Mei 2007

Donderdag 31 mei: White Of Hope Turning Black - No Shame:

White Of Hope Turning Black - No Shame Leuk hoor. Die punkbandjes van tegenwoordig die elk cliché die voorgaande slappe punkbandjes hebben uitgekotst koud van de grond oplikken om het zelf op precies dezelfde manier weer uit te kotsen. Wat te denken van de Finse punkertjes van No Shame. Een zanger die netjes zijn teksten schreeuwt, een koortje erachter dat gezellig een stukje meezingt, teksten die afwisselend kwaad en emotioneel moeten zijn. Het is allemaal al eens gedaan. Vaak slechter en nog vaker beter.

In Finland schijnt No Shame een band te zijn die er toe doet. Wellicht dat de jongens zich goed kleden of omdat de platenmaatschappij een mooi clipje heeft gemaakt dat het op de Finse TMF goed doet. Op Planet Trash hebben we al lange tijd schoon genoeg van dit soort bagger. 'How can anyone bring a child to a world like this?' zingen de punkertjes. Mij lijkt de vraag gerechtvaardigt waarom de kinderen moeten worden blootgesteld aan kutplaten als White Of Hope Turning Black. No future for No Shame. Afschieten die hap!

Reageer



Woensdag 30 mei: Guts Of Steel - Brimstone Howl:

Guts Of Steel - Brimstone Howl Er waren eens vier jonge gasten uit Nebraska die al een tijdje bezig waren met het maken van muziek. Eerst heette de band Caesar the Greaser, maar da's natuurlijk een erg suffe naam. Al gauw werd de naam veranderd in The Zyklon Bees. Onder deze naam werd een album opgenomen en uitgebracht. Na enige 'aandringen' van een Amerikaanse organisatie genaamd de Anti-Defamation League werd besloten de bandnaam weer te veranderen. Dit keer werd gelukkig gekozen voor een naam die het onthouden meer dan waard is, Brimstone Howl. Twee jaar verscheen het album Bang! Bang! Bang! Bang! Bang! Bang! Bang! en sinds kort is hun nieuwe, eigenlijk dus derde, album Guts Of Steel uit.

Guts Of Steel trakteert op een furieuze mix van garagerock, fucked up blues en old school punk. Naast een religieus bewustzijn ('Jesus is the Lord of me') heeft het kwartet de puberteit verlengd met teksten als 'I'm a cyclone boy/I'm pretty tough/I do lots of things/and other stuff', die desondanks prima passen en bijzonder aanstekelijk zijn. Luister maar eens naar Cyclone Boy en je begrijpt wat ik bedoel. Catchy as fuck. Bij tijd en wijlen doet Brimstone Howl denken aan The Gun Club. Een veel groter compliment is vrijwel ondenkbaar. Met Guts Of Steel is de band er nog niet, maar als er een band is die een garagerock klassieker in zich heeft dan is het Brimstone Howl.

Reageer



Maandag 28 mei: The Hellsayers + Band Of Horses @ Vera:

Het is iedere keer weer de vraag hoeveel volk er afkomt op de concerten in Vera. Donderdag liep ik rond kwart over tien Vera binnen en was er verdacht weinig vol aanwezig. Gisteravond rond dezelfde tijd was de tent bijna volk en was het voorprogramma The Hellsayers al begonnen. Werkelijk bekoren kon de indierock met veel country-invloeden mij niet. Soms breekbaar en soms vol bombast, maar vooral veel van hetzelfde. Lang hoefde er niet gewacht te worden op Band Of Horses. Met het vorig jaar verschenen debuut Everything All The Time maakte de band veel indruk en live wist Band Of Horses de verwachtigen meer dan waar te maken. Wat een gedrevenheid en wat een stem! Ondanks dat het redelijk warm was in de zaal verscheen er kippenvel op mijn armen en in mijn nek tijdens The Funeral. Geweldige band, geweldig concert. Live nog beter dan op plaat.

Reageer



Zaterdag 26 mei: The Ponys @ Vera:

The Ponys is een beetje anders geworden sinds het vertrek van vorige gitarist. Net zoals op de laatste plaat wordt er live harder en straffer gerockt. De set donderdagavond in Vera bestond voor een groot gedeelte uit nummers van Turn The Ligths Out, maar gelukkig werden er ook voldoende nummers van de eerste twee platen gespeeld. Veel variatie en catchy songs. Is het iemand anders ook opgevallen dat de drummer steeds meer op Joey Ramone begint te lijken? Hij lijkt ook steeds harder op zijn drumstel te slaan.

Reageer



Vrijdag 25 mei: Psalms, Hymns & Spiritual Songs - The Stevenson Ranch Davidians:

Psalms, Hymns & Spiritual Songs - The Stevenson Ranch Davidians De debuutplaat van The Stevenson Ranch Davidians is een plaat vol psychedelica gecombineerd met shoegaze en existentialistische teksten. De nummers op Psalms, Hymns & Spiritual Songs zijn donker, trekken langzaam voorbij en zijn tegelijkertijd dromerig en rijk aan melodieën. De plaat doet je wegvallen in een druggie coma. Het licht gaat echter niet volledig uit. Ik blijf mijmeren waar me dit aan doet denken. Ik struin wat door mijn platencollectie, maar kan de vinger niet op de zere plek leggen. Ineens gaat het licht weer helemaal aan; The Verve!

De stem van zanger Dwayne Seagraves schurkt heel erg tegen die van Richard Ashcroft aan en ook de sfeer op de plaat is erg Ververig. van The Verve vind ik geen platen in mijn collectie, maar wel eentje van Spiritualized en het geluid op die plaat vind ik ook in meer of mindere mate terug op Psalms, Hymns & Spiritual Songs. Een verdere vergelijking met Spiritualized valt in het voordeel uit van The Stevenson Ranch Davidians aangezien deze band de spanning veel langer weet vast te houden. Je debuutplaat Psalms, Hymns & Spiritual Songs noemen is misschien iets te hoog gegrepen, maar indruk maken doet deze plaat wel.

Reageer



Woensdag 23 mei: Highwave To Hell, 23 Golden Hits 2001-2006 - El Ray:

Highwave To Hell, 23 Golden Hits 2001-2006 - El Ray Het aftellen is begonnen. De eerste lading boeken is al in een tas verdwenen en staat nu thuis i.p.v. op mijn werkplek te verstoffen. Nog een paar weken en ik ruil mijn huidige baan in voor een betere optie elders in de stad. Zowaar een sprongetje omhoog op de maatschappelijke ladder. Tegen alle logica en gerechtigheid in, maar toch. Eerst echter zal er van een welverdiende vakantie worden genoten. De eerste voorbereidingen zijn voorzichtig begonnen. De koffer met nog spullen erin van de vorige vakantie alvast gecontroleerd en ok bevonden. Aangezien er voor is gekozen om de zon op te zoeken in Zuid-Europa is een andere aanpak wat betreft de muziekkeuze noodzakelijk. Meer zomerse klanken graag. Een goede zaak dat er een verzamelplaat is verschenen van El Ray.

Deze Deense (!) surfers hebben hun grootste hits van de afgelopen jaren op een rijtje gezet en het de titel Highwave To Hell, 23 Golden Hits 2001-2006 gegeven. Prima muziek om 's avonds de zon in de Middellandse Zee te zien zakken of gaat die zon nu aan de andere kant zakken? Hoe dan ook, niet alleen vrolijkheid, maar ook voldoende melancholische klanken die in combinatie met de nodige cervezas en sangria hun aangename uitwerking niet zullen missen. Ik kijk om verschillende redenen uit naar dat moment, terwijl de zandkorrels in mijn bilnaad begint te kriebelen.

Reageer



Maandag 21 mei: Sonic Sound Of Rock N Roll - Sonic Litter:

Sonic Sound Of Rock N Roll - Sonic Litter Het eerste dat opvalt aan de cd van Sonic Litter is de geweldige verpakking. Een prachtige hoes getekend in strip-oude-stijl. Zo goed gedaan dat het haast wel een originele strip moet zijn van een jaar of veertig geleden. Op het visuele vlak worden er punten gescoord. Zulke platen belanden vrij vlot bovenaan de stapel van te beluisteren cd's.

Sonic Litter is afkomstig uit Den Haag en wordt zoals de bandnaam doet vermoeden geinspireerd door sixtiesbands als The Sonics en The Litter. Andere namen die tijdens het luid afspelen van de plaat naar boven komen zijn MC5 en The Stooges. Er valt dus wel wat te genieten op Sonic Sound Of Rock N Roll, al wordt het niveau van de grote voorbeelden nooit gehaald. Daarvoor is de muziek te recht voor zijn raap en wordt er niet afgeweken van de reeds platgestampte paden. Een euvel waar meer Haagse bands aan blijken te lijden. Op tekstueel gebied doet Sonic Litter ronduit armoedig aan. Van een kwartet kerels met de nodige levenservaring mag meer worden verwacht. Helaas geen spannend SF-verhaal van Sonic Litter, maar standaard cliché rockteksten. Mede hierdoor scoort Sonic Sound Of Rock N Roll slechts een krappe voldoende.

Reageer



Vrijdag 18 mei: Organized Octopus 7'' - The Snazzy Boys/Don't Ask Me 7'' - Honey Don't:

Organized Octopus 7'' - The Snazzy Boys Don't Ask Me 7'' - Honey Don't Toen ik voor het eerst van het bestaan van Rijapov Records hoorde, meende ik gezien de naam te maken te krijgen met een Oosteuropees label dat vage balkanpunk uitbrengt. Niets van dat alles! Rijapov Records is afkomstig uit Italië en heeft tot nu toe twee vinyl singles uitgebracht. De allereerste single is van The Snazzy Boys. Dit kwartet Italianen heeft drie energieke punknummers opgenomen. Drie nonchalante en direct meezingbare nummers die van het vinyl afspatten. Grote klasse.

Voor Honey Don't moet wat meer moeite worden gedaan. Het trio, ook uit Italië, mengt een paar stijlen door elkaar en doet denken aan de Stones uit de goede oude tijd. Het trio rammelt er op een Black Lips achtige wijze op los. De Don't Ask Me single heeft wat meer tijd nodig dan Organized Octopus, maar kickt uiteindelijk net zo hard in als het werk van The Snazzy Boys. Rijapov Records is een nieuw label dat door de liefhebbers van obscuur vinyl in de gaten moet worden gehouden.

Reageer



Woensdag 16 mei: J'aime Les Filles - Clorox Girls:

J'aime Les Filles - Clorox Grils Kijk, mij maakt het niets uit dat Clorox Girls uit drie lelijke kerels blijkt te bestaan. Moet kunnen. Dat ze ook nog eens Buddy Holly als invloed noemen neem ik ook voor lief. Best een sympathieke bebrilde zanger natuurlijk, al heb ik er geen platen van. Dat is vast een gemis want de invloed van Buddy Holly op niet alleen de Clorox Girls schijnt vrij groot te zijn. Ik vind het ook niet erg dat de koortjes die de band gebruikt af en toe wel erg tegen de Beach Boys aanleunen. Van de Beach Boys heb ik overigens ook geen platen in de kast staan. Dat de meisjes van Clorox een fijne cover van Le Banana Split uit 1979 van het Belgisch-Portugese sterretje Lio (ze heeft ondertussen vijf kinderen gekregen, verder gaat alles goed met haar) hebben opgenomen vind ik ook niet erg. Van Lio heb ik overigens net zoveel platen als van Buddy Holly en de Beach Boys bij elkaar.

Wat ik wel erg vind zijn de verdomd aanstekelijke nummers van Clorox Girls op J'aime Les Filles. Erg prettig wel te verstaan. Een refeintje hier, een coupletje daar, een puntig punknummer als resultaat en daarvan veertien op een rij. Een krappe meerderheid blijft keurig onder de twee minuten. Niets aan veranderen.

Reageer



Dinsdag 15 mei: Tien vragen voor... Dirk, de zanger/gitarist van Drugstop:

De meest aansprekende punkplaat van het jaar tot nu toe is afkomstig van Drugstop aus Deutschland. Een fraaie mix van Dwarves en Poison Idea met een zanger die nogal een hekel lijkt te hebben aan de rest van de wereld. Tijd om eens nader kennis te maken met deze Dirk.

Laatst bezochte concert?
Dat was een metal show. Ik weet de namen van de bands niet eens meer. De bandleden hadden hun gezichten zwart geverfd en waren net zo stomzinnig als de muziek die ze maakten. Gelukkig werd de avond afgesloten door een thrashmetalband. Niets bijzonder, maar wel vermakelijk.

Laatst beluisterde plaat?
Blue Valentine van Tom Waits.

Je favoriete plaat?
Da's makkelijk: Decimation Blvd van Action Swingers.

Beste concert dat je hebt gezien?
Dat moet het concert van de Dwarves met de Triple Bill From Hell tour geweest zijn. Heel wat jaren geleden in Bremen. Ik was in die tijd nogal verslaafd aan de Dwarves. Pure haat en energie. Na ongeveer twintig minuten sprong Blag in het drumstel en was alles voorbij, maar niet voordat er iemand uit het publiek werd neergeslagen. Cool concert.

Nieuwe band die je helemaal te gek vindt?
Ik haat ze allemaal! Geintje, via Myspace luister ik veel naar nieuwe bands. Insurgent Kid bijvoorbeeld.

Je favoriete zaal om op te treden?
Er zijn er zoveel. Vera is een favoriet en binnenkort spelen we in The Pit in Belgie. We hebben ook wel eens bij vrienden in de woonkamer gespeeld. Ook leuk.

Met welke muzikant zou je een keer willen samenwerken?
Moeilijk moeilijk. Ik speel in de beste band van de wereld dus... maar als Ned Hayden [frontman Action Swingers red.] me zou vragen dan zou ik geen nee zeggen.

Welk nummer zou je willen coveren?
Ik ben niet goed in het spelen van andermans nummers. Ik luister naar veel muziek, absorbeer het en weken later komt er iets uit dat op niets meer lijkt naar hetgene ik geluisterd heb. Het zou overigens wel leuk zijn om Landspeed Record van Hüsker Dü helemaal te spelen.

Waarom moet men jouw plaat kopen?
Omdat het de beste plaat is die we gemaakt hebben, helemaal de bom. Als je onze plaat niet koopt is het je eigen stomme schuld. Op vinyl is de plaat al niet meer verkrijgbaar, zo goed is ie. Dus neem een dosis van de stoere Drugstop klootzakken... en mijn vriendin heeft (weer) nieuwe schoenen nodig en ik heb het geld nodig voor drank en drugs.

Is er verder nog iets wat je wilt delen met de lieve lezers van Planet Trash?
Hell no! Laat me met rust, stelletje klootzakken! Ik wil alleen je fucking geld! Nou ja, kom naar ons optreden als we in de buurt spelen, trakteer ons op een biertje en vergeet je vriendin niet mee te nemen. Cheers / thanx / stay clean.

Reageer



Zondag 13 mei: Year Zero - Nine Inch Nails:

Year Zero - Nine Inch Nails Normaal gesproken neemt Trent Reznor ruimschoots de tijd als het gaat om het opnemen van een nieuwe Nine Inch Nails plaat. Twee jaar geleden verscheen With Teeth. Een plaat waar Reznor alleen kwa verkoopcijfers indruk mee wist te maken. With Teeth is namelijk met gemak NIN's zwakste plaat. Nu is er al een opvolger. Wellicht dat Reznor niet vijf jaar wilde wachten om revanche te nemen of misschien besef hij niet eens hoe zwak zijn vorige plaat is.

NIN focust zich minder op het persoonlijke en legt de nadruk op de politiek. Het uitgangspunt van de nieuwe plaat is hoe Amerika eruit zal zien in 2022. Trent Reznor is natuurlijk nooit een rasoptimist geweest dus het resultaat van een totalitair regime zal niemand verbazen. George Orwell's 1984 is er niets bij. Year Zero is een paar klassen beter dan de voorganger. NIN revanceert zich maar helaas wordt het hoge niveau van The Downward Spiral en The Fragile niet gehaald. Daarvoor heeft Trent Reznor zich te veel laten opsluiten in zijn eigen muzikale gevangenis. Daaraan ontsnappen lijkt, net als het beeld dat op Year Zero wordt geschetst, onmogelijk.

Reageer



Vrijdag 11 mei: Live At Amoeba Music - TV On The Radio:

Live At Amoeba Music - TV On The Radio Per toeval stuitte ik op deze ep. Schijnbaar doelloos rondsurfend viel mijn oog op een kort berichtje dat TV On The Radio net een ep had uitgebracht. Nou vind ik TVOTR een van de spannendste bands van de afgelopen paar jaar, dus ik was benieuwd of de band weer nieuwe richtingen in was geslagen. Na een meer doelgerichte zoekactie kwam ik er al snel achter dat er geen nieuw werk verwacht kon worden aangezien de ep slechts live opnames bevat.

Toen ik TVOTR een tijdje nadat debuutplaat Desperate Youth, Blood Thirsty Babes uit was zag optreden viel me op dat de band op het podium meer voor een indierockband doorgaat dan voor een band waarvan prachtige productionele experimenten op plaat verschijnen. De vier nummers op de ep Live At Amoeba Music zijn allen afkomstig van het vorig jaar verschenen Return To Cookie Mountain. De nummers blijven live stuk voor stuk overeind. Live At Amoeba Music mag worden beschouwd als een extraatje voor de fans en niet als een zinvolle aanvulling op het oeuvre. Die fans moeten trouwens wel opschieten, want erg veel exemplaren zijn er niet geperst van deze plaat. Amoeba Music is overigens een onafhankelijke platenzaak met drie vestigingen aan de westkust van de V.S.. De ep is op de website te bestellen.

Reacties (5)



Donderdag 10 mei: The Days And Nights Of Everything And Anywhere - 31 Knots:

The Days And Nights Of Everything And Anywhere - 31 Knots 'Gooi maar in de vlakspoeler', is de eerste reactie ergens halverwege de nieuwe plaat van 31 Knots. De plaat staat vol met allerlei stijlen die vaak lukraak door mekaar heen lijken gemixed. Lijken, want na een paar keer luisteren blijkt er toch enige lijn in de plaat aanwezig te zijn. Maar goed dat de vlakspoeler gebruikt is en niet de diepspoeler, want bij de vlakspoeler blijft in tegenstelling tot de diepspoeler de ontlasting ter controle liggen. Een verdere uiteenzetting over verschillende soorten toiletten zal ik u besparen.

We concentreren ons nog even op hetgene is blijven liggen. Dat zijn 11 knotsgekke liedjes die door een trio uit Portland, Oregon zijn gemaakt. Post-acopalyptische Vaudeville punk noemen ze het zelf. Alsof men zich daar iets bij kan voorstellen. Ik houd ik daarom op een combinatie van The Paper Chase met de diepgaande waanzin van Captain Beefheart. Daarbij besef ik direct dat ook ik 31 Knots ernstig te kort doe. Het moet maar. Geen gemakkelijke plaat dat The Days And Nights Of Everything And Anywhere. Voor mensen die de zaken graag nodeloos ingewikkeld willen maken en de weg van de meeste weerstand prefereren. Hoe groter de uitdaging hoe beter, want aan het eind van de plaat komt het besef dat alles wat er ten gehore wordt gebracht wel volledig klopt.

Reageer



Woensdag 9 mei: Beyond - Dinosaur Jr:

Beyond - Dinosaur Jr Het heeft even geduurd voordat ik Dinosaur Jr op waarde wist te schatten. Toen ik de naam ruim twintig jaar voor het eerst tegenkwam was er nog geen internet waarmee je op relatief makkelijke wijze een bandje kan checken om te achterhalen of het in je muzikale straatje past. De paar nummers die ik via via hoorde van Dinosaur Jr stonden vol met gitaarsolo's en over het algemeen krijg ik veel jeuk van solo's. Na Dinosaur Jr heb ik daarom jarenlang niet omgekeken. Mijn nieuwsgierigheid won het echter van mijn vooroordelen tijdens de breed uitgemeten reunie van de band twee jaar geleden. Voor een kaartje voor het reunieconcert in Vera was ik natuurlijk veel te laat, daarom voorzichtig eens wat gedownload en dat smaakte naar meer. Die gitaarsolo's pasten eigenlijk perfect bij het gruizige geluid en zeurderige zang van J Mascis.

Ondertussen heb ik de eerste drie platen van de band in huis en die maken tegenwoordig overuren. Vooral het uit 1987 stammende You're Living All Over Me maakt grote indruk. De eerste drie platen zijn ingespeeld door de originele bezetting van de band. Met Beyond wordt de lijn van Dinosaur, You're Living All Over Me en Bug doorgetrokken. Aan muzikale ontwikkeling wordt gelukkig niet gedaan. Dat is ook niet nodig als je een uniek geluid hebt en een reunieplaat van hoog niveau aflevert.

Reageer



Dinsdag 8 mei: A.k.a. The Lollipop Shoppe - The Weeds:

A.k.a. The Lollipop Shoppe - The Weeds Tijdens het kijken naar de vorig jaar op dvd verschenen documentaire over Dead Moon besefte ik pas hoe ver terug de muzikale geschiedenis van frontman Fred Cole gaat. Unknown Passage: The Dead Moon Story brengt het opmerkelijke verhaal van Dead Moon aan het licht. Fred Cole heeft echter niet alleen met Dead Moon naam gemaakt. In de jaren '60 was hij al zeer actief in allerlei bands. Een van die bands was The Weeds. Met zijn band speelde hij een mengeling van garagerock en psychedelica. Erg jaren '60 dus. The Weeds speelde als voorprogramma onder meer samen met The Doors, Moby Grape, Buffalo Springfield, Janis Joplin en Jefferson Airplane.

De band had een manager die ook een andere band onder zijn hoede had genaamd The Seeds. Deze man vond het nogal lastig om telefonisch het onderscheid te moeten maken tussen The Weeds en The Seeds. In al zijn wijsheid besloot hij de naam van The Weeds te wijzigen in The Lollipop Shoppe. Het verzinnen van zo'n slechte naam is al een misdaad op zich, maar deze manager wist de naamswijziging door te voeren zonder de band in te lichten. Ondertussen was de plaat al geperst met de nieuwe naam erop. Fred Cole stond opeens voor een voldongen feit dat zijn band ineens de idiote naam The Lollipop Shoppe droeg. Iets waar hij begrijpelijk erg ongelukkig mee was. Na veertig jaar is er eindelijk gerechtigheid en is de plaat geremasterd en onder de juiste bandnaam opnieuw verkrijgbaar.

Reageer



Zaterdag 5 mei: Clear Light! - Cherry Overdrive:

Clear Light! - Cherry Overdrive Cherry Overdrive bestaat uit vier dames en is afkomstig uit Denemarken. Nou is er weinig informatie te vinden over de leeftijd van de vier bandleden, maar afgaande op de foto's kan geconstateerd worden dat ze de beste jaren al enige tijd achter zich hebben gelaten. De dames hebben veel muzikale ervaring. Die ervaring is opgegaan in bijvoorbeeld Talking Heads en Ramones coverbands, maar ook in punkbands waar geen mens ooit van gehoord heeft.

Nadere inspectie leert dat Cherry Overdrive naast twee volbloed Deense dames ook uit een Zweedse en een Braziliaanse bestaat. Een divers gezelschap en dat komt op Clear Light! nadrukkelijk naar voren. Er wordt op de plaat even gemakkelijk van garagerock naar surf als van punk naar psychedelica geswitcht. Het kwartet doet parmantig zijn best om alles in goede muzikale banen te leiden. Vaak lukt dat en soms komt het resultaat een beetje geforceerd over. Feitelijk is Clear Light! een sympathiek allergaartje waarvan weinig daadwerkelijk beklijft.

Reageer



Donderdag 3 mei: Demon's Claws/The Madd/The Black Lips @ Vera:

Daar waar ik The Madd verwachtte trapte Demon's Claws de avond af. De band waarvan een paar maanden geleden de prachtplaat verscheen begon rommelig en bleef gedurende de korte set rammelen. De drummer was vanavond zonder meer de zwakke schakel. Gelukkig stelde de bassist iedere keer orde op zaken waardoor het publiek getuige was van een prima optreden.

Na Demon's Claws verschenen de Rotterdammers van The Madd op het podium. Hoewel de reacties uit het publiek enthousiast waren, vond ik het een vrij vervelende vertoning. Geen greintje originaliteit en een zanger die meer te melden had tussen de nummers door dan tijdens de nummers zelf.

Het duurde dus een tijdje voordat mijn aandacht weer volledig op het podium kon worden gericht. De vorige keer dat ik The Black Lips zag kon de band me niet overtuigen wegens een gebrek aan afwisseling. Gisteravond leek het of ik naar een volledig andere band stond te kijken. Wat een beleving en wat een veelzijdigheid werd door het jonge kwartet tentoongespreid! Ik ben volledig om en kan me vanaf heden een Black Lips fan noemen. Gaat dat zien!

Reageer



Woensdag 2 mei: Hole/Nail - Scraping Foetus Off The Wheel:

Hole - Scraping Foetus Off The Wheel Nail - Scraping Foetus Off The Wheel Hoeveel Foetusvariaties Jim Thirwell tot dusver heeft gebruikt is me niet bekend. Ik heb mogen kennismaken met Foetus Under Glass, You've Got Foetus On Your Breath, Foetus Uber Frisco, Foetus Interruptus, Foetus Corruptus, Scraping Foetus Off The Wheel en gewoon Foetus. Als Scraping Foetus Off The Wheel werden in 1984 en 1985 respectievelijk Hole en Nail uitgebracht. De combinatie van noise, tape loops, springerige ritmes en cynische teksten zorgde voor een kleine sensatie onder de "kenners".

Rond die tijd was Oor nog een blad dat er toe deed. Ik spelde het in ieder geval nog van voor naar achteren en weer terug. In de jaarlijsten van Oor eindigde Hole in 1984 op de vijfde plaats en Nail een jaar later op de zestiende plaats. Dat laatste is best vreemd, want Nail wordt over het algemeen beschouwd als Foetus beste plaat. Al geruime tijd stonden beide platen op mijn verlanglijst. Niet alleen de lengte van deze lijst mag als oorzaak worden gezien dat ik beide cd's nog niet in huis had, de platen waren al enige jaren gewoonweg moeilijk verkrijgbaar. Daar is nu gelukkig verandering in gekomen dankzij de fraai vormgegeven reissues van beide platen. Hoogste tijd dus om (weer) kennis te maken met de vele geniale momenten die Foetus op plaat heeft weten vast te leggen.

Reageer


Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed