November 2007

Woensdag 28 november: You, Me And Infamy - 84

You, Me And Infamy - 84 Uit Melbourne begroeten we de band die zich 84 noemt. Op debuutplaat You, Me And Infamy klinkt witte-mannen-bluesrock met een beetje stonerrockinvloeden waarin uiteraard sporen zijn te ontdekken van de typische Australische swampblues. De plaat kent enkele grote manco's. Zo weet de zanger bijvoorbeeld geen moment te overtuigen. Zijn stem ontbeert kracht, bezetenheid en is te mager om indruk te kunnen maken. Daarnaast is er op tekstueel gebied weinig diepgang te bespeuren. Op You, Me And Infamy staan een paar leuke riffs, maar daar blijft het ook bij.

Desondanks is het niet alleen maar treurigheid. Na een aantal keer draaien begint het album (op de zanger na) steeds meer tot leven te komen. In een setting van een net iets te lege kroeg, in een net iets te slechte buurt, die net iets te ver van het centrum van een willekeurige Australische stad ligt, zou de plaat een prima soundtrack zijn. Het verschaalde bier is dan bijna te ruiken, net zoals de zweterige Australiërs die in die kroeg op het podium hun swampstonerblues spelen om hun bierrekening te kunnen betalen. Misschien wil 84 niets liever dan in staat zijn om de bierrekening te kunnen betalen. Meer is niet nodig.

Unrated
Reageer



Dinsdag 27 november: Tight 'N' Exciting - The Hip Priests

Tight 'N' Exciting - The Hip Priests Uit de as van het uit Nottingham afkomstige The X-Rays en het Londense The Divine Brown ontstond vorig jaar The Hip Priests. The X-Rays zaten vooral in de garagehoek, The Divine Brown zaten meer in de punkhoek met een vette knipoog richting rock 'n' roll. The Hip Priests houdt zich ergens in het midden tussen beide voorgangers op. Over het thema van Tight 'N' Exciting hoeft geen enkel misverstand te bestaan, het gaat over sex en dan bij voorkeur de meer perverse uitspattingen op sexueel gebied. De hoes laat wat dat betreft niet veel tot de verbeelding over. De vastgebonden, getatoeëerde sloerie vraagt erom en The Hip Priests voldoen graag aan die vraag. Demon Hooker, I Love To Fuck en Super Whore zijn slechts enkele titels die nauwelijks verdere uitleg behoeven. Op afsluiter Young Savage gaan de priesters nog iets verder en na de daad wordt de serial killer op de gehele familie losgelaten.

Tight 'N' Exciting kent veel invloeden. De voornaamste invloeden lijken echter Motörhead, Turbonegro en Dwarves te zijn. The Hip Priest zorgt ervoor de rock 'n' roll voorlopig nog steeds opwindend, ziek, pervers en smerig blijft en zo zien en horen we het natuurlijk graag.

1 vote
Reacties (6)



Zondag 25 november: Up To No Good - Superpussy

Up To No Good - Superpussy Een ronkende bas, voortstuwende drums en een gitaar die klinkt alsof Steve Albini weer met Big Black op oorlogspad is gegaan. Zie daar in een zin de muziek van Superpussy. Het trio is pas sinds 2005 bezig, maar de leden hebben ervaring opgedaan in vorige bandjes. Gary Epton (gitaar) en Greg Alfaro (drums) hebben samen gespeeld in een band genaamd Full Tab. Een band die in het Australische Wollongong (het bestaat echt) wereldberoemd was. Andy Staig hakt op de bas en schreeuwt het uit en is afkomstig uit een Nieuwzeelandse band genaamd Boner.

Acht nummers staan er op het debuut Up To No Good en veel goeds hebben deze nummers niet in zin. Waar Staig het nou precies zo kwaad over is is meestal niet te verstaan, maar overtuigen doet hij wel. De plaat is geproduceerd door ene Tony Cohen, een man die vooral veel met Nick Cave in de studio heeft gewerkt en niet alleen daarom in sommige kringen een legendarische status heeft. Hoe zijn ze nou aan die bandnaam gekomen? Laat Superpussy nou ook een nummer zijn van een band genaamd Rapeman, Steve Albini's band nadat Big Black was opgedoekt. Da's vast geen toeval.

Unrated
Reageer



Vrijdag 23 november: Nobody Likes A Winner - The Breakup Society

Nobody Likes A Winner - The Breakup SocietyEd Masley zag een van de kinderen van een vriend zo enorm tevreden met zichzelf zijn dat hij een spelletje had gewonnen dat hij direct een titel voor zijn nieuwe plaat had, Nobody Likes A Winner. De tweede plaat van Masley's powerpopband The Breakup Society gaat over het grote falen en is een album vol met losers geworden. Dat Masley zichzelf ook tot deze categorie rekent bewijst het nummer How Failure Saved Me From Myself. Dat nummer doet nog het meest denken aan Morrissey tijdens zijn beste dagen. Nobody Likes A Winner staat vol met aanstekelijke nummers over kleine en grote mislukkingen.

Mislukkingen en snelle teloorgangen zijn sowieso veel interessanter dan blijvend succes. Kijk maar eens hoe de hopeloze uitspattingen van bijvoorbeeld Britney Spears en Lindsay Lohan breed worden uitgemeten in de pers. Er is kennelijk niets leuker dan een beroemd iemand genadeloos te zien afglijden naar een zeer bedenkelijk niveau . Zelfs de meeste gewone stervelingen zakken niet zover af. Een hele troost. The Breakup Society begrijpt dat en heeft er een geslaagd album aan gewijd.

Unrated
Reacties (2)



Donderdag 22 november: Born Under A Bad Sign - Black Cloud Halo

Born Under A Bad Sign - Black Cloud HaloOh nee he? Niet weer een hardcorebandje dat een plaat mag uitbrengen? Zo'n bandje dat wereldberoemd is in het eigen kleine hardcorekringetje en uiteindelijk niet eens de voetnoot van de voetnoot van de voetnoot in de muziekgeschiedenis is. En dan lees ik dat ze nog uit Dordrecht komen ook. Voor niemand leuk zoiets.

Het eerste nummer van de debuutplaat van Black Cloud Halo doet vermoeden dat alle hardcoreclichés wel eens tot norm zou kunnen zijn verheven. Daarna doet de band waar het goed in blijkt te zijn. Harde muziek maken met een been stevig in de hardcoreklei en het andere been nog iets steviger in de hardrockklei geworteld. Deze combinatie werkt verfrissend en maakt van Born Under A Bad Sign een prima rockalbum. Niet eentje om te lang bij stil te blijven staan overigens. Minpuntjes zijn de drums die een beetje magertjes in de mix zitten en het vocale gedeelte had ook wat overtuigender en pakkender gemogen. Black Cloud Halo blijkt gelukkig geen clichébrakende hardcoreband te zijn, maar een band dat over genres heenkijkt en af en toe best leuke dingen doet op Born Under A Bad Sign.

1 vote
Reacties (2)



Woensdag 21 november: Play Your Bollocks 7'' - The Snazzy Boys/MK Ultra 7'' - The Wrists

Play Your Bollocks 7'' - The Snazzy Boys MK Ultra 7'' - The Wrists Het was na de eerste twee releases even stil rondom het Italiaanse Rijapov Records, maar ze zijn terug met een luide knal. De tweede single van The Snazzy Boys, Play Your Bollocks, gaat verder waar de eerste, Organized Octopus, er mee ophield. Denk aan een combinatie van de Buzzcocks en de Ramones met veel hete pepers. Vier opgefokte nummers in de voor hen zo bekende stijl. Zo langzamerhand mag Snazzy Boys met een lp komen gecombineerd met een Europese tour.

Van een andere slag is de single van The Wrists. Deze Texanen hebben geen gitaren nodig om voor veel distortion te zorgen. Een paar basgitaren is meer dan genoeg. Stripped-down, wild en erg luidruchtig. The Wrists snijdt het vlees van de botten af en schreeuwt daarbij harder dan het vermeende slachtoffer. Rijapov Records blijft goed bezig op deze manier. Op de myspacepagina van het label zijn wat voorproefje te horen.

Unrated
Reageer



Dinsdag 20 november: It's Alive 1974-1996 - Ramones

It's Alive 1974-1996 - Ramones Het is even rustig geweest op deze site. Een smerig griepvirus was de oorzaak van deze gedwongen pauze, waardoor er niet veel naar muziek geluisterd is en er nog minder over is geschreven. Tussen de koortsdromen door wist nog wel een dvd van de Ramones zijn weg te vinden naar het centrum van mijn aandacht. Er is niets prettiger om domweg naar een beeldscherm te kijken om de Ramones voor de zoveelste keer Blitzkrieg Bop te horen en zien uitvoeren als je verder niet in staat bent om iets anders te doen. De dubbel dvd bevat live opnames uit het 22-jarige bestaan van de band. Van het begin in 1974 waar in CBGB's nauwelijks publiek aanwezig is en geen enkel nummer foutloos wordt gespeeld tot het laatste concert in 1996 als de band er eindelijk de brui aan geeft.

Een dikke vier uur live-opnames van de Ramones lijkt een beetje overdreven, maar geeft in ieder geval een goede indruk hoe de concerten toendertijd beleefd werden. In de periode 1976/77 lijkt het publiek in de V.S. vooral naar een gezellig avondje topentertainment te willen gaan. Tijdens opnames voor tv-shows en in keurige concertzaaltje (soms met slechts zitplaatsen) in het zuiden van de V.S. is het publiek vreselijk tam. Men staat of zit doodstil als de Ramones spelen. Slechts hier en daar is iemand te vinden die de band op waarde weet te schatten. In thuisstad New York is het dan al andere koek en staat Ramones garant voor een verwoestende show waarbij ook het publiek weet waar het voor komt. De meeste indruk maakt de band echter in Engeland waar een zaal met duizenden personen volledig uit zijn dak gaat. Op dvd 2 zijn de vele drummerwisselingen duidelijk in kaart te brengen. Goede Ramonesnummer van na 1980 worden steeds schaarser en de band moet het vooral hebben van haar reputatie, de strakke rockshow waar de oude nummers steevast het hoogtepunt vormen. Komt ie weer! Hey Ho Let's Go!

Unrated
Reageer



Vrijdag 16 november: 20 Years In Sin Sin - Mad Sin

20 Years In Sin Sin - Mad Sin Al twintig jaar ploeteren de sympathieke Duitsers van Mad Sin voort. En nog met succes ook, want de band speelt een voortrekkersrol in het hoekje waar rockabilly, punk en het betere stampwerk elkaar ontmoeten. Twintig jaar leek de band vermoedelijk een mooi moment om het beste uit die tijd eens op een rijtje te zetten. Dertien nummers hebben de selectie overleefd en zijn op het overzichtsschijfje beland. Het grote manco van Mad Sin is dat het geen rockabilly is, geen punk en geen stamprock. Het is van alledrie wat en zwalkt daardoor alle kanten op. Van de dertien nummers op 20 Years Of Sin Sin spreekt mij geen enkel nummer aan. Het ene oor in, het andere oor uit.

Mad Sin kent zijn sterke punt en heeft op de tweede cd de registratie van een concert gezet. Live is Mad Sin stukken boeiender, maar overtuigen doet Mad Sin mij al twintig jaar niet. Voor mij zal Mad Sin niet meer zijn dan een band dat pas na twintig bier leuk wordt gevonden, waarbij aan toe mag worden gevoegd dat ik na twintig bier heel veel bands de moeite waard ga vinden. De combinatie Planet Trash en Mad Sin is geen gelukkige. Hoewel de bandleden best langs mogen komen lijkt het een beter idee dat ze het op een andere plek gaan proberen waar vermoedelijk wel fans aanwezig zijn. Voor de zekerheid bestel ik alvast 20 bier. Ober!

Unrated
Reacties (3)



Dinsdag 13 november: Rise Up - Strawberry Blondes

Rise Up - Strawberry Blondes Ik geef het liever niet toe, maar ook ik zit natuurlijk vol met vooroordelen. Zo kreeg ik de debuutplaat Rise Up van Strawberry Blondes in handen en dacht meteen dat een band met zo'n naam niets kan zijn. Blijkt dat ze ook nog eens punk denken te maken. Typisch zo'n oppervlakkig punkbandje dat zingt over bier en revolutie om vervolgens na een bezoek aan de plaatselijke McDonald's de rest van de avond achter de playstation door te brengen. Bijna had ik de plaat met een voor mij kenmerkend nonchalant, maar stiekem veel geoefend gebaar op het stapeltje gegooid waar platen terecht komen waarover ik wellicht ooit eens iets zinnigs zal trachten neer te pennen.

Nog net op tijd viel mijn oog op het laatste nummer. Geremixt door Don Letts. De man die eind jaren '70 in Londense clubs naast de schaarse punkplaten ook als dj veel reggae en dub draaide, de man die samen met Mick Jones van The Clash Big Audio Dynamite oprichtte en tegenwoordig vooral filmmaker is. Zijn documentaires over bijvoorbeeld The Clash en Bob Marley zijn mij dierbaar. Als zo'n man zich met een punkband gaat bezighouden dan moet er iets aan de hand zijn. Strawberry Blondes blijkt inderdaad niet zo maar een punkbandje te zijn. Het weet een prima evenwicht te vinden tussen The Clash en Rancid zonder ooit obligaat over te komen. Don heeft er nog steeds kijk op en zijn remix van Beat Down Babylon is zeer de moeite waard.

Unrated
Reageer



Zondag 11 november: Crackwhore - Crackwhore

Crackwhore - Crackwhore Na een release van The Crackwhore Society (de punkbankband van T.Raumschmiere) is er ook een release van een band dat zich simpelweg Crackwhore noemt. Zelf ben ik geen liefhebber van magere vrouwen in het algemeen en zeker niet van door drugs uitgemergelde en door vieze mannetjes uitgewoonde types, maar je zou ze de kost moeten geven. Op het openingsnummer blijkt dat deze crackhoer een voorkeur heeft om op de knieen te gaan. Althans dat doet titel On Your Knees vermoeden. In werkelijkheid gaat het over een man die steeds op zijn knieen naar de vrouw toekruipt en smeekt om meer. Wat dat meer nou precies is, blijft onduidelijk.

De tien korte nummers laten zich kenmerken door brute riffs van gitariste Flea en een bonkende bas met net dat tikje distortion waardoor het lekker smerig klinkt. Als klapt op de vuurpijl blijkt zangeres X-Stacy een enorme brulboei te zijn, die op tijd een beetje weet te dimmen voordat ze weer los gaat. In vele opzichten geen vervelende dame, deze X-Stacy en zeker geen uitgemergelde crackhoer. Op dit titelloze debuut is nauwlijks plaats ingeruimd voor onnodige extra's. Is ook niet nodig, want de sleazy rock 'n roll met veel punk- en garagerockinvloeden biedt meer dan genoeg.

Unrated
Reageer



Vrijdag 9 november: On Avery Island - Neutral Milk Hotel

On Avery Island - Neutral Milk HotelHet kostte Jeff Mangum vele omzwervingen door de Verenigde Staten en vele bandjes en projecten voordat hij in New York ging wonen en de naam Neutral Milk Hotel introduceerde als zijnde zijn nieuwe band. Hij nam enkele singles en cassettes op voordat hij naar Denver, Colorado ging om samen met Robert Schneider van The Apples In Stereo op een viersporenrecorder On Avery Island op te nemen.

On Avery Island uit 1996 zal altijd in de schaduw blijven staan van het tweede album van NMH, het door vele als geniaal beschouwde In the Aeroplane Over the Sea, maar verdient eigenlijk een beter lot. De originele aanpak door fuzz te combineren met lo-fi opgenomen muziek waarmee terloops flink geëxperimenteerd wordt geeft een prachtig effect. On Avery Island is een plaat die ik graag draai al sla ik het bijna veertien minuten durende Pree-Sisters Swallowing a Donkey's Eye aan het eind van de plaat meestal over. De enige misser op het album, al zullen de makers er een hoger doel mee voor ogen hebben gehad. Op deze re-release wordt het afsluitende nummer gevolgd door twee bonustracks, Everything Is... en Snow Song Pt. 1, die ooit eens gezamelijk op een 7'' terecht zijn gekomen en niet uit de toon vallen.

Unrated
1 Reactie



Woensdag 7 november: Afro Disco Beat - Tony Allen

Afro Disco Beat - Tony Allen We blijven nog een in Westafrikaanse sferen. Wat heet, we schakelen van Orlando Julius over naar Tony Allen. Deze krasse knar, 67 inmiddels, speelt tegenwoordig in het zoveelste bandje van Damon Albarn, The Good, The Bad And The Queen. Tony Allen werd echter lang geleden bekend als de drummer van de band van Fela Kuti. Tot 1979 werkten ze veel samen. Daarna verliet Allen de band en speelde over de hele wereld. Fela Kuti vond dat Allen klonk als vijf drummers tegelijk en meldde en passant dat zonder Tony Allen afrobeat niet zou klinken zoals het nu doet. Het is duidelijk wie verantwoordelijk is voor de beat in afrobeat.

Op deze dubbel cd staan alle platen die Tony Allen in de jaren '70 heeft uitgebracht. De meeste zijn geproduceerd door Fela Kuti zelf en laten daarom de bekende afrobeatsound horen. In vergelijking met Fela Kuti wordt er minder gezongen en is de nadruk meer op de percussie komen liggen. Dat laatste mag geen verrassing worden genoemd voor platen van iemand waarover Brian Eno wist te melden dat het de beste drummer van de wereld betreft.

Unrated
Reageer



Dinsdag 6 november: Super Afro Soul - Orlando Julius

Super Afro Soul - Orlando JuliusNieuwe horizonten zijn er om verkend te worden, grenzen zijn er om verlegd te worden. Beter nog, grenzen zijn er om weggevaagd te worden. Zelf kom ik graag in aanraking met mensen die compleet anders in het leven staan dan ik. Wellicht pik ik er wat van op, doe ik nieuwe inzichten op of kan ik iets met recht afdoen als zijnde een idee-fixe. De meeste mensen lijken echter te kiezen voor compromissen, voor een beetje geld en blijven voornamelijk in hun eigen sociale kringetje ronddolen en sluiten zich af voor een andere (sub)cultuur. Een keuze die ik in de meeste gevallen respecteer, maar echt spannend wordt het op die manier natuurlijk nooit.

Was ik in mijn sociale klasse blijven steken zonder me te verdiepen in andere culturen dan had ik waarschijnlijk nooit Afrobeat leren kennen, laat staan waarderen. Mijn meisje heeft echter gewerkt in een van de kroegen in Lagos waar de uitvinder van Afrobeat, de helaas te vroeg overleden Fela Kuti, graag kwam. Hoewel ik bij lange na geen Afrobeatkenner ben raak ik zo langzamerhand op het punt dat ik haar meer over Afrobeat weet te vertellen dan zij mij. Toen ik haar enthousiast de dubbel cd Super Afro Soul van de Nigeriaan Orlando Julius liet zien ging er bij haar niet direct een lampje branden. Pas nadat de door Afrikaanse ritmes ondersteunde ouwe soulklanken de huiskamer in werden gepompt werd het al gauw een Afrikaans dansfeest op een mooie Hollandsche herfstdag. De tracks zijn allemaal in de periode eind jaren '60/begin jaren '70 in Nigeria opgenomen, van prima geluidskwaliteit en schijnen een inspiratiebron geweest te zijn voor James Brown.

Unrated
Reageer



Maandag 5 november: Here We Are - The Cynics

Here We Are - The Cynics Die oude Grieken hadden al snel door hoe de wereld in elkaar stak. Neem bijvoorbeeld de cynisten. Zij waren er van overtuigd dat de mens en goedheid een onmogelijke combinatie was. De maatschappij was gecorrumpeerd door geld, roem en bezittingen. Er zat voor een cynist niets anders op de maatschappij en mensheid van een afstand te observeren en koos daarom voor een teruggetrokken bestaan waarin op Socratische wijze kennis uit wijsheid volgt. Deze wijsheid zou vervolgens niet langer ondermijnt worden door macht en bezittingen. Ubercynicus was Diogenes, die buiten de stadsmuren in zijn ton leefde als een hond.

Het leven als een hond heeft weinig volgelingen opgeleverd, maar cynici zijn er afdoende in de wereld. Neem The Cynics uit Pittsburgh, Pennsylvania. Ook zij hebben geen behoefte aan geld, roem en bezittingen. Rijk en beroemd word je namelijk niet als je met je band als 25 jaar tourt en platen maakt die klinken alsof de wereld van na 1970 niet bestaat. The Cynics heeft ondertussen een dusdanig niveau bereikt dat de sixtiesmuziek bijzonder aangenaam aandoet. Misschien zouden meer bands afstand moeten doen van geld, roem en bezittingen om goede platen te gaan maken. Er komt veel te veel rotzooi uit, wat van Here We Are van The Cynics niet gezegd kan worden.

Unrated
Reageer



Donderdag 1 november: Cease To Begin - Band Of Horses

Cease To Begin - Band Of Horses Over het concert van het jaar hoeft niet lang te worden nagedacht. Er moeten hele gekke dingen gebeuren wil het optreden van Band Of Horses in Vera niet het concert van het jaar worden. De band greep me vast en liet me tot aan de laatste klank niet meer los. Benieuwd of dat met de tweede plaat Cease To Begin ook het geval is. In vergelijking met het vorig jaar verschenen debuut Everything All The Time doet mede-oprichter Mat Brooke niet meer mee. Hij concentreert zich liever op zijn andere band, Grand Archives.

De eerste drie nummers op Cease To Begin zijn ijzersterk. Daarna volgen twee zwakkere nummers en staan we aan het begin van de tweede helft van de plaat dat van start gaat met een instrumentaal tussendoortje van nog geen minuut. Op Islands On The Coast gaat het tempo gelukkig weer omhoog. Het niveau van de eerste drie nummers wordt echter geen moment meer gehaald. Het album heeft daardoor niet dezelfde impact als Everything All The Time, maar mag zeker niet als zwak album worden afgedaan. Aan zoetsappige liefdesliedjes heb ik een gruwelijke hekel, maar als ik Ben Bridwell No One’s Gonna Love You hoor zingen dan breekt zelfs mijn pantser en valt het in duizenden kleine stukjes uiteen.

Unrated
Reageer


Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed