November 2006

Dinsdag 28 november: Gratis Subbacultcha! Sampler :

Subbacultcha! In Amsterdam gebeurt er volgende maand ook eindelijk eens iets. Voor het Subbacultcha! festival zul je de hort op moeten. De te downloaden sampler die erbij hoort vind je hier.







Unrated
Reageer



Maandag 27 november: There To Here - Joe Lally:

There To Here - Joe Lally Ian MacKaye heeft samen met Amy Farina The Evens om zich buiten Fugazi om op muzikaal gebied te uiten. Mede Fugazilid Joe Lally doet dat helemaal solo. Althans solo in naam, want zowel Ian MacKaye als Amy Farina spelen met Lally mee, samen met nog een rits namen uit de Dischordstal. Ook Lally kiest net zoals MacKaye voor een kale aanpak dat in vrijwel niets aan Fugazi doet denken. Maar liefst 13 nummers staan er op There To Here en dat is toch een beetje te veel van het goede. Bas en drum is de basis voor deze plaat en het basspel is behoorlijk repetitief waardoor de plaat veel overeenkomsten vertoont met een vlakke lijn met af en toe een kleine uitschieter naar boven.

Net zoals een hartmeter in het ziekenhuis. Best interessant om een tijdje naar te kijken hoor, maar al gauw gaat de verveling toeslaan en heb je de neiging om de persoon waarvan het hart gemeten wordt eens een goede trap te geven om wat actie te zien. Joe Lally wil ik daarom graag zo'n flinke trap geven (hij is toch wel pacifist!?) richting Fugazi om daar weer een plaat mee op te nemen in plaats van dit sologeneuzel. En ja, ik besef dat ik met die uitspraak net zo in herhaling val als Joe Lally's basspel op There To Here.

Unrated
Reageer



Zaterdag 25 november: King Automatic & The Thermals @ Vera:

Voor een goed gevulde zaal mocht eenmansband King Automatic het publiek gisteravond opwarmen. De King had daar nogal wat tijd voor nodig, want zijn zeker niet onaardige set duurde aan de lange kant. Af en toe was het moeilijk voor te stellen dat er toch maar één persoon op het podium muziek zat te maken, want het klonk of er minimaal een trio bezig was. King Automatic speelt een vorm van trashblues dat de moeite waard is, maar wat niet te lang moet duren. Daarna was het de beurt aan The Thermals. Als ik het goed heb is dit de vierde keer dat de band in Vera speelt. Van die vier keer heb ik er één moeten missen, maar het drietal concerten dat ik heb mogen bijwonen zijn allen zeer de moeite waard gebleken. Het "één, twee, drie snel spelen en het volgende nummer alweer" is er met een prachtalbum als The Body, The Blood, The Machine definitief uit. Men neemt te tijd en de set is weliswaar niet meer zo springerig als voorheen, indruk maken doet het des te meer. Bassiste Kathy is nog altijd een lust voor het oog op een podium ook al springt ze wat minder en de extra ingehuurde gitarist voegt wat toe aan het geluid zonder een prominente rol op te eisen. Het was weer fijn en na afloop kon ik het niet laten een bandshirtje aan te schaffen.

Unrated
Reacties (3)



Vrijdag 24 november: One Was A Snake - The Bullfight:

One Was A Snake - The Bullfight Of nou 'elk voordeel heeft z'n nadeel' of 'elk nadeel heeft z'n voordeel' de juiste quote is van Johan Cruijff is in de loop der jaren steeds onduidelijker geworden. In ieder geval worden beide quotes veelvuldig gebruikt in de Nederlandse taal. Aangezien Cruijff zijn voetballoopbaan afsloot in Rotterdam en The Bullfight ook uit onze havenstad afkomstig is bedien ik me voor het gemak ook van deze quotes. In dit geval 'elk voordeel heeft z'n nadeel'. Wat wil namelijk het geval? Debuut One Was A Snake kent een haast briljant openingsnummer in That's You, Charles. Een nummer dat een subtiele en spannende opbouw heeft waardoor je als het ware in het nummer gezogen wordt en pas als het nummer is afgelopen wordt losgelaten. Voor de goede orde, dit is dus het voordeel.

Het nadeel is dat de rest van de plaat in de schaduw staat van dit nummer en dat niveau bij lange na niet haalt. Het duistere Caveaanse sfeertje dat door het eerste nummer wordt neergezet blijft gelukkig wel de hele plaat intact, maar de stem van zanger Nick Verhoeven is net iets te beperkt om een hele plaat lang te kunnen boeien. One Was A Snake voldoet daarom niet aan de hoge verwachtingen die door het openingsnummer worden gewekt, maar mocht The Bullfight in staat zijn een paar nummers van het niveau That's You, Charles op de volgende plaat te zetten dan is een Nederlandse klassieker in de maak.

Unrated
Reageer



Donderdag 23 november: The Beatific Visions - Brakes:

The Beatific Visions - Brakes Vorig jaar zag ik Brakes het Metropolisfestival in Rotterdam openen. Dat deden ze op geheel eigen, nonchalante wijze. Wat desalniettemin tot een vermakelijk optreden leidde. Met dezelfde nonchalance kwam de band in datzelfde jaar met hun debuutplaat Give Blood op te proppen. Een onevenwichtig album, waar de korte, flauwe grappen nogal eens de boventoon voeren. Ook op de onlangs verschenen opvolger The Beatific Visions is er nog sprake van onevenwichtigheid, maar gelukkig is de flauwekul tot een aanvaardbaar niveau teruggebracht. Brakes laat naast de rockers vooral de countrykant horen en toont daarmee een meer gevoelige zijde. Dat levert prachtige nummers als Mobile Communication en No Return op. Een nummer als Spring Chicken, waarin de jolige kant van de band naar voren komt, blijkt ineens van toegevoegde waarde te zijn op dit album en verschaft de nodige luchtigheid.

The Beatific Visions weet niet direct te overtuigen. Sommige platen vragen nu eenmaal iets meer geduld en voor wie dat geduld kan opbrengen wordt The Beatific Visionslangzaam maar zeker een volwaardige plaat en een grote stap in de goede richting sinds Give Blood. Met de ingezette stijgende lijn kan er nog veel moois verwacht worden van dit kwartet uit Brighton.

Unrated
Reageer



Woensdag 22 november: Shapes And Sizes - Shapes And Sizes:

Shapes And Sizes - Shapes And Sizes Ongeveer halverwege het tweede nummer op het titelloze debuut van Shapes And Sizes zijn er voor mijn gevoel al zeven nummers voorbijgekomen. De band wil kennelijk zoveel mogelijk verschillende ideeën in een nummer stoppen, wat op mij een nogal nerveus makend effect heeft. Het maakt dat het geen moment prettig is om naar het album te luisteren, want naast de meer vloeiende overgangen bestaat het grootste deel van de plaat uit overgangen die alles behalve soepel verlopen. Nou kan een band als Pavement in al zijn genialiteit daar mee wegkomen, maar het is zeker niet voor iedereen weggelegd, bewijst Shapes And Sizes. De plaat dreigt daarom al snel aan de vele ideeën ten onder te gaan.

Gelukkig revanceert de band zich halverwege de plaat. De chaos verdwijnt er is weer sprake van meer structuur in de nummers van dit kwartet uit Vancouver. De indiepopfolk van Shapes And Sizes weet echter tot aan het laatste nummer geen moment een permanente, positieve indruk achter te laten. In afsluiter Boy You Shouldn't Have kent de plaat haar hoogtepunt en voelt als een beloning voor het uitzitten van de gehele plaat.

Unrated
Reageer



Zondag 19 november: Get Even - The Evens:

Get Even - The Evens Van Fugazi is al een tijd niets vernomen. Het is zelfs de vraag of de band nog wel bestaat. De (voormalige?) Fugazileden zijn in ieder geval druk bezig met allerlei andere projecten. Zo is onlangs het solodebuut verschenen van Joe Lally, een recensie van deze plaat zal binnenkort op deze site verschijnen, en de tweede plaat van The Evens. The Evens bestaat uit Fugazibrulboei Ian MacKaye (zang en gitaar) en Amy Farina (zang en drums). Ian MacKaye lijkt in tekstueel opzicht een stuk directer en uitgesprokener te zijn dan in zijn Fugazidagen. Hij is nog steeds oprecht kwaad over al dat onrecht in de wereld en aangezien het schreeuwen en de gitaarexplosies geen onderdeel uitmaken van het Evensgeluid spelen de teksten een nog belangrijkere rol.

Helaas maken de teksten niet alles goed. Tegen het einde van de plaat werkt het beperkte gebruik van instrumenten te belemmerend om te spreken van een volledig geslaagd album. Aangezien de plaat van Joe Lally ook al niet overloopt van een vol en hard geluid versterken dit soort releases voornamelijk de roep om toch vooral de krachten weer eens te bundelen om tot een sterk Fugazi-album te komen. Vooralsnog ziet het daar echter nog niet naar uit.

Unrated
Reageer



Zaterdag 18 november: Boom *Sonics Tribute* - The Fuzztones:

Boom *Sonics Tribute* - The Fuzztones In hun 26-jarige bestaan hebben ze al talloze Sonicsnummers gespeeld en nu was het tijd om de covers eens op een rijtje te zetten op een cd. Er is een directe lijn te trekken van de muziek van The Fuzztones naar de muziek van The Sonics uit de jaren '60. Als er dan toch een plaat moet verschijnen met Sonicscovers laat die plaat dan alstublieft door The Fuzztones maken.

Boom *Sonics Tribute* is een EP geworden met zes nummers, waarvan drie zijn opgenomen tijdens een concert. Op Cinderella presteert de band het zelfs om verdomd dicht bij het origineel te komen. Sterker nog, ik moet een paar keer goed luisteren en weet dan nog niet met zekerheid te zeggen welke versie ik prefereer. Een fijn plaatje dat mij doet beseffen dat het stoffige tapeje waar ik ooit Boom van The Sonics op heb opgenomen hoognodig vervangen moet worden door een legitiem exemplaar. Voorlopig doe ik het daarom met deze Boom en de enige Sonicsplaat die ik in huis heb; Introducing The Sonics...

Unrated
Reageer



Vrijdag 17 november: Back To Earth - Battle:

Back To Earth - Battle "Zwijg me van de laatste kutgroep uit Engeland, ole ola. Spreek me liever van Tina Turner haar onderkant, ole ola", zong Raymond van 't Groenewoud ooit eens. Nou hier is weer zo'n kutgroep. Battle heet de band en vorig jaar duikelde ik ergens een mp3 van ze op dat me zo aansprak dat ik er een linkje naar postte. Tendency heet dat nummer en staat ook op deze 7 track tellende EP getiteld Back To Earth. Vorig jaar was de verwachting dat Battle spoedig met een album zou komen, maar een mystrieuze virusziekte bij zanger Jason Bavanandan vertraagde de opnames. Daarom nu eerst deze EP en begin volgend jaar het lang verwachte full length debuut.

Iets om naar uit te kijken, want de zeven nummers op Back To Earth zijn veelbelovend. De plaat maakt overuren in de cd-speler. Wat wil namelijk het geval? Battle maakt de perfecte mix van Britse new wave bands uit begin jaren '80 met britpop uit de jaren '90. Tel daarbij een zanger op met een prachtige stem dat op het juiste moment weet over te slaan en het plaatje is compleet. Laat maar komen dat album volgend jaar!

Unrated
Reageer



Donderdag 16 november: Well Well Well - Milburn:

Well Well Well  - Milburn Een gitaarbandje dat aanstekelijke rocksongs maakt en bestaat uit vier jonge gasten uit Sheffield. Arctic Monkeys is waarschijnlijk het eerste wat bij 99 van de 100 muziekliefhebbers te binnen schiet. Nou heb ik met verbazing de hype rond Arctic Monkeys gadegeslagen. Ok, ze hebben een paar leuke nummers, maar de meeste nummers op hun debuut kunnen de middelmaat toch niet ontstijgen. Daarom zijn de vier jonge gasten uit Sheffield die een gitaarbandje zijn begonnen dat aanstekelijke rocksongs maakt voor mij niet de Arctic Monkeys, maar het in Nederland nog vrijwel onbekende Milburn.

Vorig jaar tipte de bassist van het nog steeds zonder platendeal zittende Paisley Riot de lezers van Planet Trash Milburn al. Een terechte tip. Op hun onlangs verschenen debuutplaat Well Well Well staat een dozijn nummers waar geen enkele zwakke broeder tussen zit. De jongens van Milburn hebben dan ook zes jaar kunnen oefenen voordat ze met een plaat op de proppen kwamen. Het verhaal gaat zelfs dat Milburn de bandleden van Arctic Monkeys heeft geïnspireerd om ook een bandje te beginnen. Zo zie je maar. Muzikaal zit het bij Milburn goed in elkaar. Nu nog wat progressie zien te boeken op tekstueel gebied om tot een geweldig album te komen. Ruil ondertussen gerust uw Arctic Monkeysplaat in voor deze plaat van Milburn.

Unrated
Reageer



Woensdag 15 november: Altar - Sunn O))) & Boris:

Altar - Sun O))) & Boris Als er op de diverse muzieksites en forums op internet regelmatig met veel enthousiasme wordt geschreven over bands die niet uit de muzikale hoek komen waar ik doorgaans mijn muzikale behoeften bevredigd zie, dan download ik voor de zekerheid toch maar een mp3 om te checken of al dat enthousiasme gerechtvaardigd is. Zo heb ik van zowel Sunn O))) als Boris muziek op mijn harde schijf staan, maar tot aanschaf van de platen van beide bands ben ik naar aanleiding van de mp3's niet overgegaan.

Vorige week maakte ik een pakketje open waar ook deze cd van Sunn O))) en Boris in zat. Toch maar weer even proberen. Voor mij is de dronemetal van beide bands als de muziek op de soundtrack van een spannende griezelfilm waar de daadwerkelijke afslachting niet in beeld wordt gebracht. In plaats daarvan worden beelden getoond van het langzaam wegsijpelende bloed. Angstaanjagend en suggestief. Werkelijk ergens naar toe werken doet de muziek echter niet, er is geen plot en geen climax. Het is net als vroeger toen ik in de geparkeerde auto van mijn vader achter het stuur ging zitten en heel hard "Vroem vroem vroem" riep en ondertussen het stuur heen en weer draaide. Aan het einde van de rit stond de auto nog steeds op precies dezelfde plek. Zo ook Altar; het begin is het eind.

Unrated
Reageer



Dinsdag 14 november: Nightlife - Erase Errata:

Nightlife - Erase Errata Het is een tijdje stil geweest rondom de lesbo's van Erase Errata. Voor het eerst in drie jaar verschijnt er weer een plaat en blijkt het kwartet gereduceerd te zijn tot een trio. Ondanks deze afgeslankte vorm is het geluid van de band een stuk vetter geworden. De plaat begint met een track getiteld Cruising dat zich kenmerkt door een strak drumritme, een pompende bas en fijne riffs. Op het volgende nummer Hotel Suicide laten de dames zich meer van hun rockkant zien.

Daarmee is in het kort het verhaal van Nightlife verteld. Erase Errata komt met een goed gedoseerde mix van rock met uiterst dansbare ritmes. Tel hierbij de politieke teksten bij op en het resultaat is een ouderwets goede post-punkplaat waar het geluid van bassiste Ellie Erickson een prominente plaats inneemt. Het trio haalt haar invloeden uit de post-punkbron, maar is in staat om het geluid in een zelf ontworpen vorm te gieten waardoor Nightlife nooit klinkt als een imitatie. Nightlife duurt slechts een half uur, maar dat is meer dan voldoende om te overtuigen en te concluderen dat het Erase Errata's beste plaat tot op heden is geworden.

Unrated
Reageer



Zaterdag 11 november: Free Love 7'' - Ghetto Ways:

Free Love 7'' - Ghetto Ways Free Love staat er op het hoesje van deze single van Ghetto Ways, maar op een nummer met de titel Free Love is niet te bekennen op beide kanten. Wel op de ene zijde het nummer Hidden Charms. Dit nummer zal niet tot mijn favoriete GW nummers gaan behoren, daarvoor is het een te standaard rocknummer geworden. Omdraaien dat plaatje. En daar verschijnt direct de Ghetto Ways zoals ik ze graag hoor. De stem vol soul van Jenna Young in combinatie met brakke gitaarriffs. M-O-V, I’m Movin' On, fenomenaal nummer! Als afsluiter het opvallend luchtige Tanny Girls. Het vinyl van Ghetto Ways smaakt weer goed.



Unrated
Reageer



Vrijdag 10 november: Imogene - Imogene:

Imogene - Imogene Soms komen er op mijn planeet platen langs waar ik in eerste instantie niet zoveel mee kan. Na een draaibeurt frons ik de wenkbrauwen en leg de plaat voor een paar dagen opzij om de tijd te nemen hetgene ik zojuist heb gehoord te laten bezinken. Zo ook met deze plaat van Imogene. Imogene maakt geen gebruik van de standaard rockbezetting. De Amerikanen hebben twee bassisten in hun gelederen waarvan er een een achtsnarige bas bespeeld. Daarnaast zijn zang, keyboards en drums te horen op hun debuutplaat. Geen gitaar dus.

Na een paar dagen haal ik de plaat nogmaals uit de kast en probeer het opnieuw en opnieuw en ja hoor, na een paar keer luisteren valt het spreekwoordelijke kwartje ineens. Imogene klinkt als een huwelijk tussen Tool en een funkband dat geproduceerd is door Massive Attack. Een erg origineel geluid dat tegen het psychedelische aanleunt. Nadeel van de plaat is dat de nummers erg op elkaar lijken en de tweede helft van de plaat klinkt als een herhaling van de eerste. De plaat heeft even tijd nodig voor het gewenste effect, maar wie het de tijd gunt kan genieten van een heerlijk rustig plaatje dat op zijn eigen, vreemde manier best heftig is.

Unrated
Reageer



Donderdag 9 november: Split Single 7'' - The Riplets + The White Suicide:

Split Single 7''  - The Riplets + The White Suicide Binnenkort kan er weer en nieuwe plaat van The Riplets verwacht worden. Als voorproefje is een split vinylsingle uitgebracht. The Riplets verzorgen de A-kant en stadsgenoten The White Suicide de B-kant. Girls on top dus en in dit geval zonder meer terecht. Het Ripletsnummer is een stuk rauwer dan wat we op hun vorige twee platen van ze gewend zijn en dat staat de dames net zo goed als de rokjes die ze op het hoesje aan hebben. De mannen van The White Suicide maken snel furore. De band bestaat een jaar en hebben al veel lovende kritieken mogen ontvangen voor hun live optredens. Het nummer op dit singeltje is nog wat braafjes opgenomen en daarom terecht een b-kantje geworden. De volgende keer graag wat meer grint en gruis tijdens het opnemen om tot een mooi punkrocknummer te komen. Uitgebracht op fraai wit vinyl.

Unrated
Reacties (2)



Dinsdag 7 november: Grinderman:

Net toen ik bang begon te worden dat held Nick Cave aan het indutten was, verschijnt er ineens het nieuws dat de man een nieuwe band begonnen is genaamd Grinderman. De release van de debuutplaat staat gepland op 5 maart 2007 en op de myspacepagina van Grinderman is een nummer te horen met de briljante titel No Pussy Blues.

Unrated
1 Reactie



Maandag 6 november: Imperious Delirium - The Saints:

Imperious Delirium - The Saints Het komt zelden meer voor dat ik de radio aanzet om nieuwe muziek te ontdekken. Eigenlijk staat de (wekker)radio alleen 's ochtends nog aan en dan is het nog maar de vraag of er muziek te horen is aangezien trash junior meestal met zijn vingers aan de knoppen heeft gezeten. Zo word ik de ene ochtend wakker met een gezellige schlager en de volgende met enorm veel geruis. Wakker word ik altijd, want junior kent maar een richting voor de volumeknop en dat is naar rechts.

Vroeger was de radio, naast de platencollectie van de oudere broers van je vriendjes, de beste manier om nieuwe muziek te ontdekken. Zo heb ik op woensdagmiddag menig uurtje gespijbeld om naar de VPRO op Radio (toen Hilversum) 3 te luisteren. De VPRO is dus voor een groot deel verantwoordelijk voor de muzieksmaak die ik in de loop der jaren heb ontwikkeld. Zo kwam ik dankzij VPRO-radio in aanraking met The Saints. Vervolgens zijn er jaren voorbij gegaan voordat ik The Saints weer tegenkwam. In 2003 zong Chris Bailey van The Saints echter mee op de zwakste Nick Caveplaat ooit, Nocturama en tijdens de tour die bij de plaat hoorde verzorgde Chris Bailey het voorprogramma. Zijn oude nummers stonden nog als een huis. Nu is er een nieuwe plaat van The Saints, Imperious Delirium. Opener Drunk In Babylon doet vermoeden dat het een 'ouderwetse' Saintsplaat is geworden, maar gaandeweg de plaat moet toch de treurige conclusie getrokken worden dat vroeger alles beter was. Eigenlijk wisten we dat al lang natuurlijk.

Unrated
Reageer



Zondag 5 november: Tien vragen voor... Jenna Young, de zangeres/gitariste van Ghetto Ways:

Sneller dan verwacht een volgende aflevering van deze o zo interessante rubriek op de planeet. Deze keer Jenna Young van de soultrashgaragerockers Ghetto Ways. Helaas was ik wegens vakantie niet aanwezig tijdens de laatste tour van Ghetto Ways door Nederland. Het is niet alleen een genot om Ghetto Ways te zien en te horen, maar ook om de schoonheid van Jenna te bewonderen. Jenna Young, de mooist zwetende zangeres van het westelijke halfrond.

Laatst bezochte concert?
The Golden Error vorige week zaterdag in Brooklyn. De band heeft een fantastische zanger, Erik Hughes. Er was geen podium aanwezig dus Erik liep al zingend door het publiek en stond regelmatig recht voor je. Een erg goed concert. De muziek klonk als de vroege Meat Puppets met artcore vocalen. Vanavond ga ik naar The Black Lips die in een Ecuadoriaans restraurant spelen in Bushwick.

Laatst beluisterde plaat?
Detroit Rehearsals Spring 1973 van The Stooges is de laatste plaat waar ik naar geluisterd heb en op dit moment zit ik te luisteren naar een soulnummer, maar heb geen idee wie er zingt.

Je favoriete plaat?
Kan ik je onmogelijk vertellen.

Beste concert dat je hebt gezien?
Weet ik ook al niet. Sorry.

Nieuwe band die je helemaal te gek vindt?
Ik heb niets 'nieuws' ontdekt dit jaar. Maar van de hedendaagse band vind ik vooral The Live Ones, Gris Gris, Blank Its, Live Fast Die, River City Tanlines, The Black Lips, The Spits, The Hidden Charms erg goed. Ik hoop dat ik binnenkort weer een band ontdek die me van mijn sokken blaast. Daar houd ik van!

Je favoriete zaal om op te treden?
De Passout platenwinkel in Williamsburg, Brooklyn. Er is geen podium, het is allemaal erg rauw met een mooie mix van mensen uit de punk-, garagerock en rock 'n rollscene.

Met welke muzikant zou je een keer willen samenwerken?
Uiteraard zijn er genoeg die ik bewonder, maar ik ben niet zeker genoeg van mezelf om ook daadwerkelijk met ze te willen werken. Daarom gaat mijn voorkeur gewoon uit naar Harry en Shane van Ghetto Ways. Ook na bijna 6 jaar klikt het muzikaal gezien nog steeds tussen ons. Samen spelen, ook al is het in het oefenhok, is altijd leuk. Het voelt rauw en goed. Ik houd van hun manier van doen. Daarnaast laten ze mij m'n gang gaan zonder me steeds vreemd aan te kijken, want de manier waarop ik speel is natuurlijk vanuit muzikaal oogpunt... umm technisch niet zo goed. Ik gooi er regelmatig vreemde solo's uit en improviseer tijdens het zingen en er zijn niet veel muzikanten die dat iedere keer weer op prijs stellen. Net wat ik nodig heb, want anders was ik er al lang mee opgehouden.

Welk nummer zou je willen coveren?
Op dit moment zit ik er serieus over na te denken om het King Louie nummer met het refrein "I can leave you girl" te coveren. Het is op een emotionele manier een heerlijk smerig nummer. Ik denk dat ik zelfs in staat ben om de gitaarsolo correct uit mijn vingers te krijgen!

Waarom moet men jouw plaat kopen?
Omdat je wat geld over hebt. Omdat je het later weer kan verkopen en van dat geld een nieuwe riem kan kopen of zelfs de huur betalen. Omdat de platen goed zijn en dat over 20 jaar nog steeds zullen zijn.

Is er verder nog iets wat je wilt delen met de lieve lezers van Planet Trash?
Ja, dat ik een beetje verliefd ben op iemand.

Unrated
Reageer



Zaterdag 4 november: Songs For Faraway Lovers - The Mojomatics:

Songs For Faraway Lovers - The Mojomatics Ik heb iets met The Mojomatics. Of beter gezegd, ik heb iets niet met The Mojomatics. Vorig jaar ging ik halverwege hun optreden tijdens een garagepunkfestival in Vera liever in de kelderbar een biertje drinken. Dit had echter voor een groot deel te maken met het slecht afgestelde geluid, maar ook de podiumpresentatie van het Italiaanse duo was nou niet je van het. Nou probeer ik een band na een eerste kennismaking niet meteen af te schrijven. Tijdens het reeds gememoreerde festival speelde bijvoorbeeld ook The Kidnappers. Ik vond er toen geen reet aan, maar dit jaar wisten deze Hamburgers mij zowel op plaat als op het podium volledig te overtuigen.

Ook The Mojomatics gaan daarom in de herkansing en doen dit met hun onlangs verschenen tweede langspeler Songs For Faraway Lovers. Zoals de titel al doet vermoeden zijn de nummers op deze plaat doorspekt van nostalgie en onvervuld verlangen. Maar werkelijk overtuigen doen The Mojomatics toch niet. Het album begint sterk, maar halverwege de plaat haak ik toch langzaam maar zeker toch af en neemt de behoefte om ergens een biertje te gaan drinken en te luisteren naar een zanger die niet constant dezelfde toonhoogte gebruikt toe. Er rest slechts één conclusie. The Mojomatics zijn geschikt voor een stief kwartiertje vermaak, langer weten ze niet te boeien.

Unrated
Reageer



Vrijdag 3 november: Sick On The Bus @ Vera:

Gisteravond stonden er 3 punkbands op het Verapodium. Genoeg reden voor alle ouwe en minder ouwe, lokale punks om hun hol uit te kruipen en zich naar Vera te begeven. The Jugs openden de avond met hun door Motörhead geinspireerde punkrock. Daar waar de muziek van The Jugs te vergelijken is met een blok beton is de muziek van de tweede band van de avond, Descent To Hell, te vergelijken met een enorme betonnen muur. DTH dreunde maar door zonder het publiek te vervelen. Hoogtepunt van de avond was zoals te verwachten Sick On The Bus. Voor deze band was iedereen gekomen en de band maakte de hoge verwachtingen volledig waar. Ondanks een nieuwe drummer die voor het eerst meespeelde speelde de band een strakke set en wist het publiek zonder moeite aan de pogo te krijgen. Een uitstekend avondje punk in Vera.

Unrated
Reageer



Vrijdag 3 november: Last Night I Met The Devil - James McCann:

Last Night I Met The Devil - James McCann Van The Drones verschijnt binnenkort nieuw werk. Sterker nog, in sommige delen van de wereld is de nieuwe plaat van de Australiërs al verkrijgbaar. Ik heb nog geen exemplaar in handen weten te krijgen, maar zodra dat het geval is zal er snel een recensie volgen op Planet Trash. Ondertussen vermaak ik me met Last Night I Met The Devil van James McCann. Laat die McCann nou ook Australiër zijn en in een oerversie van The Drones gespeeld te hebben. Toen The Drones echter naar Melbourne besloten te verhuizen had McCann zijn zinnen gezet om zijn muzikale carriere in Sydney voort te zetten en scheidden de wegen.

Op zijn soloplaat doet McCann het stuk rustiger aan dan we van The Drones gewend zijn. Beide nemen de blues als uitgangspunt, maar waar The Drones erin slagen alle kanten op te waaieren en gruizige garagerock te produceren blijft James McCann een stuk dichter bij huis waardoor zijn talent als songwriter vol in de schijnwerpers staat. Gelukkig doet Gareth Liddiard van The Drones mee op de plaat. Als achtergrondzanger en zelfs als gitarist duwt hij het geluid op de plaat tenminste een eindje in de richting van de gruizigheid van The Drones. Last Night I Met The Devil voldoet in de meeste opzichten, maar doet me wel nog meer verlangen naar die nieuwe Dronesplaat.

Unrated
Reageer



Donderdag 2 november: Too Young To Know Better, Too Hard To Care - The Giant Robots:

Too Young To Know Better, Too Hard To Care - The Giant Robots Voodoo Rhythm's labelbaas Beat Man heeft een talent om op schijnbaar eenvoudige wijze de juiste bands voor zijn label te kiezen. Bovenmatig getalenteerd hoef je niet te zijn om in aanmerking te komen voor een platencontract. De voornaamste eigenschap waar een band over moet beschikken is om puur zijn eigen ding te doen. Nou zullen de meeste bands beweren dat hetgene ze doen puur hun eigen ding is, maar Beat Man beschikt over een zintuig waardoor hij makkelijk het kaf van het koren kan scheiden. Ok, er verschijnen soms platen op zijn label die mij iets minder kunnen bekoren. Het kan immers niet elke dag feest zijn. De plaat door Voodoo Rhythm uitgebracht die ik afschuwelijk vind moet echter nog gemaakt worden.

Tot de subtop van Beat Man's protégés behoort het uit Lausanne afkomstige The Giant Robots. Dit kwartet dat uit 2 heren en 2 dames bestaat maken jaren '60 garagepop waar de orgel een hoofdrol in speelt. Het liefst moeten de orgeldeuntjes zo simpel mogelijk blijven en dat is uitstekend gelukt op Too Young To Know Better, Too Hard To Care. Resultaat is een aanstekelijke bubblegumplaat die regenachtige maandagochtenden spontaan doen veranderen in zonovergoten zaterdagmiddagen op het strand tussen schaarsgeklede en gewillige meisjes. Geen diepgang, maar wel erg lekker. Voor The Giant Robots is het wel elke dag feest.

Unrated
Reageer


Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed