Oktober 2006

Zondag 29 oktober: Movin' On With Andre Williams. Greasy & Explicit Soul Movers 1956 - 1970 - Andre Williams:

Movin' On With Andre Williams. Greasy & Explicit Soul Movers 1956 - 1970 - Andre Williams Zeventig jaar oud is hij ondertussen, maar nog steeds alive and kicking. Dit laatste bleek een paar jaar geleden toen Andre Williams, want daar heb ik het over, een Europese tour deed met mijn stadsgenoten Green Hornet. Zijn grootste hit had Williams een halve eeuw geleden. Dit nummer, Bacon Fat, staat ook op deze geweldige verzamelaar getiteld Movin' On With Andre Williams. Greasy & Explicit Soul Movers 1956 - 1970.

Maar liefst 28 ranzige soulnummers krijg je voor je kiezen en ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Wat de denken van het nummer Jail Bait waar de voorliefde voor minderjarige meisjes wordt bezongen en vervolgens de onrechtvaardige gevaren die er aan verbonden zijn op geheel eigen wijze aan de kaak worden gesteld. In Andre Williams' woorden: '15, 16, 17... that's jail bait'. Zie die verleiding maar eens te weerstaan als gezonde(?) jongeman. Of neem een nummer als Chicken Thighs dat gezien het geil kreunende achtergrondkoortje niet over de culinaire hoogstandjes gaat. De plaat staat vol met dit soort nummers die op tijd worden afgewisseld met instrumentale tracks. Lux Interior weet het in één zin nog het beste te omschrijven: 'Andre Williams makes Little Richard sound like Pat Boone'.

Unrated
Reageer



Zaterdag 28 oktober: Tien vragen voor... EVO, de bassist van de Lower Class Brats:

Er dreigen een paar rubrieken op de planeet af te sterven. Hoogste tijd dus om deze rubriek uit een schijnbare coma te doen ontwaken. De breedsprakerige bassist van de Lower Class Brats heeft de eer om nieuw leven te blazen in de tien vragen voor... rubriek.

Laatst bezochte concert?
Casualties/Briefs/Wednesday Night Heroes.

Laatst beluisterde plaat?
Een plaat van Boston.

Je favoriete plaat?
Ik zal een keus moeten maken tussen Legacy Of Brutality van The Misfits, Show No Mercy van Slayer, November Coming Fire van Samhain en God Save The Queen van de Sex Pistols.

Beste concert dat je hebt gezien?
Het concert van Spent Idols in San Antonio @ the DMZ in 1996.

Nieuwe band die je helemaal te gek vindt?
Order.

Je favoriete zaal om op te treden?
Ergens in Los Angeles of Europa.

Met welke muzikant zou je een keer willen samenwerken?
Weet ik niet.

Welk nummer zou je willen coveren?
Een nummer van de Stranglers, Pork Dukes of van Macc Lads.

Waarom moet men jouw plaat kopen?
Omdat ie goed en eerlijk is.

Is er verder nog iets wat je wilt delen met de lieve lezers van Planet Trash?
Geef ons snoepjes en wij geven jou ons leven!

Unrated
Reageer



Woensdag 25 oktober: CBGB's Closed:

CBGB's Closed Ik dacht dat deze week het doek zou vallen, maar het doek is anderhalve week geleden al gevallen. CBGB's is dicht en gaat niet meer open. Nou ja, er zijn plannen om het hele zwikkie te verhuizen naar Las Vegas om het daar weer op te bouwen. Een plan, zo Amerikaans dat ik niet weet wat ik daarvan moet denken. Ik ben in ieder geval blij dat ik CBGB's afgelopen zomer van binnen heb gezien, op het podium heb gestaan, een paar bandjes heb zien spelen en op de legendarische plee gepist heb. Het CBGB's dat ik leerde kennen was vooral erg smerig met een hoog vergane glorie gehalte. Hoe het ooit was, heb ik vorige week nog gezien op de Bad Brains DVD Live At CBGB's 1982, maar zo was het al jaren niet meer. Toch is het doodzonde dat New York zo slordig met zijn kinderen omgaat, maar dat zal wel typisch New York zijn. Een schrijnend voorbeeld daarvan kwam aan het licht toen ik op zoek ging naar Andy Warhol's Factory. Waar ooit The Factory stond, was nu slechts een bouwput zichtbaar.

Unrated
Reacties (5)



Maandag 23 oktober: The New Seditionaries - Lower Class Brats:

The New Seditionaries - Lower Class Brats Met een naam als Lower Class Brats mag geen hoogstaande, intelligente, kunstacademiemuziek verwacht worden. Neen, met een naam als Lower Class Brats mag wel smerige meezingrock worden verwacht. En laat dat nou precies hetgene zijn wat we krijgen op The New Seditionaries. Of zoals Jarvis Cocker in het Pulpnummer The Common People zo treffend verwoordt '...and then drink and dance and screw, because there's nothing else to do'. Dat moet het uitgangspunt zijn geweest van LCB op hun eerste plaat sinds drie jaar. LCB is een punkband die zich weigert neer te leggen bij de ongeschreven edoch strenge punkeisen.

Op The New Seditionaries ligt de nadruk meer op rock dan op punk en komt een subgenre als glamrock ook aan bod. Het zal u niet verbazen dat er ook op tekstueel gebied niet te veel verwacht mag worden. Bovenstaande komt wellicht een stuk negatiever over dan bedoelt, want The New Seditionaries mag dan geen spraakmakende of originele plaat geworden zijn. Leuk is ie wel. Typisch zo'n plaat die in de kast belandt en er pas uitkomt op momenten van grote twijfel waar de vraag " wat zal ik nu eens draaien?" centraal staat.

Unrated
Reageer



Vrijdag 20 oktober: Shop Fronts - Shop Fronts:

Shop Fronts - Shop Fronts Rip Off Records noemt zichzelf 'the greatest punk label in the world'. Dat bedoelen ze daar ongetwijfeld niet serieus, maar een kern van waarheid zit er natuurlijk wel in. Neem alleen de releases van dit jaar. Neon Signs van The Kidnappers kreeg een mooie recensie alhier en nu is er de debuutplaat van Shop Fronts uit Brooklyn, NY. Het kwartet dat bestaat uit twee mannen en twee vrouwen maakt punk zoals we het graag horen. In eerste instantie lijkt het aan alle kanten te rammelen, maar bij de tweede beluistering blijken er hier en daar extra lagen te zijn aangebracht. Een extra gitaar hier, wat extra achtergrondzang daar. Deze nonchalante inkleuring verheft deze release ver boven het gemiddelde.

Hoewel Shop Fronts binnen de grenzen van het genre blijft, worden die grenzen wel aan alle kanten verkend. Het levert naast garagepunk van het betere soort bijvoorbeeld ook rammelende street punk op, dat op zijn beurt weer wordt afgelost met aanstekelijke meezingers. Het past wonderwel bij elkaar zonder ook maar een moment bedacht te klinken. Het debuut van Shop Fronts is daardoor een energieke plaat geworden die geen moment verveelt. Jammer van de irritante secret track waar 8 minuten op moet worden gewacht (that's so nineties!). Desondanks rest slechts het advies: aanschaffen!

Unrated
Reageer



Donderdag 19 oktober: Black Cat John Brown - Alamo Race Track:

Black Cat John Brown - Alamo Race Track Ik ben geen liefhebber van festivals. Veel mensen op een relatief klein stukje grond. Nee dank u. Mij zult u om die reden zelden bij een festival aantreffen. Er is echter een uitzondering. Die uitzondering is Eurosonic. Tot nu toe ben ik bij elke editie aanwezig geweest. Dat Eurosonic ondertussen behoorlijk uit z'n voegen is gebarsten bewijzen de lange rijen die er de afgelopen edities voor de deuren stonden van de grotere zalen in Groningen. Erg jammer allemaal. Er zit daarom niets anders op om de grotere acts over te slaan vanwege de rijen en de kleinere zalen op te zoeken. Op die manier kom je nog wel eens wat leuks tegen. Zo verveelde ik me tijdens de laatste Eurosoniceditie behoorlijk bij een bandje genaamd The Radio. Hierdoor vertrok ik snel naar een volgende zaal en in die zaal stond het Nederlandse Alamo Race Track te spelen. Af en toe liet de band een steekje vallen, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de gedrevenheid waarmee gespeeld werd. Ik klassificeerde het optreden als ruim voldoende.

Datzelfde kan gezegd worden van de tweede langspeler van ART, Black Cat John Brown. Van het dozijn nummers is er maar een enkeling die niet een ruime voldoende haalt. De band valt niet in een hokje te plaatsen, daarvoor is de muziek te veelzijdig en zijn te invloeden te talrijk. ART maakt iets eigens en ondanks de zwakke momenten die de plaat kent, krijgt naast het optreden ook de plaat een ruime voldoende. Eurosonic vindt trouwens op 11 en 12 januari plaats. Kom vooral niet, de rijen zijn immers veel te lang.

Unrated
1 Reactie



Maandag 16 oktober: Awesome Fromage - Fabulous Disaster + Octoons:

Awesome Fromage - Fabulous Disaster + Octoons Ik houd er wel van. Van die stoere rockchicks die in een bandje spelen. Veel zwarte kleren, zwarte mascara en tattoo's. In donkere punkholen zien ze er zeer aantrekkelijk uit. Dat hun schoonheid in het daglicht vervaagd en er weinig meer overblijft dan een afgeleefd lichaam dat slechts het verval toont dat zich al enige tijd geleden heeft ingezet laten we voor de lieve vrede even buiten beschouwing. Dit geldt ook voor de stoere dames van het Fabulous Disaster uit San Fransisco. Ik wil ze graag van afstand bewonderen maar er liever niet te dichtbij komen. Op deze split-cd staan 4 nummers die met een beetje goede wil muzikaal te plaatsen zijn tussen The Donna's en L7. Prima punk waar vooral de bas goed in naar voren komt. Een van de nummers heet overigens Turn The Lights Out. Kennelijk beschikt het viertal over voldoende zelfkennis.

Andere koek wordt geserveerd door Octoons. Dit Franse kwintet is een stuk minder makkelijker verteerbaar dan de dames van Fabulous Disaster. Melodieuze zanglijnen, die overigens niet erg fijn gemixt zijn met de instrumentatie, worden afgewisseld met het betere schreeuwwerk. De teksten zijn helaas van een zeer puberaal niveau. Voor zinnen als 'Every day is a new adventure' mag je je gerust doodschamen. Als de cd dan ook nog wordt afgesloten met een akoestisch en 'gevoelig' gezongen nummer dan staat het teiltje al klaar. Shut The Fuck Off heet het nummer. Over zelfkennis gesproken.

Unrated
Reageer



Vrijdag 13 oktober: Holding On - No Turning Back:

Holding On - No Turning Back Ha! Daar schuifelt een hardcoreplaat voorbij. Nou ben ik wat dit genre betreft behoorlijk bevooroordeeld. "Niet alleen wat dit genre betreft", hoor ik u argwanend denken. Daar hebt u een punt, maar als u het niet erg vindt ga daar nu even niet op in. We hebben het nu over hardcore en meer specifiek over het Nederlandse No Turning Back en nog specifieker over hun laatste plaat. Met de nodige sceptisch begin ik aan Holding On, maar de frons waar ik mee begonnen ben verdwijnt alras tijdens het luisteren naar deze plaat. Er klinkt inderdaad veel bij het genre horende opgeklopte energie en agressie door, maar vervelen zoals bij veel hardcoreplaten doet het me niet. Dankzij de Melodie (met hoofdletter 'M') die deze Brabantse jongens in ieder nummer weten te gieten.

De Melodie in combinatie met het old school Newyorkse hardcore geluid zorgt ervoor dat No Turning Back in de eredivisie van de hardcore hoort. Met deze plaat bevestigt No Turning Back definitief haar status zich als dé toonaagevende Nederlandse hardcore band van dit decennium. Er wordt voor hardcorebegrippen een dusdanig hoog niveau gehaald dat Holding On een regelrechte aanrader is. Als je van hardcore houdt tenminste.

Unrated
Reageer



Woensdag 11 oktober: In The Fishtank 14 - Isis + Aereogramme:

In The Fishtank 14 - Isis + Aereogramme De In The Fishtank-sessies gaan meestal uit van het volgende principe. Men neme twee bands, stoppen die gedurende een dag of twee in een studio en het resultaat verschijnt op plaat. Dit kan verrassende resultaten opleveren. De laatste Fishtank die ik aanschafte was nummer 9. Sonic Youth, I.C.P. en The Ex mochten volgens het fishtankprincipe hun resultaat aan de wereld laten horen. Dit viel vies tegen, wat men te horen kreeg was een soort van free jazz met gitaren. Na een keer draaien is de cd in de kast verdwenen om er niet meer uit te komen. Experiment mislukt.

Voor Fishtank nummer 14 zijn Isis en Aereogramme de studio ingedoken en het resultaat mag er zijn. De verwachting was een erg heftige plaat, maar niets is minder waar. Isis en Aereogramme hebben drie nummers die in totaal 24 minuten duren opgenomen en het zijn 24 broeierige minuten geworden. De ingehouden spanning druipt van de plaat af en doet verlangen naar meer. De 24 minuten zijn simpelweg niet genoeg en dat is meteen de enige kritische noot die gekraakt dient te worden. Er zit niets anders op de plaat keer op keer op te zetten. Experiment volledig geslaagd.

Unrated
Reacties (5)



Maandag 9 oktober: Tales Full Of Black Soot - The Rippers:

Tales Full Of Black Soot - The Rippers Daar zijn de wildemannen van Sardinië weer. Na een heftige debuutplaat en enkele vinylsingletjes laten de Italianen van zich horen met hun tweede studio album Tales Full Of Black Soot. Uiteraard is er niets veranderd. Wilde en woeste garagerock zoals we het graag horen. Aan trends hebben The Rippers een broertje dood, aan noviteiten ronduit een hekel. Recht voor z'n raap is de stijl van de Sardijnen en het levert een uitstekende mix van garagerock met vette rhythm 'n' blues op dat de luisteraar op het puntje van zijn stoel doet belanden waarna stilzitten niet meer mogelijk blijkt en er wild gedanst kan worden met het flesje bier nog in de hand.

Tijdens hun toer deze maand zullen ze slechts eenmaal ons land aan doen. Op 14 oktober zijn ze in DB's in Utrecht te bewonderen. Gezien de foto's op de MySpacepagina kan het er wild aan toe gaan tijdens concerten. Op dezelfde pagina zijn overigens ook enkele nummers te beluisteren. De ware liefhebber weet echter al genoeg. Voor hen die van garagerock houden en er geen enkele moeite mee hebben dat de muzikale klok ongeveer 35 jaar geleden is blijven stilstaan is deze release een must have, maar degenen die 'gewoon' van vuige rock houden kunnen deze plaat ook met een gerust hart aanschaffen. Trek nog maar een biertje open en zet Tales Full Of Black Soot nog een keer op!

Unrated
Reageer



Zondag 8 oktober: The Grand Mystique - Ghost Trucker:

The Grand Mystique - Ghost Trucker Na jarenlang niet de tijd en moeite genomen te hebben op vakantie te gaan, ben ik deze tekortkoming dit jaar aan het inhalen. Twee maanden geleden was New York de bestemming. De afgelopen twee weken hield ik het iets dichter bij huis en verbleef in Middeneuropa. Terwijl in Nederland de herfst begonnen was, was daar in Slowakije nog geen sprake van. Iedere avond buiten zitten en kijken hoe de zon in een meer verdwijnt en iedere ochtend al ontbijtend uitkijken over hetzelfde meer. Soundtrack deze dagen was de plaat van het Nederlandse Ghost Trucker. De titel The Grand Mystique past wonderwel bij het mystieke meer waarmee ik iedere keer de dag begon en weer afsloot. Rustiek en mysterieus. Dat geldt voor zowel het Slowaakse meer als deze plaat. Laagjes elektronica zijn verweven in sfeerrijke nummers die in al hun breekbaarheid blijven boeien.

Ghost Trucker, dat leden kent van Caesar, Zoppo, Kopna Kopna en Alomo Race Track, heeft niet alleen een plaat gemaakt die voor mij voor altijd verbonden is aan de herinneringen aan het mystieke Slowaakse meer, maar ook nu de Nederlandse herfstbuien in volle glorie tegen het raam kletteren als prachtige muzikale begeleiding fungeert. Zowel de vakantie als de zomer is voorbij, maar The Grand Mystique maakt dat gegeven iets dragelijker.

Unrated
Reageer


Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed