worden door hun meeslependheid en logge riffs. De diversiteit werkt wonderwel waardoor de plaat een consistent geheel vormt, maar bovenal is de Courage Riot een sinistere rockplaat geworden.

Unrated
Reageer



Zaterdag 9 september: Hangin' On 7'' - The Heartattacks:

Hangin' On 7'' - The Heartattacks De wildste band uit Zweden moeten The Heartattacks zijn en mochten ze het niet zijn dan zijn ze in ieder geval de wildste Zweedse band met een Japanse bassiste. Hoe dan ook, met deze op High School Reject Records uitgekomen vinylsingle wordt weer als vanouds gegaragepunkt. Op kant A twee nummers, Hangin' On en Waste My Time die niet voor elkaar onder doen en op kant B een snelle versie van het bij het label horende cover Rejected At The High School Dance. De single geeft geen nieuwe inzichten, The Heartattacks doen gewoon weer waar ze goed in zijn. C'est tout!




Unrated
Reageer



Woensdag 6 september: STTNNRMLLFCKDP - Kyu:

STTNNRMLLFCKDP - Kyu Het kyu-systeem is een Japans graduatiesysteem voor judo. Zo ben ik volgens dit systeem tot de blauwe band gekomen. Dat was in de tijd toen bands als Blondie, The Police en Queen nog gelijktijdig in de top 40 stonden. Heel lang geleden dus. In de tussenliggende tijd is er veel veranderd. Tegenwoordig is Kyu namelijk ook een metalband uit Arnhem. De kans dat zij eens in de top 40 komen is erg klein want hun muziek is zoals te verwachten hard en bruut. Zelf noemen ze het overigens groovy-powermetal. Werkelijk verrassen doet Kyu trouwens niet, meestal worden de in het genre vastgelegde regels keurig nagevolgd.

Het nummer dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt is NMBRNN dat halverwege STTNNRMLLFCKDP staat. Met NMBRNN weet Kyu mij te raken. Een redelijk uniek gegeven, want de laatste keer dat een metalband mij wist te raken was Machine Head met hun nummer Down To None uit 1997. Bastard (zang/gitaar), Roy (drums), Rule (gitaar) en PG (bas) bewijzen met STTNNRMLLFCKDP dat ze prima metalmuzikanten zijn. Niets op aan te merken. Alleen het achterlijke gegeven om geen klinkers in de titels te gebruiken is iets wat ze zo snel mogelijk mogen afleren. Of ontgaat de diepere betekenis hierachter mij volledig?

Unrated
Reageer



Dinsdag 5 september: Death Can Wait - Krum Bums + Complete Control:

Death Can Wait - Krum Bums + Complete Control Op Planet Trash is de laatste tijd met enige regelmaat vastgesteld dat men voor het betere punkwerk in het zuiden van de Verenigde Staten moet zijn. Gaat men van New York richting het zuiden dan komt men via Be Your Own Pet uit Nashville, Tennessee dat dit jaar met een geweldig debuut op de proppen kwam uiteindelijk terecht in Texas. Vorig jaar bracht het Texaanse Pink Swords hun tweede plaat Shut Up And Take It uit. Een topper in het genre. In dezelfde staat kunnen we de bands Krum Bums en Complete Control tegenkomen. Op de EP Death Can Wait leveren beide bands 3 nummers. Krum Bums staat met beide benen stevig in de hardcore-traditie terwijl Complete Control iets meer melodie in de nummers weet te verweven. Met een beetje goeie wil is de band te vergelijken met het betere streetpunkwerk uit circa 1982.

Het niveau van Be Your Own Pet of Pink Swords wordt overigens niet gehaald, maar Krum Bums en vooral Complete Control zijn prima subtoppers die met de juiste houding nog voldoende groeimogelijkheden hebben. Van Krum Bums verschijnt aan het eind van de maand de full length As The Tide Turns. Kan meteen gecheckt worden of er al sprake van groei is, maar eerlijk gezegd kijk ik meer uit naar nieuw werk van Complete Control.

Unrated
Reageer



Zondag 3 september: The Body, The Blood, The Machine - The Thermals:

The Body, The Blood, The Machine - The Thermals Met verbazing heb ik de her en der verschenen negatieve recensies van The Thermals' derde plaat The Body, The Blood, The Machine gelezen. Na twee vurige en in hoog tempo gespeelde albums neemt The Thermals nu gas terug. Alsof er iemand op nog een No Culture Icons of Fuckin' A zit te wachten. Het tempo wordt flink teruggeschroefd op de nieuwe plaat en in plaats van het ongegeneerd spuien van zijn woede laat zanger Hutch Harris zijn woede nu op ingetogen wijze de vrije loop. De boodschap komt op deze manier luid en duidelijk over. Hij walgt ervan om te leven in het hedendaagse hypocriete christelijke Amerika.

Het album is geproduceerd door Fugazi's drummer Brendan Canty en aan een lid van Fugazi is het natuurlijk wel toevertrouwd om een boodschap zonder onnodige opsmuk over te brengen. Voorgangers No Culture Icons en Fuckin' A zijn te vergelijken met korte, doch hevige aardbevingen. The Body, The Blood, The Machine heeft meer weg van de naschok van die aardbevingen en naschokken willen nog wel eens de vervelende eigenschap hebben meer schade aan te richten dan de aardbeving zelf.

Unrated
Reacties (4)



Zaterdag 2 september: Zeno Beach - Radio Birdman:

Zeno Beach - Radio Birdman En daar is de volgende band uit een grijs verleden waarvan de leden weer bij elkaar zijn gekomen om een nieuwe plaat op te nemen. Dat gegeven doet direct het ergste vrezen. Enorme teleurstellingen liggen vervaarlijk op de loer. Radio Birdman ontdekte ik een paar jaar geleden en vervolgens was ik er als de kippen bij toen in 2001 de verzamelaar The Essential Radio Birdman: 1974-1978 verscheen. Een geweldige verzamelaar van deze Australische garagerockers.

Nu is er 25 jaar na de release van het laatste Radio Birdman studio-album Living Eyes opvolger Zeno Beach. Radio Birdman heeft ondertussen een nieuwe drummer en bassist in de gelederen, maar verder is er weinig verandering te constateren. Of dat erg is? Nee, absoluut niet, want het niveau van Zeno Beach is te vergelijken met het niveau van toen. De heren klinken wellicht iets minder intens en de keyboardpartijen van Pip Hoyle zijn iets minder in de mix geweven dan wenselijk was geweest. Deze constateringen doen echter geen enkele afbreuk aan het behaalde niveau op Zeno Beach. De plaat stelt geen moment teleur. Sterker nog, de plaat is van een dusdanig hoog niveau dat het op de planeet der vuilnis van harte wordt aanbevolen.

Unrated
Reageer



Vrijdag 1 september: Avatar - Comets On Fire:

Avatar - Comets On Fire Ik heb het niet zo op muziek uit de jaren '70. Althans niet totdat punk er aan kwam om iedereen een flinke trap onder de reet te geven. Ok, er waren helden als bijvoorbeeld David Bowie, Lou Reed en de New York Dolls bezig, geen kwaad woord daarover. Het was natuurlijk niet allemaal vervelend. De jaren '70 bestaan voor mij echter vooral uit gitaarsolo's, symfonische rock en psychedelische jams die eindeloos lijken te duren. In die laatste categorie plaats ik voor het gemak, of in ieder geval voor mijn eigen gemak, Comets On Fire. Veel jams, veel psychedelische meuk en vooral veel moeilijk, moeilijk, moeilijkdoenerij.

Niet mijn kopje thee dus, maar werkelijk onaangenaam wordt het nergens. De vijf heren lijken hun weg moeiteloos te vinden in een door henzelf gecreëerd muzikaal doolhof. Ik raak als ongeoefende luisteraar echter regelmatig de weg kwijt. Waar is het begin? Waar is het eind en vooral hoelang moet een middenstuk duren? Zijn we er al!? Help! Avatar is niet een plaat die ik voor mijn plezier opzet, maar wellicht is het een opstapje naar een breder persoonlijk muzikaal begrip. Voor geoefende oren is Comets On Fire's Avatar een potentiële voltreffer, maar neemt u mij niet kwalijk als ik liever een eenvoudig punkplaatje opzet. Hey ho, let's go!

Unrated
1 Reactie


Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed