Oktober 2007

Woensdag 31 oktober: Deuteronomy - Intelligence

Deuteronomy - Intelligence Lars Finberg uit Seatlle wilde eens wat anders. Na in enkele bandjes gespeeld te hebben, waaronder het niet geheel onbekende A Frames, wilde hij zich gaan toeleggen op zijn eigen project genaamd Intelligence. Met Intelligence had hij al twee albums op zijn naam staan. Zowel Boredom And Terror als Icky Baby werden samen met zijn band, in steeds wisselende samenstelling, voornamelijk opgenomen in de slaapkamer van Finberg.

A Frames verlaten en zich volledig concentreren op zijn eigen project was echter niet voldoende. Allereerst werden alle andere muzikanten de slaapkamer uitgestuurd en toen hij daar helemaal alleen zat achter het drumstel van zijn 5-jarige zoontje besloot hij ook dit ritueel overboord te gooien om een 'echte' studio de nummers voor Deuteronomy op te nemen. Omdat alleen in zo'n studio ook weer zo eenzaam is werd de hulp ingeroepen van Mike McHugh die de rol van producer op zich nam. Deze twee mannen hebben onbewust een nieuwe lo-fi garagerock draai gegeven aan alles wat tot het post-punk genre hoort. Eenvoudige, zich tot de kern beperkende post-punk met een hoog popgehalte is hetgeen Deuteronomy biedt. Volgens mij hebben Finberg en McHugh zelf niet eens door hoe goed hun plaat is geworden.

Unrated
Reacties (4)



Dinsdag 30 oktober: Jukebox Explosion: Rockin' Mid 90s Punkers! - The Jon Spencer Blues Explosion

Jukebox Explosion: Rockin' Mid 90s Punkers! - The Jon Spencer Blues Explosion Voor sommige mensen staat hij op een enorm voetstuk, voor anderen is hij zelfs een halfgod, terwijl de overgrote meerderheid nog nooit van hem gehoord heeft. Jon Spencer roept met zijn Blues Explosion primitieve driften op. Iets wat vooral in de jaren '90 erg goed lukte. Zijn platen van de afgelopen jaren vielen echter dusdanig tegen dat ik geen moeite nam ze aan te schaffen. Toen Jon Spencer een tijdje terug met zijn nieuwe band Heavy Trash in Vera stond kon ik het toch niet laten een kijkje te gaan nemen. Had ik beter niet kunnen doen. Spencer maakte een uitgebluste indruk en de band om hem heen leek er ook niet veel zin te hebben. Hoe en waar het mis is gegaan blijft voorlopig onduidelijk. Na de onlangs verschenen tweede plaat van Heavy Trash ga ik niet eens luisteren. Lijkt me niet de moeite waard.

Wat wel de moeite waard is een compilatieplaat van The Jon Spencer Blues Explosion dat vol staat met singles die verschenen in de jaren '90. Inderdaad de tijd periode dat er met recht gesproken kan worden van een explosie in plaats van het uitgebluste vuurtje van de afgelopen jaren. Achttien nummers staan er op Jukebox Explosion: Rockin' Mid 90s Punkers! waarvan geen enkel nummer uit de toon valt. Jon Spencer zoals we hem het lieft zien en horen.

Unrated
Reacties (5)



Maandag 29 oktober: Where Do We Go? - The Satelliters

Where Do We Go? - The Satelliters Where Do We Go? Merkwaardige titel voor een plaat van een band als The Satelliters, want alleen de hoes al laat niets aan de verbeelding over. De enige kant waar dit naar toe kan gaan is de jaren '60. The Satelliters doet waar het goed in is met als gevolg twaalf nummers die worden ondergedompeld in een moeras van vette orgels, dikke fuzz, weirde acid, r&b en beat. Deze Duitsers herleven hun favoriete muzikale tijdperk en doen dat vol overtuiging.

Where Do We Go? had net zo goed veertig jaar geleden kunnen verschijnen, want The Satelliters beheerst het jaren '60 trucje tot in de finesses. Maar wat wil je ook? De band is in 1993 begonnen en heeft ondertussen acht platen op zijn naam staan en wordt voor ongeveer ieder sixtiesfestival uitgenodigd om te spelen. Daarnaast wordt er vanzelfsprekend alleen gebruik gemaakt van authentieke instrumenten. Tenminste, dat beweren ze in ieder geval wel. Where Do We Go? blijft de eerste acht nummers leuk, maar daarna begint het trucje toch iets te doorzichtig te worden en zijn de sixties in muzikale vorm nagenoeg samengevat. Daarna valt de band een beetje in eh... herhaling? Geeft niks, vroeger gaat toch nooit voorbij.

Unrated
Reageer



Zondag 28 oktober: Church Mouth - Portugal. The Man

Church Mouth - Portugal. The Man Ja verdomme, ik kan natuurlijk niet alles bijhouden. Zo is de vorig jaar verschenen debuutplaat Waiter: "You Vultures!" van Portugal. The Man volledig aan me voorbij gegaan. Een vergelijking tussen die plaat en opvolger Church Mouth zit er daarom niet in. Church Mouth zal daarom beoordeeld worden als losstaande entiteit zonder voorgeschiedenis. Nou ja, een stukje voorgeschiedenis is misschien wel prettig. Portugal.The Man is een indierockband opgericht in Alaska en tegenwoordig residerend in Portland, Oregon. De naam is gekozen voor een Bowiaans larger than life effect. Geen valse bescheidenheid bij deze band.

De muziek dan. Als je TV On The Radio als uitgangspunt neemt en dan een heel eind terugloopt kom je in de buurt van Portugal.The Man op Church Mouth. De band lijkt op deze plaat op een conventionelere uitvoering van TV On The Radio en is daarom minder spannend. PTM heeft in tegenstelling tot TVOTR meer op met blues en progrock en wandelt daarom langzaam maar zeker richting The Mars Volta. Daar, ergens tussen TV On The Radio en The Mars Volta in, heeft de band een eigen plekje gevonden waar het zich min of meer thuis voelt.

Unrated
Reageer



Vrijdag 26 oktober: The Busy Signals - The Busy Signals

The Busy Signals - The Busy SignalsEr zijn verschillende soorten punkplaten. Platen die vanaf de eerste noot overal boven uitsteken en al vrij vlot een legendarische status krijgen. Daar tegenover staat helaas de grote hoop met wanhopig sneue wannabe punkplaten waar alleen in besloten kring naar geluisterd zou mogen worden, maar zeker niet zonder professionele begeleiding in de maatschappij losgelaten hadden mogen worden. Af en toe ontsnapt er eentje, wat als aanvaardbaar risico mag worden beschouwd. Het gegeven dat deze releases kwa kwantiteit de rest overvleugelen brengt als risico met zich mee dat zulke platen als standaard worden beschouwd. Een gevaarlijk en onaanvaardbaar risico!

Ergens tussen deze twee uitersten zweven de platen die bij geen van de categorieën horen. Te gewoontjes om in de buurt te komen van een legendarische status, maar te leuk om als treurig resultaat van middelmatigheid door het leven te gaan. Het debuut van The Busy Signals hoort in deze categorie thuis. Het kwintet uit Chicago doet geen spannende dingen, maar doet het wel op een overtuigende en directe manier. Twaalf luchtige punknummers, waarvan de meeste niet eens de twee minuten halen. Inclusief een pittige zangeres.

Unrated
Reageer



Woensdag 24 oktober: Love & Other Perversities - The Sugarettes

Love & Other Perversities - The Sugarettes De vorig jaar verschenen vier nummers tellende demo van het Eindhovense The Sugarettes smaakte naar meer. Volgens deze recensie waren alle ingrediënten aanwezig om met een mooi full length debuut te komen. Deze plaat is er nu en heeft de titel Love & Other Perversities gekregen. Toen The Sugarettes begin dit jaar in de warme kelderbar van Vera speelde viel niet alleen de lengte van het optreden op (beetje kort), maar ook zangeres/gitariste Iskaa en de mooie bassiste van de band.

Iskaa is een combinatie van een supermodel en een computernerd wiens bril steeds van haar neus afgleed en uiteindelijk tijdelijk in haar décolleté verdween. De dame die de bas hanteert lijkt op het eerste gezicht een keurig hockeymeisje, maar blijkt bij nadere bestudering het type te zijn dat na zonsondergang haar hockey-outfit inruilt voor een strak latexpakje en dingen met je doet waar gezonde jongemannen alleen maar van kunnen dromen. Love & Other Perversities dus. De nummers van de demo staan in een gepimpte versie op het debuut samen met acht nieuwe nummers. Alle onderdelen die de demo zo veelbelovend maakte worden ook op Love & Other Perversities gebruikt en verder uitgewerkt waardoor de plaat aan de geschapen verwachtingen voldoet. De liefde van The Sugarettes smaakt zoet, maar het zijn de perversiteiten die het geheel compleet maken.

Unrated
Reacties (2)



Dinsdag 23 oktober: Grass Geysers...Carbon Clouds - Enon

Grass Geysers...Carbon Clouds - Enon Hé, zou Enon binnenkort met een nieuw album komen? Zo gek was die gedachte vorig jaar tijdens een festival in een drooggelegd zwembad in Brooklyn niet toen het trio op het podium stond. Het was toen immers drie jaar geleden dat de band voor het laatst een regulier studio-album had uitgebracht. Volledig overtuigen kon Enon toen overigens niet. Dat nieuwe album heeft toch nog even op zich laten wachten, maar Grass Geysers...Carbon Clouds is de moeite van het wachten waard gebleken. De band verhuisde van Brooklyn naar Philadelphia, wellicht dat dat de vertraging in de hand heeft gewerkt.

Enon heeft het moeilijke indiegedoe achter zich gelaten en meer voor de rockkant gekozen. Een goede keuze, want de indieveren zijn natuurlijk niet volledig afgeschud waardoor de combinatie van indie met popmelodieën op een stevige rockbasis op Grass Geysers...Carbon Clouds de winnende is. Zangeres Toko Yasuda klinkt dit keer minder als het kirrende Japanse meisje en meer als een sexy vrouw die weet hoe iemand verleid dient te worden. De laatste nummers op Enon vierde plaat (de in 2005 verschenen verzamelaar Lost Marbles And Exploded Evidence tel ik voor het gemak even niet mee) doen iets onder voor de rest, maar dat mag de pret niet drukkken. Grass Geysers...Carbon Clouds is mijn favoriete Enonplaat tot dusver.

Unrated
Reageer



Maandag 22 oktober: Shotters Nation - Babyshambles

Shotters Nation - Babyshambles Als het over Pete Doherty gaat dan gaat het meestal niet over muziek, maar over dopegebruik, afkickprogramma's, fotomodellen en concerten die niet doorgaan. Of je nu wilt of niet, deze onzinnige roddelnieuwtjes zijn onlosmakelijk verbonden met de man. Er vanaf komen gaat hem niet lukken. En dan bedoel ik de roddelpers en niet de dope en graatmagere geliefden, hoewel de kans dat hij van die laatste twee afkomt ook zeer gering is.

Na The Libertines richtte Doherty een nieuwe band op, Babyshambles. In 2005 verscheen debuut Down In Albion dat enkele voltreffers heeft, maar vooral erg rommelig aan doet en zich verder laat kenmerken door opvullers die afbreuk aan het album doen. Op Shotters Nation (goh, een verwijzing naar dopegebruik) is van opvullers geen sprake. Daarnaast heeft producer Stephen Street, die ook aan albums van bijvoorbeeld Blur en Morrissey heeft gewerkt, er voor gekozen meer structuur aan te brengen. De meeste songs klinken daarom af, maar ook een stuk minder avontuurlijk dan op Down In Albion. Shotters Nation is vooral een degelijk rockalbum geworden dat past in de Britse traditie van met name The Kinks.

Unrated
Reageer



Zaterdag 20 oktober: Dead Ball 7'' / Fixed 7'' - Catholic Boys

Dead Ball 7'' - Catholic BoysFixed 7'' - Catholic Boys In 2004 knalde de uit Wisconsin afkomstige band Catholic Boys zich met zijn debuutplaat keihard uit de anonimiteit. De garagepunk op Psychic Voodoo Mind Control was van een dusdanige ongekende intensiteit dat het even duurt om te beseffen waar je daadwerkelijk naar aan het luisteren bent. Psychic Voodoo Mind Control heeft met de jaren steeds meer aan kracht gewonnen en wordt feitelijk met het verstrijken van de tijd beter en beter. Groot was daarom de vreugde toen bleek dat de vier catholic boys vorig jaar uit hun holen waren gekropen om een opvolger op te nemen.

Toen de opnames klaar waren bleek het slechts een kwestie van tijd voordat de plaat in de winkels zou liggen om de trouwe schare volgelingen op meer brute garagepunk te kunnen trakteren. Het bleef echter lang stil, totdat het bericht verscheen dat de Boys uit elkaar waren gegaan. De opnames bleven gedurende een jaar op de plank liggen om nu eindelijk mondjesmaat het licht te zien als 7" releases. Vooralsnog is op Tricknee Records de drie nummers tellende single Dead Ball verschenen. Binnenkort zal op dit label nog meer spul van Catholic Boys verschijnen. Op Sweet Rod Records is ondertussen de Fixed single verschenen. De nummers hierop doen iets onder voor de nummer op de Tricknee release, maar doen beseffen dat na Psychic Voodoo Mind Control Catholic Boys met een minstens zo harde knaller als opvolger was gekomen. Helaas zonk de band in het zicht van de haven.

Unrated
Reageer



Donderdag 18 oktober: Asobi Seksu - Asobi Seksu

Asobi Seksu - Asobi Seksu Echt doorbreken op het Europese vasteland lijkt er voor het New Yorkse Asobi Seksu niet in te zitten. Vorig jaar verscheen Asobi's tweede cd Citrus al, maar deze plaat kreeg onlangs pas haar officiële release in Europa. Nergens voor nodig want deze plaat wordt van harte aanbevolen door Planet Trash. Nog slechter is het gesteld met de titelloze debuutplaat van Asobi Seksu. Deze plaat werd in 2002 al in zeer beperkte oplage in eigen beheer door de band uitgebracht en werd in 2004 door Friendly Fire Records met nieuwe coverart uitgebracht. Nu, in 2007, is er dan eindelijk een officiële release van het debuut aan deze kant van de oceaan.

Het debuut klinkt minder gepolijst dan Citrus en heeft in vergelijking met die plaat meer rustige momenten. Mijn voorkeur gaat uit naar Citrus, wat niet wil zeggen dat het debuut achteloos terzijde dient te worden geschoven. Na eerder dit jaar als voorprogramma van Editors voor het eerst in Nederland te hebben gespeeld, staat de band volgende maand in Paradiso. Daar blijft het wat concerten in Nederland betreft bij. Echt bekend bij een groter publiek zal de band niet worden. De weinige liefhebbers die er zijn krijgen bij deze re-release maar liefst een hele bonustrack kado. Ook dat schiet niet op natuurlijk.

Unrated
Reacties (2)



Woensdag 17 oktober: Telemission - The Durango Riot

Telemission - The Durango Riot Telemission van The Durango Riot is een vreemde plaat. Een hele vreemde plaat zelfs. Wat is er namelijk aan de hand? Ongeveer alle rockcliché's zijn verzameld op het debuut van deze Zweden. Gitaarsolo's, jaren '70 rock, stoere stonerrock, hardzachthardzacht-momenten, een saxofoon om het doorleefde aspect te benadrukken, een mondharmonica voor het bluesgevoel, heftige stukken die eindigen in een climax. Kortom, formulerock van de bovenste plank. Een plaat waar ik hard voor weg zou moeten lopen, zou moeten boycotten, moeten bespotten en beschimpen en als voorbeeld zou moeten gebruiken van hoe ik het niet wil hebben.

Het vreemde is dat ik ondanks bovengenoemde zaken de plaat al een paar keer heb beluisterd en mezelf erop heb moeten betrappen dat ik de plaat van eigenlijk best aangenaam vind. Ok, de zang is aan de vlakke kant, maar de rest zit gewoon goed in mekaar. Mensen die kwa smaak meer in het midden zitten en stiekem van een ruig randje houden kunnen deze plaat gerust aanschaffen. Anderen kunnen het best deze plaat overslaan, het is veel te confronterend om te ontdekken dat je dit best leuk vindt. Heb ik dat weer!

Unrated
Reageer



Maandag 15 oktober: The Coathangers - The Coathangers

The Coathangers - The Coathangers Veel tijd heeft The Coathangers niet nodig om tot iets te komen. Tijdens de zomer van 2006 werd de groep opgericht tijdens een demonstratie tegen George Dubbeljoe Bush in Washington D.C. en nu is er een debuutplaat met zeventien nummers. Het titelloze debuut werd in slechts twee dagen opgenomen vanwege budgettaire redenen, maar de haastklus is er niet aan af te horen.

The Coathangers bestaat uit Julia Kugel (gitaar, zang), Meredith Franco (bas, zang), Candice Jones (keyboards, zang) en Stephanie Luke (drums, zang). De band heeft zich genoemd het instrument dat gebruikt wordt voor de meer primitievere wijze van aborteren. Dat de vier feministen het allemaal niet zo serieus opvatten getuige songtitels als Don’t Touch My Shit, Nestle In My Boobies en Tonya Harding, de white trash ijsprinses die haar belangrijkste tegenstander half invalide liet slaan. De plaat laat zich kenmerken door de luchtigheid van B-52's gecombineerd met het meer radicalere werk van Erase Eratta en Bikini Kill en is onlangs uitgebracht door Die Slaughterhaus Records (lp) en Rob's House Records (cd). Nadat junior, niet voor het eerst, zijn scratchvaardigheden wilde ontwikkelen was het een tijd niet mogelijk om vinyl te draaien. Met een kersverse naald wordt er weer volop gebruikt gemaakt van de platenspeler en draait de lp van The Coathangers meer rondjes dan Tonya Harding ooit heeft gedaan.

Unrated
Reageer



Zaterdag 13 oktober: The Stones Remain In Silence - Jeroan Drive

The Stones Remain In Silence - Jeroan Drive De eerste release van het Yesterday's Gone Records label is een hele verbetering ten opzichte van de eerste. Was de plaat van Dead Identities er eentje vol met middelmaat met slechts een enkele positieve uitschieter, daar wordt bij deze tweede release van Jeroan Drive afgeweken van de veilige en makkelijk begaanbare paden.

De post-hardcore van de Noren laat zich kenmerken door de drang om te experimenteren, al komen veel van experimenten een beetje geforceerd over. Moeilijk doen om het moeilijk doen. Heel in de verte doet de plaat op sommige momenten denken aan White Pony van Deftones. Deze momenten zijn echter schaars en het niveau van White Pony wordt geen moment gehaald. Daarnaast gaat het eentonige gekrijs van de zanger al vrij vlotjes irriteren. Dit wordt opgelost door andere vocalisten zijn rol gedeeltelijk te laten overnemen. Geen slechte zet. Met Heart.My.Get.On (geen enkel bandlid had op school een voldoende voor Engels) vervalt de band in holle bombast en is de grote dissonant op het labum. Jeroan Drive doet interessante dingen op The Stones Remain In Silence, maar heeft wat meer tijd nodig om tot een consistent album te komen.

Unrated
Reageer



Vrijdag 12 oktober: Liberated! - Mad Marge & The Stonecutters

Liberated! - Mad Marge & The Stonecutters "Gek mens ben ik hè?", aldus Carla van Putten. Carla van Putten is de moeder van Frank van Putten. Frank wil niets liever dan een geile vriendin, maar zit opgescheept met zijn moeder en is niet in staat onder haar juk uit te komen. Hij zucht daarom weer eens diep en zegt: "Maar ik heb geen lekker stoot van een geile vriendin, ik heb alleen mijn moeder, en daar ben ik voor behandeld."

Hetzelfde gevoel heb ik met Mad Marge & The Stonecutters. Gek hoor, om jezelf Mad Marge te noemen en je band naar een aflevering van The Simpsons te noemen. Maken we lekker gekke psychobillypunk waarvan er zelfs meer dan dertien in een dozijn gaan. De plaat mag, gezien de titel, voor malle Marge en haar steensnijders bevrijdend hebben gewerkt. De Frank van Putten's van deze wereld zitten hier niet op te wachten. Voor hen is dit de zoveelste beklemmende omhelsing van iemand die ze het liefst dood wensen. Van mij mogen Marge en haar band natuurlijk blijven leven. Ik geloof zelfs dat een optreden van de band best ok zou kunnen zijn. Deze plaat vergeet ik echter liever. Hoef ik ook niet verder behandeld te worden, geile vriendinnen genoeg.

Unrated
Reageer



Donderdag 11 oktober: Wipe Your Face - The Mess Makers

Wipe Your Face - The Mess Makers The Mess Makers maakt er alles behalve een rotzooitje van. Het gezelschap bestaat uit leden van The Crusaders, Intercontinental Playboys, Clear Spots, The Unfuckables en Nerdburgers. Gaat er al een belletje rinkelen? Waarschijnlijk niet, want echt bekend zijn deze bands niet. Het heeft er alle schijn van dat de gemeenschappelijk factor van de bandleden de jaren'60 zijn.

De twaalf nummers op het debuut van The Mess Makers staan allemaal met anderhalf been in de jaren '60. Dit levert echter geen gezapig, slap aftreksel op, maar een gruizige garagerockplaat. Wipe Your Face heeft een eenvoudige DIY vibe en heeft als plusplunt dat de stem van de zanger in de verte doet denken aan die van Mark E. Smith van The Fall. De band valt overigens de tweede helft van de plaat in herhaling. Het lijkt net of ik deze nummers zo juist ook gehoord heb en dat er slechts een nuanceverschil te bespeuren valt. Toch maar eens het hoesje erbij pakken. Wat blijkt; de eerste twaalf nummers in stereo worden gevolgd door dezelfde twaalf nummers in mono. Service van de zaak aangezien op de moderne apparaten geen mono/stereoknopje meer zit. Wipe Your Face is niet alleen daarom een aanrader voor de nostalgisten onder ons.

Unrated
Reacties (4)



Dinsdag 9 oktober: Wild Mountain Nation - Blitzen Trapper

Wild Mountain Nation - Blitzen Trapper De plaat die mij dit jaar het meest heeft verrast is Wild Mountain Nation van Blitzen Trapper. Het sextet uit Portland, Oregon heeft het op zijn derde plaat voor elkaar gekregen om van de ene stijl naar de andere te hoppen zonder dat het onaangenaam wordt. Het vergt wat geduld vande de luisteraar, maar na een paar draaibeurten valt Wild Mountain Nation te behappen. Blitzen Trapper (uitstekende bandnaam bij de weg) doet het ene moment denken aan Pavement, terwijl het een nummer later lijkt alsof een moderne versie van The Band aan het spelen is om vervolgens te klinken alsof Jimi Hendrix uit zijn as herrezen is en laat horen hoe een gitaar het beste gehanteerd dient te worden.

Wild Mountain Nation klinkt harmonieus om vervolgens te ontaarden in Beefheartiaanse waanzin. Als luisteraar word je voortdurend op het verkeerde been gezet. Het lijkt alsof na een keer luisteren er twee mogelijkheden zijn; beslissen om nooit meer naar deze plaat te luisteren of besluiten om de plaat trachten te doorgronden. Kiezen voor de eerste optie is kiezen voor de weg van de minste weerstand. Met de tweede optie wordt een moeilijk pad bewandeld waarvan het uiteindelijke resultaat onbekend is, maar er zijn voldoende spannende momenten onderweg om deze keuze te rechtvaardigen. Ik ben in ieder geval blij voor deze optie gekozen te hebben, maar een waarschuwing is op zijn plaats, want makkelijk wordt het geen moment.

Unrated
Reacties (4)



Maandag 8 oktober: Music For The Waiting Room - Dead Identities

Music For The Waiting Room - Dead Identities Yesterday's Gone Records is een Fries platenlabel dat al wel een eigen domeinnaam heeft, maar nog geen eigen website. Althans, meer dan deze testsite heb ik niet kunnen vinden. De eerste release op YGR is zoals je zou verwachten geen Friese of zelfs Nederlandse band, maar een punkband uit Londen. Dead Identities doet in het openingsnummer vrijwel alles goed. Not My Country kenmerkt zich door de spanning in de opbouw, straffe riffs en immer doorrammend drumwerk. Tel daarbij een aanstekelijk refrein bij op je hebt een knaller van een opener. Het gegeven dat het nummer nog krachtiger was geweest als het een minuut korter had geduurd doet vermoeden dat de volgende veertien nummers wel eens iets te veel van het goede zouden kunnen zijn.

Soms laat het voorgevoel mij in de steek, maar in dit geval niet. Zeker de helft van hetgene dat volgt na Not My Country onstijgt het niveau van een doorsnee poppunkband niet. In de andere helft van de nummers worden wat zijpaadjes bewandeld (beetje ska, beetje rockabilly) maar zo sterk als het openingsnummer wordt het nooit. Music For The Waiting Room weet zich daarom niet te onderscheiden, maar heeft tenminste een nummer van bovengemiddeld niveau en dat is tegenwoordig al heel wat.

Unrated
Reageer



Zaterdag 6 oktober: Estrellas Del Caos - Desorden Público

Estrellas Del Caos - Desorden Público Dat skabands niet altijd een belegen indruk hoeven te maken en niet steeds zichzelf en anderen hoeven te herhalen bewijst Desorden Público. De band werd in 1985 in de sloppenwijken van Caracas opgericht en weet ook na ruim twintig jaar nog spannende muziek te maken. De Venezulanen voegen een fikse latino smaak toe aan de 2-tone en Jamaicaanse ska. Daarnaast zijn ze niet vies om over meerdere grenzen te kijken. Zo worden bijvoorbeeld ook salsa en punk toegevoegd. In het eerste nummer horen we samples van punkiconen als Jello Biafra en Joe Strummer.

De zeventien nummers op Estrellas Del Caos beloven een fikse zit en maakt de plaat er niet een om alleen naar te luisteren, maar vooral een om op te dansen, te drinken en te kijken naar zwoele, heupwiegende latinas. Nou trek ik in Noord-Nederland niet zo snel een blik latinas open, dus die verzinnen we er gewoon bij. Als je dan toch in de winkel bent om Manu Chao's nieuwe plaat te kopen, doe jezelf dan een plezier en koop Estrellas Del Caos ook meteen, dan is het feest compleet.

Unrated
Reageer



Donderdag 4 oktober: Get The Basics - The Situations

Get The Basics - The Situations Papakura is een district in de regio Auckland, Nieuw-Zeeland en in de volksmond beter bekend als Zuid-Auckland. In 2002 leenden de studenten van Rosehill College wat instrumenten om een bandje te beginnen. Ze noemden zich Devil Gate Drive. Twee jaar later namen ze een singletje op en gingen ze door Nieuw-Zeeland touren. Na de tour besloten ze de naam te veranderen in The Situations. Ze namen onder hun nieuwe naam een paar singles op, gingen naar Australië en speelden een paar shows in Melbourne. De verhalen over The Situations werden steeds enthousiaster en voor ze het wisten speelde de band als voorprogramma van The White Stripes.

Hun debuutplaat Get The Basics verscheen eind vorig jaar al aan hun kant van planeet aarde en heeft nu ook planet trash en Europa bereikt. De officiële release in Europa is meer dan terecht, want The Situations maakt prettige nummers die gekenmerkt worden door voortstuwende gitaren. Daarnaast wordt met enige regelmaat een goedkoop klinkende orgel ingezet. Hun voormalige muziekleraar is het pronkstuk al jaren kwijt. Het kwartet heeft zich laten inspireren door de jaren '60 en dan met name door The Velvet Underground. Geen baanbrekend werk derhalve, maar een plaat die blijft boeien en groeien.

Unrated
Reageer



Woensdag 3 oktober: One More Bullet - The Toasters

One More Bullet - The ToastersIk ben onder andere opgegroeid met het geluid van Madness, The Selecter en The Specials. Vooral Madness was eind jaren '70/begin jaren '80 enorm populair. De eerste drie lp's van Madness staan nog steeds bij mij in de kast en zijn me nog erg dierbaar. Niet dat ik ze veel draai overigens. Toen dacht ik dat ska nog helemaal nieuw en fris was. Pas later kwam ik er achter dat men op Jamaica in de jaren '60 het fundament al lang en breed had gelegd.

The Toasters is afkomstig uit New York en heeft gedurende de jaren '80 een grote vinger in de Amerikaanse skapap gehad. Van de originele bandleden zijn er anno 2007 nog twee over, waaronder zanger Rob "Bucket" Hingley. Op One More Bullet is niet te horen waar The Toasters zijn goede naam aan te danken heeft. Hingley zingt net zo saai als jouw en mijn buurman en de band poept er een paar standaard skadeuntjes uit. Als je er niet zoveel zin in hebt, maak dan gewoon geen plaat. Dit moet en kan veel spannender. The Toasters heeft zijn laatste kogel hopelijk gebruikt. Een welgemikt schot tussen de ogen voldoet.

Unrated
Reageer



Dinsdag 2 oktober: Good Bad Not Evil - Black Lips

Good Bad Not Evil - Black Lips Gooi die garagedeur maar open en laat horen wat je hebt! Misschien namen de leden van Black Lips de vorige zin wel letterlijk, want op hun vierde studioplaat (de term 'studio' dient zo ruim mogelijk te worden genomen) is het geluid een stuk frisser dan voorheen. Gaven de eerste drie platen nog het gevoel dat de opnameapparatuur buiten de garage stond en de band binnen met de deuren dicht aan het spelen was, op Good Bad Not Evil is van een crappy produktie geen sprake meer. Het hierdoor onstane verlies van charme wordt ruimschoots gecompenseerd door de ijzersterke nummers.

Veel tijd om de gitaren te stemmen neemt Black Lips nog steeds niet. De psychedelische invloed ligt er net iets dikker op dan voorheen. Alle nummers blijven binnen de 3 minuten, zodat verveling geen seconde de tijd krijgt om toe te slaan. Black Lips klinkt als een rommelige Rolling Stones uit de tijd dat Jagger en consorten nog goede platen maakten. En dat is lang geleden! Good Bad Not Evil is tijdloos en ijzersterk en zal de steeds grotere schare bewonderaars alleen maar doen groeien. Black Lips kan op Planet Trash niet meer stuk. Vette aanrader!

1 vote
Reageer

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed