Mei 2006

Maandag 29 mei: Viva L'American Death Ray Music + Heavy Trash @ Vera:

Viva L'American Death Ray Music mocht gisteravond in een matig gevuld Vera de avond openen. Aangezien de band vast zat in het verkeer en daardoor laat in Groningen aankwam was er nauwelijks tijd voor een soundcheck. Niet dat daar veel van de merken was overigens. Het eerste nummer dat gespeeld werd, mocht worden beschouwd als opwarmertje. Daarna volgde een prima optreden waar enkele nummers van het onlangs verschenen album In The Meantime... werden gespeeld. Het trio maakte een geconcentreerde en gefocuste indruk en leek op de meeste aanwezigen behoorlijk wat indruk gemaakt te hebben. Een goede graadmeter om dat te constateren zijn de opmerkingen die gemaakt worden door volstrekt onbekenden om je heen tijdens het pissen direct na een concert. Viva L'American Death Ray Music doorstond de pistest met vlag en wimpel. Een ander verhaal was hoofdact Heavy Trash. Met Jon Spencer (die van de Blues Explosion dus) aan het roer mag er wat verwacht worden, maar net zoals een jaar of 3 geleden toen ik Jon Spencer voor het laatst op een podium zag maakte hij weinig indruk. Sterker nog, het lijkt of de heer Spencer steeds meer op de automatische piloot gaat spelen en steeds wanhopiger op zoek is naar inspiratie. De pistest heb ik niet kunnen houden, want halverwege het optreden kon ik het niet langer aanzien en ben vertrokken. Voor mij voorlopig geen Jon Spencer meer.

Unrated
Reageer



Zaterdag 27 mei: 2 - The Come N' Go:

2 - The Come N' Go Zo langzamerhand moet ik mijn mening over Zwitserland gaan bijstellen. Voor mij is dat land het toonbeeld van saaiheid. Een echte goede reden voor dit uitgangspunt heb ik eigenlijk niet. Ik ben zelfs nog nooit in Zwitserland geweest. Maar zeg nu zelf, welke briljante bands heeft Zwitserland nu eigenlijk voortgebracht? Dit jaar blijven de Zwitsers me op muzikaal gebied echter in positieve zin verrassen. Met dank aan het Voodoo Rhythm Records label. Tot dusver heeft het label met de platen van Zwitsers als Reverend Beatman And The Church Of Herpes en The Dead Brothers al twee hele puike platen uitgebracht en dan hebben we het nog niet eens gehad over de geweldige plaat van Wau Y Los Arrrghs!!!. Weliswaar een Spaanse band, maar uitgebracht op Voodoo Rhythm.

De volgende Zwisterse band dat met zijn nieuwe plaat indruk weet te maken is The Come N' Go. Vier jaar geleden verscheen de debuutplaat van dit kwartet en nu is er opvolger 2. The Come N' Go speelt een explosieve mix van punk en rhythm & blues en weet negen nummers lang, inclusief een Oblivians en Creedence Clearwater Revival cover, te boeien. Muzikale verrassingen komen tot nu toe uit Zwitserland en met een WK in aantocht ben ik benieuwd of ze ook op het voetbalveld potten kunnen breken. Gezien het verleden zijn de verwachtingen laag gespannen, dus wie weet? Een voorproefje van de plaat is hier te downloaden.

Unrated
Reageer



Vrijdag 26 mei: Tien vragen voor... Nick D. Ray van Viva L'American Death Ray Music:

Laatst bezochte concert?
Ariel Pink in Berlijn

Laatst beluisterde plaat?
Bob Seger rarities bootleg (pre Seger System 66-67) .

Je favoriete plaat?
Dit verandert nogal, maar als het er op aankomt dan moet ik zeggen dat het Pisces, Aquarius, Capricorn And Jones van The Monkees is. Een plaat die van het begin tot het einde fantastisch is en me iedere keer weer gelukkig maakt.

Beste concert dat je hebt gezien?
Oneida in Memphis met Kayrock die waanzinnige percussie speelde en eruit zag alsof hij rechtstreeks uit een Edgar Rice Burroughs roman was gevallen.

Nieuwe band die je helemaal te gek vindt?
Oneida en Intelligence

Je favoriete zaal om op te treden?
The Spellcaster Lounge (NOLA)

Met welke muzikant zou je een keer willen samenwerken?
Met Eno, maar aangezien hij dit soort dingen volgens mij niet meer doet neem ik genoegen met Richard ButlerRick Bishop.

Welk nummer zou je willen coveren?
Groovy Movies van The Kinks

Waarom moet men jouw plaat kopen?
Omdat je je aangetrokken voelt door de limoenkleurige hoes.

Is er verder nog iets wat je wilt delen met de lieve lezers van Planet Trash?
Yes,
Sound waves
occupie
occular
octopie
Now say it five times fast bitches!!!

Unrated
Reageer



Woensdag 24 mei: Forever - On Trial:

Forever - On Trial On Trial gaat al jaren mee en heeft vele albums op zijn naam staan. Het geluid van het Deense On Trial bevindt zich ergens tussen stoner en psychedelica. Tijdens het luisteren naar Forever slaat de balans regelmatig door naar Led Zeppelin, maar net zo makkelijk valt On Trial te omschrijven als een litevariant van Monster Magnet.

Gelukkig verliezen de gitaristen van On Trial zich niet in uitwaaierende gitaarpartijen die overal en uiteindelijk nergens naartoe gaan, maar waar de gitaarpartijen dan uiteindelijk wel naar toe gaan blijft vaak onduidelijk. Daarvoor is het allemaal net te lief, te vriendelijk en te bedeesd. Forever klinkt daardoor alsof een stel ouwe rockers nog één keer los wil gaan, met als resultaat dat ze lijken op de voetballer die te lang is doorgegaan. Zijn glorietijd ligt al geruime tijd achter hem, maar in zijn hoofd maakt hij nog de meest fantastische schijnbewegingen en doelpunten. Op het veld laat het steeds ouder wordende lichaam hem echter danig in de steek en dreigt een roemloos einde waarbij de voetballer door het publiek vooral zielig zal worden gevonden. Af en toe laat On Trial nog iets zien van de echte klasse van jaren '70 hardrock of van de stoner van Monster Magnet, maar uiteindelijk kan de band dit niveau gedurende de hele plaat niet aan.

Unrated
Reacties (2)



Maandag 22 mei: Party Down EP - Ghetto Ways:

Party Down EP - Ghetto Ways Kijk. Da's fijn. Zo maar een nieuwe release van Ghetto Ways. Na de vorig jaar verschenen tweede album Solid Brown volgt er nu een vier nummers tellende EP. Alleen op vinyl verkrijgbaar, als het kreng nog verkrijgbaar is want veel zijn er niet van geperst. Zoveel is zeker. Dit jaar zullen er na verwachting nog twee van dit soort vinyl only's verschijnen. Waarvan de eerstvolgende net als deze Party Down EP op Ghetto Ways' eigen label Wicked Singles Records zal verschijnen. Vier korte nummers volgens het bekende Ghetto Ways concept staan erop deze plaat. Waarbij opvalt dat drums en bas lekker naar voren gemixt zijn, maar gelukkig blijft er nog vodoende ruimte over voor de gitaardistortion en vette soul. Zoals op Tearin' A Hole bijvoorbeeld. Aan het eind van de zomer schijnt de band weer naar Europa te komen. Hopelijk ook in een theater hier in de buurt. Ghetto Ways from Brooklyn, NYC.

Unrated
Reacties (3)



Zaterdag 20 mei: THX JHN - Johan:

THX JHN - Johan Tool en Johan zullen niet vaak met elkaar vergeleken worden. Muzikaal gezien is er immers een zee van verschil waarneembaar. Overeenkomsten zijn er echter ook. Beide bands zijn deze maand met een nieuwe plaat op de proppen gekomen en hebben daar vijf jaar over gedaan en beide platen worden deze week op deze site besproken. Voor de recensie van de Toolplaat mag u naar beneden scrollen, hier gaan we het over Johan hebben.

Single Oceans was het eerste nummer dat ik na deze relatief lange Johanloze periode hoorde. Een mooi nummer en een prima singlekeuze. Het nummer deed me uitkijken naar de nieuwe plaat en teleurstellen doet deze derde van Johan niet. Er staan namelijk nog veel meer tijdloze gitaarpopnummers als Oceans op. THX JHN is een zeer constante plaat geworden. Eigenlijk staan er geen zwakke nummers op. Ondanks dat zanger Jacco de Greeuw de afgelopen jaren aan depressies leed klinken de nummers stuk voor stuk opbeurend. Sterker nog, de meeste nummers klinken simpelweg vrolijk. Nu krijgt uw recensent bij vrolijke nummers al snel last van jeukaanvallen, maar deze blijven bij THX JHN gelukkig achterwege. De titel THX JHN doet een naderend afscheid vermoeden, maar van mij mag Johan over een paar jaar weer met een prachtplaat komen. Graag zelfs.

Unrated
Reageer



Vrijdag 19 mei: Blame It On The Other Ones - The May Bees:

Blame It On The Other Ones - The May Bees Het is natuurlijk geen toeval dat The May Bees in de maand mei hun nieuwe plaat uitbrengen. Of wel? De zes tracks tellende EP Blame It On The Other Ones is de opvolger van de vorig jaar verschenen debuut EP Fake Around. The May Bees bestaat uit Gregory Orange (zang en gitaar) en op drums Marzj (Maartje Simons) die we hadden kunnen kennen van o.a. de League of XO Gentlemen. Het duo werkt sinds twee jaar samen onder de naam The May Bees en maakt met regelmaat gebruik van de diensten van bevriende muzikanten op zowel plaat als podium.

Blame It On The Other Ones staat vol met bombastische indie rock met een rauw randje en doet denken aan ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead. Helaas zijn de meeste nummers aan de lange kant. Voor mijn gevoel had een meer puntige aanpak de nummers meer zeggingskracht kunnen geven. The May Bees weten hierdoor op deze EP nog niet op alle punten te overtuigen. Met links en rechts een beetje schaven zit een mooie full length er echter wel aan te komen. De band is overigens zo vriendelijk geweest om de laatste paar minuten van de plaat te reserveren voor rustgevende vogelgeluiden zodat de luisteraar rustig bij kan komen.

Unrated
Reageer



Donderdag 18 mei: How Can I Forget This Heart Of Mine? - The Darling Downs:

How Can I Forget This Heart Of Mine? - The Darling DownsWie zijn The Darling Downs? Het blijken Ron Peno van Died Pretty en Kim Salmon van onder andere The Scientists te zijn. The Scientists zijn natuurlijk helden. In de jaren '80 maakte de band tijdens een concert een onuitwisbare indruk op me en vorig jaar deed een aardig op leeftijd zijnde Kim Salmon dat nog eens dunnetjes over tijdens een soort van reunietour (ik haat het woord!) van The Scientists in een slecht gevuld Vera. De overige Scientists die avond waren overigens compleet andere personen dan toen ik de band twintig jaar eerder zag. Kim Salmon blijkt de enige constante factor te zijn. Feitelijk is hij dus de held.

Zingen doet Salmon overigens niet op How Can I Forget This Heart Of Mine? De vocalen komen voor rekening van Ron Peno. Peno weet erg veel drama in zijn stem te leggen en maakt behoorlijk wat indruk op deze plaat. De rol van Salmon blijft beperkt tot het spelen op de akoestische gitaar. En dat is het eigenlijk. Een stem en een akoestische gitaar. De nummers zijn gestript tot op het bot. Meer blijkt niet nodig te zijn.

Unrated
Reacties (2)



Dinsdag 16 mei: 10,000 Days - Tool:

10,000 Days - Tool Vroeger, toen ik nog naar de radio luisterde, ontdekte in Tool tijdens een uitzending van Kink FM. Eindelijk had ik een band ontdekt die in plaats van het opeenstapelen van uitgekauwde cliché's metal speelde dat spannend, broeiend en vernieuwend was. Aankoop Ænima bleek een voltreffer te zijn. Dit album behoort wat mij betreft tot één van de muzikale hoogtepunten van de jaren '90.

Opvolger Lateralus liet lang op zich wachten en stelde in het begin teleur. De allesverscheurende woede van Ænima had voorzichtig plaats gemaakt voor meer nuances. Het duurde een paar maanden voordat ik Lateralus op waarde wist te schatten. Hetzelfde geldt hopelijk voor 10,000 Days. De plaat weet niet direct volledig te overtuigen. De woede is verder afgenomen en verdriet lijkt de hele plaat te beheersen. Niet zo gek natuurlijk als je nagaat dat de moeder van zanger Maynard Keenan 10000 dagen (da's ruim 27 jaar!) verlamd in bed heeft moeten doorbrengen voordat ze stierf. Al lijkt me dat ook voldoende reden om woedend te zijn. Verder valt op dat de bas van bassist Justin Chancellor een prominetere rol heeft gekregen ten opzichte van de gitaar. Bij een Toolplaat duurt het enkele maanden om tot een afgewogen oordeel te komen. Vast staat in ieder geval wel dat 10,000 Days weliswaar niet het niveau van Ænima haalt, maar het niveau van Lateralus lijkt te benaderen.

Unrated
Reacties (4)



Zondag 14 mei: Grijze Verborgen Materie - Durk Attaturk:

Grijze Verborgen Materie - Durk Attaturk Mustafa Kemal Atatürk was de eerste president van Turkije en wordt beschouwd als de grondlegger van het moderne Turkije. Atatürk betekent zoveel als 'vader aller Turken'. De Durk Attaturk waar wij het over hebben komt echter uit Utrecht en toont op de zes tracks tellende EP Grijze Verborgen Materie een lichte obsessie voor wat betreft de culinaire wereld gezien de nummers Gortepap en Stokvis.

Een minpuntje van de plaat is het gegeven dat de overgangen in de nummers soms erg abrupt zijn waardoor ze geforceerd overkomen. Aan de andere kant wordt de luisteraar wel steeds (aangenaam) verrast. Eigenlijk vallen er op muzikaal gebied vooral positieve zaken op te noemen. Grijze Verborgen Materie is heerlijk eigenwijs en lijkt zich van geen enkele muzikale conventie iets aan te willen trekken. Een houding die meer bands zich zouden mogen aanmeten. Durk Attaturk komt met een verrassend sterk werkje op de proppen en hopelijk heeft de band (maar wellicht is dit een te orthodoxe benaming) in de nabije toekomst meer van dit soort verrassingen in petto. De band is zo vriendelijk om de hele EP inclusief hoes als gratis download aan te bieden. Gewoon even op dit linkje klikken. U zult er geen spijt van krijgen.

Unrated
Reageer



Vrijdag 12 mei: Life Sucks Trash Fuck - Trashies:

Life Sucks Trash Fuck - Trashies Met een bandnaam als de Trashies en een debuutplaat met de titel Life Sucks Trash Fuck ben je als band verzekerd van voldoende belangstelling mijnerzijds. Zoals de titel doet vermoeden brengt het album geen hoogstaande teksten in combinatie met uitgekiende arrangementen. Wat Life Sucks Trash Fuck wel brengt is recht toe recht aan punk met een keyboard en dat werkt wonderwel.

Tien van de elf nummers vallen in de categorie kort, dom en aanstekelijk en klokken onder de twee minuten. Alleen het laatste nummer I'm Aborted duurt ruim vijf minuten. Met een beetje goede wil valt Trashies te vergelijken met Quit Your Dayjob. Ook zo'n band waar de waanzin en meligheid de basis vormen. Met voldoende drank achter de kiezen vallen dit soort bands altijd goed in de smaak. Zolang het maar niet te lang duurt. Lang duurt Life Sucks Trash Fuck niet en hoewel het geen plaat is die op ieder moment van de dag een gegarandeerd succes is, is het zonder drank op ook prima te verteren. Mede dankzij slogans als Science Sucks And I Don't Care en songtitels als Sweat Pants Boner en I'm High, So What. Diep!

Unrated
Reageer



Donderdag 11 mei: The Invisible Deck - The Rogers Sisters:

The Invisible Deck - The Rogers Sisters In thuisland de Verenigde Staten is The Invisible Deck in maart uitgekomen en in Duitsland vorige maand. De Engelse release staat pas voor september gepland en het zou me niets verbazen als het album dan ook pas in Nederland officieel uit komt. Het heeft me ondanks het merkwaardige releaseschema wel verbaasd dat er ondertussen op Nederlandse blogs niet of nauwelijks is geschreven over The Rogers Sisters' nieuwe plaat.

Vorig jaar speelde The Rogers Sisters op het Rotterdamse Metropolis festival een energieke set. De band bestaat uit de zussen Jennifer en Laura Rogers, die respectievelijk gitaar en drums spelen en Miyuki Furtado op bas. Zang wordt afgewisseld, waarbij opgemerkt moet worden dat Jennifer de meeste vocalen voor haar rekening neemt.The Invisible Deck laat zich kenmerken door droge en puntige nummers die worden opgevuld met gitaarfuzz. Het zwaartepunt van het album ligt op de tweede helft en kent een hoogtepunt in de bezwerende afsluiter Sooner Or Later. De New Yorkse band laat je dansen en behoudt daarbij voldoende diepgang om van het begin tot het einde te blijven boeien. The Invible Deck maakt behoorlijk wat indruk op mijn planeet, nu nog op de uwe.

Unrated
Reageer



Dinsdag 9 mei: Love & Roll - Gitogito Hustler:

Love & Roll - Gitogito Hustler Met dank aan de vorig jaar verschenen EP van het Japanse Mama's Guitar ben ik mijn terughoudendheid betreffende Japanse dames die in een bandje zitten langzaam maar zeker kwijtgeraakt. Na het zien van de hoes van Gitogito Hustler's Love & Roll, waar de vier bevallige Japanse dames een uitnodigende houding aannemen, wordt mijn fantasie geprikkeld. Na een paar nummers blijkt dat de dames me niet teleurstellen. Een puike mix van niet al te zwaar op de maag liggende punknummers met prettig gestoorde Japanse zang schalt uit de speakers.

De plaat kent een zwakke afsluiting in de vorm van een cover van Locomotion. Weinig mensen hebben ooit op het origineel zitten wachten en nog minder mensen op deze cover. Dan denk je het ergste gehad te hebben, maar na Locomotion volgt afsluiter Rapo Rapo. Het nummer is niet alleen tergend langzaam, maar zorgt er gecombineerd met het hoge, valse Japanse stemmetje voor dat ook na diverse pogingen het einde van het nummer niet gehaald wordt. Er rest niets anders dan het nummer halverwege af te zetten om deze gruwel alleen en in stilte te verwerken. Jammer, want Love & Roll is op de laatste twee nummers na een leuke en frisse punkplaat geworden. Stellen Aziatische dames me op de valreep toch weer teleur.

Unrated
Reageer



Maandag 8 mei: Santa Rocka Rolla - Ashtones:

Santa Rocka Rolla - Ashtones Sinds Planet Trash een plaatsje heeft ingenomen op MySpace komen er met enige regelmaat verzoeken tot het recenseren van platen van volstrekt onbekende bands binnen. Het prettige van MySpace is dat je heel snel kan checken of de muziek een beetje in je straatje past. Alhoewel de plaat al een hele tijd uit is vond ik geen enkel bezwaar om een stukje te schrijven over de plaat van de Ashtones uit Lille.

De Fransen hebben hun band genoemd naar de gebroeders Asheton van The Stooges. In die hoek moeten we muziek op de 8 tracks tellend Santa Rocka Rolla ook plaatsen. Aan een voorgerecht doen we niet. Het hoofdmenu bestaat uit de muziek van The Stooges dat wordt overgoten met een dikke punk-uit-1977-saus en direct wordt opgediend. Aan een dessert komen we niet toe want na acht nummers, waarvan er zes rond de 2 minuten klokken, is het alweer gebeurd. Vernieuwing m'n reet, gewoon vuige rock 'n roll. In Lille kunnen ze dat dus ook.

Unrated
Reageer



Zondag 7 mei: Full On Blown Apart - The Bad Rackets:

Full On Blown Apart - The Bad Rackets Op zoek naar de debuutplaat van Pink Swords kwam ik bij het Texaanse punklabel Mortville Records terecht. Voor het schappelijke bedrag van $10 heb ik One Night High van Pink Swords besteld en als bonus kreeg ik de twee meest recente releases van het label meegestuurd. De ene plaat is van de Trashies waarvan binnenkort een recensie te lezen zal zijn op Planet Trash. De andere plaat is van The Bad Rackets uit Austin, Texas. Op Full On Blown Apart laten The Bad Rackets een redelijk geslaagde mix van punk, garagerock en powerpop horen.

Volledig overtuigen doet Full On Blown Apart echter niet. Daarvoor staan er te veel zwakke broeders op de plaat en zijn er net iets te veel brakke gitaarsolo's te horen. Het nummer Traci is een goed voorbeeld van hoe het niet moet. Traci is saai en alle cliche's van een midtempo nummer waar de vrouw van je dromen wordt bezongen worden uit de kast getrokken. The Bad Rackets weten daarbij op het tekstuele vlak het puberale nivo niet te ontstijgen. Sterker nog, er zijn genoeg 16-jarigen die met betere teksten op de proppen komen. Full On Blown Apart krijgt een vijf en een half. Net genoeg om over te gaan naar de volgende klas.

Unrated
Reageer



Zaterdag 6 mei: Pet Grief - The Radio Dept.:

Pet Grief - The Radio Dept. Toen ik Lesser Matters, de vorige plaat van The Radio Dept., voor het eerst hoorde was ik direct verkocht. Lesser Matters maakte indruk door de combinatie van verfijnde melodieën met gitaardistortion en dromerige zang. Op opvolger Pet Grief zijn de meeste laagjes gitaargruis weggepoetst waardoor The Radio Dept. ruimte heeft weten te creeeren om zijn elektronische kant naar voren te schuiven. Hierdoor krijgt de gehele plaat een nog dromeriger karakter.

Pet Grief geeft mij het ene moment het aangename gevoel tussen slapen en waken te verkeren en het andere moment het gevoel middenin een druggy trip beland te zijn. Het knappe van de plaat is dat het ondanks de elektronische laagjes nooit koud aandoet, maar altijd een warm gevoel uit weet te dragen. Het kost een paar draaibeurten, maar daarna worden de geheimen langzaam maar zeker prijsgegeven. Naast meer ruimte voor elektronica is het grote verschil met de vorige plaat dat Pet Grief een hoger voortkabbelgehalte heeft, storen doet dit echter niet. Daarvoor is het veel te prettig toeven in het universum van The Radio Dept.

Unrated
Reageer



Donderdag 4 mei: Lie, Cheat & Steal:

Op Planet Trash valt ook deze maand iets te winnen. Dit keer de vorig jaar verschenen cd van The Manikins getiteld Lie, Cheat & Steal. Om in aanmerking te komen volstaat een mailtje naar planettrash [a] hotmail.com met je naam en je adres. Makkelijker kan ik het niet maken.

Unrated
Reageer



Woensdag 3 mei: Back To The Grave - The Flaming Sideburns:

Back To The Grave - The Flaming Sideburn Goed nieuws. In oktober verschijnt een nieuw studio album van The Flaming Sideburns. Deze Finse band met Argentijnse wortels heeft een prima livereputatie. Ik heb het genoegen mogen smaken om ze een paar jaar geleden tijdens Eurosonic live te zien, maar de laatste tijd is het stil geweest rond de band. Dit stilzwijgen wordt nu doorbroken met Back To The Grave, een compilatieplaat waar we de tijd mee moeten zien te overbruggen tot oktober voor het echte werk. Back To The Grave verschijnt samen met nieuw werk van On Trial en 22 Pistepirkko (wie kent ze niet?) op 8 mei op het Bad Afro Records label aangezien het label dan 10 jaar bestaat. Van deze drie platen is deze plaat van The Flaming Sideburns het meest de moeite waard alhoewel het enigszins onevenwichtig van aard is. Een euvel waar de meeste compilatieplaten aan lijden.

Back To The Grave bestaat grotendeels uit nummers die een paar jaar geleden zijn opgenomen maar niet eerder op plaat waren verschenen, aangevuld met enkele b-kantjes die tot dusver slechs op vinyl verkrijgbaar zijn geweest en nummers die eerder op andere compilatieplaten zijn verschenen. De plaat wordt afgesloten met een 6 en een halve minuut durende versie van Lou Reed's Leave Me Alone. Toevallig één van mijn favoriete Lou Reed nummers en hoewel The Flaming Sideburns het niveau van het origineel niet halen komen ze er verdomd dicht in de buurt. Hetzelfde kan gezegd worden van de plaat. Het haalt het niet bij een volwaardige plaat of een concert, maar komt er wel verdomd dicht in de buurt.

Unrated
Reageer



Dinsdag 2 mei: Spoken Dub Manifesto Volume I - Brain Damage:

Spoken Dub Poetry Volume I - Brain Damage Op Jamaica is het gebruikelijk dat een DJ begint te toasten over instrumentale tracks om het feest op gang te houden. Deze techniek wordt beschouwd als de voorloper van de rap. Een variant van het toasten dat in de jaren '70 een hoogtepunt bereikte is de zogenaamde dub poetry. Het grote verschil met een opzwepende, feestende en improviserende DJ is dat de dub poet sociale en politieke mistanden aan de kaak stelt. Geen feest dus, maar een intellectuele benadering waarbij de boodschap muzikaal wordt begeleid met een dub track. Meesters in het genre waren mannen als Mutabaruka, Linton Kwesi Johnson en Prince Far I.

De twee oprichters van het Franse Bangaranglabel hebben dub poetry als uitgangspunt genomen voor hun muziek. Met deze derde release onder de naam Brain Damage hebben ze enkele vocalisten, schrijvers en dichters uitgenodigd om de tracks vocaal te ondersteunen. De gasten kregen de vrije hand in hun aanpak. Dit levert een divers resultaat op. De één heeft gekozen om te improviseren terwijl de ander voor een zuivere structurele aanpak heeft gekozen. Op muzikaal gebied wordt er driftig geëxperimenteerd met samples waardoor de muziek soms afdwaalt maar altijd een bezwerend karakter weet te houden. Hopelijk komt er spoedig een Spoken Dub Manifesto Volume II, want Volume I is volledig geslaagd. Luister zelf maar: hier en hier.

Unrated
Reageer



Maandag 1 mei: No Midnight - Birdmonster:

No Midnight - Birdmonster Het mooie van internet is dat na een uurtje doelloos surfen je opeens op iets prachtigs kan stoten. Vorig jaar overkwam me dit toen ik een mp3 van de voor mij onbekende band Birdmonster ontdekte. Sindsdien heb ik de band in de gaten gehouden en direct hun debuutplaat besteld toen dit mogelijk was. De band mailde me vervolgens dat ik de eerste persoon uit Nederland was die hun cd bestelde en dat ze zeer vereerd waren. Dit vermeld ik dus even om aan te tonen hoe vreselijk hip ik ben.

No Midnight heet de in eigen beheer uitgebrachte plaat van Birdmonster. De plaat voldoet aan vrijwel alle voorwaarden om niet ongemerkt voorbij te gaan, want het staat vol met onverwachte wendingen. Indie rock wordt afgewisseld met sonische uitbarstingen die vervolgens weer worden afgewisseld met folk- en alt-country-passages. Zanger Peter Acuni zingt, huilt, schreeuwt en fluistert. Het zou mij verbazen als Birdmonster aan het eind van het jaar nog zonder platencontract zit. Geen idee of ze daar überhaupt op zitten te wachten in San Fransisco, maar een bescheiden vorm van het Clap Your Hands Say Yeah-scenario, waar ze overigens al mee getourd hebben, ligt voor de hand. Tot die tijd zijn drie nummers van No Midnight te beluisteren op hun myspace-pagina en is de cd op deze site te bestellen.

Unrated
1 Reactie


Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed