Maart 2006

Donderdag 30 maart: The Replacements vervangen zichzelf:

Ai, toch niet een reunietour mag ik hopen? In ieder geval komt er een verzamelaar van The Replacements met daarop 2 recent opgenomen nummers.

Unrated

Reageer



Woensdag 29 maart: Quagmire Volume 6 - V/A:

Quagmire Volume 6 - V/A Liefhebbers van obscure garagerock opgelet! Het is een tijdje stil geweest, maar het Australische label Finest Hour heeft deel 6 van de Quagmire-serie uitgegeven. Slechts 500 exemplaren, dus wees er snel bij. Er staan liefst 27 nummers op deze cd en de meesten zijn van volstrekt onbekende Amerikaanse bandjes zoals bijvoorbeeld Missing Links, Ragged Edges, Five Americans, Good Idea, Initial Shock, Jolly Beggars, Hangmen Of Fairfield County, Ronnie & The Rainbows, Vinnie Basile en Sentarians.

Het grote nadeel is dat er nauwelijks, zeg maar gerust geen, info over de bands bij de cd is gevoegd. Uitgebreide liner notes waren welkom geweest om te achterhalen hoe de nummers tot stand zijn gekomen en wat er uiteindelijk met de bands is gebeurd. We kunnen er echter vanuit gaan dat het hier voornamelijk gaat om bleke Amerikaanse jongens die in de jaren '60 samen met wat vrienden in de garage van pa en ma aan het oefenen zijn geslagen en uiteindelijk zelfs een paar singletjes hebben opgenomen. Finest Hour komt met weer een leuke verzamelaar met dit keer een fantastische hoes.

Unrated

Reageer



Maandag 27 maart: Making Dens - Mystery Jets:

Making Dens - Mystery Jets Toen in januari tijdens Eurosonic de Mystery Jets het festival afsloot wist ik de volgende dag te melden dat de band een soort psychedelische britpop maakte, maar dat het door een gebrek aan spanning en afwisseling niet volledig wist te overtuigen. Nu is debuutplaat Making Dens uit en blijkt dat de omschrijving "psychedelische britpop" niet eens zo slecht gekozen was. Voeg er een flinke dosis ritme aan toe en men is een heel eind in de buurt voor wat betreft een accurate omschrijving van de muziek van de Mystery Jets.

Zowel op het podium als op plaat weet Mystery Jets niet volledig te overtuigen. Daarvoor is Making Dens te onevenwichtig. Naast energieke en aanstekelijke nummers als You Can't Fool Me Dennis, The Boy Who Ran Away en vooral Zootime staan zwakke broeders Soluble In Air, Horse Drawn Cart en Little Bag Of Hair. Op het moment dat er gas terug wordt genomen weet de plaat niet te boeien. Jammer, want vooral met een nummer als Zootime bewijst de band tot erg veel in staat te zijn. Mystery Jets is in ieder geval een originele band (hoeveel bands kunnen zeggen dat pa in de band zit?) en hebben met Making Dens een originele plaat gemaakt. Nu nog wat evenwicht zien te vinden.

Unrated

Reacties (5)



Zaterdag 25 maart: Mink Jaguar - Mink Jaguar:

Mink Jaguar - Mink Jaguar Een suffe hoes en een waardeloze naam voor een band. Dat is de eerste gedachte bij de plaat van Mink Jaguar. Over dat laatste is het Australische trio het kennelijk eens gezien hun bewering op hun myspacepagina: "A seriously stupid name. A seriously stupid band." De verwachtingen zijn hierdoor bij het opzetten van de cd bijzonder laag gespannen. Het voordeel hiervan is dat het alleen nog maar mee kan vallen. En meevallen doet deze plaat inderdaad. Mink Jaguar serveert een droge rockabilly-cocktail waar ingredienten van Chuck Berry, The Cramps en Hank Williams aan zijn toegevoegd. Zelf omschrijven ze het als "Mink fucking Jaguar. Mink Jaguar is from the same spiritual stratosphere as Little Richard, Jonathan Richman, Sun Ra, Ramones, Jandek and even those bewildering weirdos from America’s north-west, The Shaggs!!!!!". Kijk, daar heb je wat aan.

Vijftien nummers staan er op de debuutplaat van Mink Jaguar en die is voorbij voordat je er erg in hebt. Het vergt enkele luisterbeurten, maar daarna voelt men zich thuis in dit wereldje waarin het lijkt of de jaren '50 en '60 nooit voorbij zijn gegaan. Wellicht overbodig om te melden dat er veel obscure covers op deze plaat staan.

Unrated

Reageer



Vrijdag 24 maart: Split 7'' - Deerhunter/Alphabets:

Split 7'' - Deerhunter/Alphabets Soms komt de meest weirde shit langs op Planet Trash. Neem deze split vinylsingle met op de ene kant de maffe en tussen briljante en absolute bagger balancerende dames van de Alphabets. Liefst vier nummer op 1 kant. Het klinkt alsof er goedkope en kapotte speelgoedinstrumenten worden gebruikt. Het rammelt en het dreint en trekt zich van geen enkele muzikale conventie iets aan. Iets strenger in de leer is Deerhunter, net als de Alphabets afkomstig uit Atlanta. Deerhunter brengt ons punk van het tragere soort dat zwaar op de maag ligt, maar nog altijd makkelijker verteerbaar is dan wat er op de andere kant van dit vinyle schijfje staat. Een mooie release van Die Slaughterhaus Records uit Atlanta. Een label dat nog veel meer weirde shit te bieden heeft.


Unrated

Reageer



Donderdag 23 maart: The Hardest Walk - Soledad Brothers:

The Hardest Walk - Soledad Brothers Op muzikaal gebied komt er veel goeds uit Detroit. Naast de meer bekende voorbeelden (The Stooges, MC5, The Gories en The White Stripes om er maar een paar te noemen) komt ook een band als Soledad Brothers uit Detroit Rock City. Soledad Brothers rockt iets minder rauw dan de genoemde bands, daarentegen dompelen ze hun geluid in een gruizig bluesbad onder waardoor er veel te genieten valt op The Hardest Walk.

Op deze vierde plaat maakt de band uitstapjes naar rhythm & blues, soul, psychedelica en zelfs jazz waardoor de plaat aan diepte wint ten opzichte van veel hedendaagse garageblues bands. Het thema van de plaat is de verbroken relatie met een geliefde en alle ellende die daar bij komt kijken. Het nummer Dark Horses halverwege de plaat is het sleutelnummer. Dit langzame, deprimerende bluesnummer wordt gevolgd door het uptemponummer Good Feeling waar je als luisteraar dankzij de blazers inderdaad een goed gevoel aan overhoudt. Het treuren om de verloren liefde is kennelijk in meer of mindere mate verwerkt. In de laatste vier nummers krijgt de berusting langzaam maar zekere gestalte. The Hardest Walk is weliswaar niet de meest opwindende plaat van het jaar, maar de liefhebber van garageblues komt met deze veelzijdige plaat goed aan zijn trekken.

Unrated

Reageer



Woensdag 22 maart: The Booby Traps - The Booby Traps:

The Booby Traps - The Booby Traps Drie Australische meisjes vormen samen met twee Australische jongens The Booby Traps. Naar eigen zeggen laat de groep zich beinvloeden door het primitieve fuzzgeluid van de garagebands uit de jaren '60. Op Planet Trash ben je dan meteen van harte welkom. Om het geluid van The Booby Traps compleet te maken wordt op dit debuut de samenzang van meidenbands als The Shangri-Las en The Ronettes toegevoegd aan de fuzz . Uiteraard ontbreken de primitief aandoende ritmes niet, al hadden de ritmes van mij wel wat ruiger gemogen.

In ruim een half uur weten The Booby Traps op de valreep te overtuigen. Niet alle nummers zijn even boeiend, maar er zitten een paar pareltjes tussen die de aanschaf van deze plaat rechtvaardigen. De band is op haar best tijdens nummers met op de achtergrond een lekker fuzzende gitaar zoals in Shoulda Known Better, I Try en Tough Times die samen met het Oo-Shalala koortje op Sha Lala tot de hoogtepunten van de plaat behoren. Deze debuutplaat is verschenen op het Australische Off The Hip label dat zichzelf "Australia's home of independent garage rock 'n roll" noemt. Daar kunnen ze best wel eens gelijk in hebben, want Off The Hip is niet alleen een platenlabel, maar ook een platenwinkel en een muziekblad.

Unrated

Reageer



Maandag 20 maart: Meds - Placebo:

Meds - Placebo Mijn eerste kennismaking met Placebo was in 1996 toen de band als voorprogramma van David Bowie's Outsidetour speelde. Wat me vooral bijgebleven is, is de enorme hitte op de eerste rijen van een volgepakt Ahoy. Reden voor mij om na het voorprogramma richting bar te gaan en vandaar onder het genot van koele biertjes een mooi Bowieconcert mee te maken. Kort na het concert schafte ik de debuutplaat van Placebo aan en die plaat blijft tot op de dag van vandaag mijn favoriete Placeboplaat en behoort tot één van mijn favoriete platen van de jaren '90.

Na het titelloze debuut verscheen in 1998 Without You I'm Nothing. Ook op deze plaat wordt een hoog niveau gehaald. Het verval wordt echter ingezet bij Placebo's derde, Black Market Music. De eerste helft van de plaat is nog uitstekend, maar gaandeweg de plaat krijg je als luisteraar toch de indruk dat je constant naar meer van hetzelfde aan het luisteren bent. Sleeping With Ghosts uit 2003 zet de neerwaartse lijn voort. Slechts de helft van de nummers is met enige goede wil nog de moeite waard te noemen, de andere helft is echter zwaar onder de maat. Met Meds maakt Placebo het helemaal bont. Het openingsnummer is nog goed te pruimen, maar daarna vervalt Placebo in een brei van oninteressante nummers zonder enige toegevoegde waarde. Brian Molko is verworden tot een ouwe, zeurende nicht en de andere twee bandleden blijken in de bijgevoegde DVD ook slechts in staat tot het uitbraken van clichés. Erg jammer dat ook Placebo in de val is getrapt om te lang zonder creatieve prikkel door te gaan.

1 vote

1 Reactie



Zondag 19 maart: Band Of Horses:

Komende week komt de debuutplaat van Band Of Horses uit. Behalve het nummer The Funeral heb ik nog niets van het album gehoord, maar dat nummer alleen al was voor mij voldoende om de plaat te bestellen. Een rustig begin, een breekbare stem en dan na 80 seconden knalt de rest van de band erin. Prachtig. Hier zijn overigens nog wat demo-opnames te downloaden.

Unrated

Reageer



Vrijdag 17 maart: Laugh In The Dark - The Invisible Eyes:

Laugh In The Dark - The Invisible Eyes Nou vooruit dan, maar dit is echt het laatste album uit 2005 dat hier wordt besproken. De eer gaat naar Laugh In The Dark van The Invisible Eyes. Zoals de hoes van de plaat doet vermoeden maken The Invisible Eyes psychedelische rock. Best een enge term, maar in het geval van Laugh In The Dark hoef je er niet hard voor weg te lopen. Integendeel. De door een orgel ondersteunde psychedelische garagerock klinkt, voor een geluid dat diep in de jaren '60 geworteld is, verrassend fris.

Zelf vindt de band dat haar muziek klinkt als het geluid van "een holbewoner in een ruimteschip". In dat ruimteschip is dan vast heel veel drugs aanwezig om de trip voor iedereen zo prettig mogelijk te laten verlopen, want zo komt het luisteren naar deze plaat op mij over. Als een prettige, druggie trip, waar regelmatig spastisch in gedanst wordt. Het geluid van Laugh In The Dark nestelt zich langzaam in je brein en doet je naar afloop verlangen naar nogmaals dezelfde trip. Voor een voorproefje van deze psychtrip kunnen de nummers No Words en Monster Blues gedownload worden. Maar wees gewaarschuwd, ze zijn verslavend lekker!

Unrated

Reageer



Donderdag 16 maart: Wunderkammer - The Dead Brothers:

Wunderkammer - The Dead Brothers Zelden word ik uitgerust wakker om vervolgens fluitend onder de douche te springen. Gisteren was het toevallig weer eens zover. Meestal word ik moe en enigszins somber wakker zonder enige zin om op te staan of om ook maar een vinger te verroeren. Gaandeweg de dag verdwijnt dit gevoel meestal en krijg ik voldoende energie om de dag in meer of mindere mate constructief door te komen. Somber wakker worden heeft daardoor een geruststellende werking op me. De dag kan alleen maar beter worden. Gisteren was dat dus anders. De dag begon met een goed gevoel, maar al snel sloeg dit gevoel om in een milde vorm van depressie. Soms overkomt me dat zomaar, soms zijn er factoren die de neerwaartse spiraal beinvloeden.

Iedere gemoedstoestand heeft z'n soundtrack en de soundtrack voor de gisteren plots invallende depressie was Wunderkammer van The Dead Brothers. Wunderkammer is een plaat vol depressie, triestheid en melancholie en paste daardoor perfect bij deze gemoedstoestand. The Dead Brothers klinken zoals ze heten, als een begrafenisorkest waarvan de meeste leden al lang en breed zijn overleden. Voor de goede orde; dit is een compliment. The Dead Brothers voor de muzikale begeleiding van al uw depressies. Vanochtend werd ik weer ouwerwets somber wakker. Onder de douche slaakte ik een zucht van verlichting. Wunderkammer is de gehele dag niet uit het hoesje gekomen.

Unrated

Reacties (2)



Woensdag 15 maart: In The Meantime... - Viva L'American Death Ray Music:

In The Meantime... - Viva L'American Death Ray Music Het gaat net iets te ver om een directe lijn van The Velvet Underground, via The Modern Lovers naar Viva L'American Death Ray Music te trekken, maar dat de laatste band zonder de eerste twee niet geklonken had zoals het klinkt valt moeilijk te betwisten. In The Meantime... brengt dankzij de stonede zang en het repetitieve karakter van de muziek een heerlijk loom gevoel teweeg bij de luisteraar. Het knappe is dat de muziek spannend genoeg is om aandachtig te blijven luisteren. Alhoewel niet hoogstaand blijven sommige teksten schijnbaar permanent in mijn hoofd hangen. Op hoogtepunt Thieves Oh Glorious Thieves klinkt het "It's a soundtrack when you're all out of luck, It's a soundtrack and we don't give a fuck". Simpel en doeltreffend. Of neem de regel uit Same Suit Different Tie: "Jesus, I'm rolling with you", dat constant herhaald wordt.

Gaandeweg In The Meantime... lijkt het of de muzikanten steeds meer onder de invloed van geestesverruimende middelen raken. Dit komt het duidelijkst naar voren in Dub s s dat een prettige reggaevibe heeft. Helaas krijgt dit album niet de afsluiter die het verdient. In plaats van een knaller als afsluiter wordt Thieves Oh Glorious Thieves in een iets andere versie herhaald. Erg jammer, want met een goeie afsluiter had dit vierde album van Death Ray Music een groots album kunnen zijn. Nu houd ik er toch een beetje een ambivalent gevoel aan over.

Unrated

Reageer



Maandag 13 maart: Shop Fronts:

Regelmatig kom ik op myspace.com leuke punkbands tegen. Zoals deze, The Shop Fronts uit NYC. Met ex-leden van Zodiac Killers, Tie Reds, F-Hole, Primate 5. The Shop Fronts hebben ondertussen drie singles uit plus nog wat compilatiewerk. De debuutplaat wordt zeer binnenkort verwacht. Veelbelovend punkbandje in ieder geval. Luister zelf maar:

So Sick
Shop Fronts
Polish Hammer

Unrated

Reageer



Zondag 12 maart: Catholic Boys stoppen:

Het zal op de meesten weinig indruk maken, maar de Catholic Boys stoppen ermee. Hun tweede plaat verschijnt in mei/juni en dat is tenminste iets om naar uit te kijken, want hun debuutalbum Psychic Voodoo Mind Control mocht er zijn. Jammer dat ze nooit in Nederland hebben gespeeld. Geen idee of ze sowieso op het Europese vasteland hebben gespeeld.

Unrated

Reageer



Zaterdag 11 maart: The Headliners - The Headliners:

The Headliners - The Headliners Soms wordt er door de postbode een pakketje afgeleverd waarvan de afzender mij totaal onbekend voorkomt. In het geval van het pakketje van The Headliners was het zelfs onduidelijk hoe men aan mijn adres gekomen is. Na enig e-mailverkeer over en weer bleek dat men via een mailinglist, waarvan het bestaan mij ontschoten was, aan mijn adres was gekomen.

Goed. De titelloze plaat van The Headliners. Deze band bestaat uit het stel Holly Morgan en Jeremy Terry en is afkomstig uit Portland. De Verenigde Staten van Amerika dus en dat is te horen. De muziek van het duo, op de plaat bijgestaan door enkele leden van de Juanita Family & Friends, zit diep geworteld in het muzikale verleden van hun thuisland. De basis is country, dat op dit debuutalbum wordt aangevuld met blues, jazz en een beetje rock. Aan instrumentbeheersing schort het hier en daar en toonvast zingen is in de meeste gevallen te veel gevraagd. Het grotendeels in een kelder opgenomen album gaat hier echter niet aan ten onder. The Headliners komen er mee weg dankzij de oprechtheid waarmee de nummers gebracht worden. Eigenlijk hebben ze een erg charmant rammelend plaatje gemaakt dat vermoedelijk voor de eeuwigheid in de obscuriteit zal belanden.

Unrated

Reageer



Vrijdag 10 maart: Nervous Breakdown!!! - The Firewalkers:

Nervous Breakdown!!! - The Firewalkers Dat er op het Griekse Green Cookie Records label leuke dingen verschijnen, mag na de vorig jaar verschenen geweldige plaat van Bob Urh & The Bare Bones bekend worden geacht. De zojuist verschenen debuut-cd van The Firewalkers is er het volgende bewijs van. Alhoewel bij lange na niet van het niveau Hoodoo Garage is Nervous Breakdown!!! een goed te pruimen garagerockplaat geworden.

Het Franse The Firewalkers bestaat al tien jaar en dat is te horen, want het viertal lijkt precies te weten wat het wil. En dat is garagerock volgens het boekje maken. Erg origineel klinkt het album daardoor niet. Dit komt mede doordat er voor gekozen is om keurig binnen de lijntjes van het genre te kleuren en weinig eigens aan het geluid toe te voegen. Storend is dat echter geen moment, al had het Pink Panther-intro bij het nummer She Was Gone weggelaten mogen worden. The Firewalkers moeten erg goed naar The Fuzztones geluisterd hebben, want aan die band doet deze plaat nog het meest denken. Leuk voor ze dat ze in 2003 in Rennes voor The Fuzztones mochten openen. In dat licht moet Nervous Breakdown!!! ook worden gezien, een prima opwarmer voordat de grote jongens hun kunnen mogen laten horen.

Unrated

Reageer



Donderdag 9 maart: Soul On Fire - File Under Shane:

Soul On Fire - File Under Shane Bijna een jaar geleden verscheen van File Under Shane een demo-cd die behoorlijk wat indruk wist te maken op Planet Trash. Shane heeft er vervolgens geen gras over laten groeien, want deze maand is de in eigen beheer uitgebrachte full length Soul On Fire verschenen. Op dit album bewijst Shane dat hij samen met enkele bevriende muzikanten het demoniveau ontstegen is.

Soul On Fire opent met het ijzersterke en soulvolle Not My World. Hiermee is de toon gezet voor de rest van het album dat geen zwakke broeders bevat. Regelmatig neemt File Under Shane gas terug om met een ballade zijn spleen met de luisteraar te delen. Vervolgens wordt het tempo opgeschroeft op nummers als Dripping Mess, Before Tide Pulls Back, Champagne en het titelnummer Soul On Fire, een nummer met een verraderlijk sereen intro. Shane klinkt afwisselend verdrietig, kwaad en berustend en lijkt in een jaar tijd behoorlijk gegroeid te zijn als zanger. Multi-instrumentalist Jaap Somsen heeft met zijn arrangementen een flinke stempel op het album weten te drukken. Daarnaast is zijn pianospel van een dusdanig hoog niveau dat het met enige regelmaat doet denken aan het werk dat Mike Garson op albums als Alladin Sane en 1.Outside voor David Bowie heeft gedaan. Alleen de drums hadden iets voller mogen klinken. Voor de rest is Soul On Fire een plaat geworden die de belofte van demo Trenches volledig inlost.

Unrated

1 Reactie



Woensdag 8 maart: Drum's Not Dead - Liars:

Drum's Not Dead - Liars Op debuut They Threw Us All In A Trench And Stuck A Monument On Top werd er door de Liars nog lekker gepunkfunkt (of zo u wilt gefunkpunkt), maar het afsluitende 30 minuten durende nummer This Dust Makes That Mud deed vermoeden dat er meer dan slechts retrorock in het vat zat. Dit bleek in 2004 inderdaad het geval te zijn. Op het in dat jaar verschenen They Were Wrong, So We Drowned koos het tot trio gereduceerde Liars voor het Experiment met de hoofdletter E. Het Experiment slaagde echter niet volledig vanwege een gebrek aan melodie.

Op Drum's Not Dead wordt het Experiment verder uitgewerkt en melodie toegevoegd. Regelmatig wordt er gerefereerd aan de minimalistische experimenten van Brian Eno en op Drum And The Uncomfortable Can klinkt de invloed van het oude werk van Einstürzende Neubauten door. En laat de Liars nu net thuisbasis New York ingeruild hebben voor Berlijn. Geen toeval dus. Drum's Not Dead is een bezwerende en regelmatig mechanisch klinkende plaat dat wordt afgesloten met het prachtige en gevoelige (in de juiste betekenis van het woord) The Other Side Of Mt. Heart Attack. Het album komt met een DVD waarop de visuele kant van het album tot uitdrukking komt. Maar het gaat natuurlijk om de muzikale kant en daarvan kan gezegd worden dat het Experiment volledig geslaagd is.

Unrated

Reacties (3)



Dinsdag 7 maart: Meet.John.Doe - Meet.John.Doe:

Meet.John.Doe - Meet.John.Doe Meet.John.Doe brengt op deze titelloze debuut EP 3 nummers en een videoclip. Het is de bedoeling dat de debuut full length later dit jaar gaat verschijnen. Van mij mogen ze daar echter nog even mee wachten. Met een beetje goeie wil kunnen de nummers omschreven worden als een mix van emo-core met Fugazi-invloeden. Hier en daar wordt er voorzichtig geëxperimenteerd, maar die experimenten klinken meer als een verplicht nummer om niet te veel als een Fugazi-goes-emo te klinken dan als een vrijwillige keuze. Meet.John.Doe heeft ontegenzeggelijk talent, maar lijkt nog niet over een uitgewerkt plan te beschikken om dit talent te kanaliseren. Eerst maar eens de nodige zelfreflectie toepassen en daarna pas de studio in voor een ijzersterk album, anders moeten we vrezen voor een halfslachtig resultaat.


Unrated

Reageer



Maandag 6 maart: All The Way - The Scrucialists:

All The Way - The Scrucialists Ondanks de vele sneeuw- en hagelbuien heerst er toch een aangenaam voorjaarsgevoel op Planet Trash. Verantwoordelijk voor dit gevoel is de cd van The Scrucialists die vol staat met heerlijke zwoele reggaenummers. The Scrucialists komen uit Zwitserland (dat mag tegenwoordig) en zijn niet alleen daar wereldberoemd, maar hebben door de jaren heen een goeie naam opgebouwd in de internationale reggaescene.

Op All The Way worden diverse vocalisten uit Jamaica, maar ook uit andere windstreken ondersteund door de Zwitsers. Namen? Luciano, Mykal Rose, Lone Ranger, Ward 21, Turbulence, Lisa Dainjah, Lion Face en Half Pint om er maar een paar op te noemen. In totaal staan er 17 tracks op All The Way en eigenlijk is er maar 1 nummer dat aanvoelt als kauwen op een stuk zilverpapier. The Scrucialists zijn in het dagelijkse leven de backing band van landgenoot Phenomden en de heer Phenomden zingt in het Zwitsers-Duits en dat is samen met een vet reggae riddim in mijn oren geen goede combinatie. Laat de Zwitsers vooral spelen en voortaan niet meer zingen... en laat die lente nu maar echt beginnen.

Unrated

Reageer



Zondag 5 maart: File Under Shane mp3's:

Krap een jaar na de prima demo Trenches heeft File Under Shane een eerste volledige album in eigen beheer uitgebracht. Meer over Soul On Fire, in de vorm van een recensie, zal later deze maand te lezen zijn. Twee nummers van het nieuwe album zijn te downloaden, te weten Dripping Mess en het soulvolle Not My World. Vooral die laatste maakt overuren in de cd-speler. Downloaden kan hier:

Dripping Mess
Not My World

Unrated

Reageer



Vrijdag 3 maart: Adept & Liars @ Vera:

Normaal gesproken slaap ik eerst een nachtje voordat ik welke ervaring dan ook op 'papier' zet. Voor de Liars maak ik echter een uitzondering aangezien ze grote indruk op me maakten deze avond (eigenlijk gisteravond dus). Eerst echter enige woorden voor het voorprogramma want die bleek meer dan de moeite waard. Van Adept had ik nog nooit gehoord, terwijl de band uit Groningen komt. Shame on me! Vier jongemannen stonden op het podium en maakten een soort van dansbare elektronische muziek met noise-uitstapjes. Zeer de moeite waard en hoewel de eentonigheid steeds op de loer lag, wisten ze me gedurende hun hele set te boeien. Eindelijk een band uit Groningen die het experiment niet schuwt zonder in eindeloos geneuzel te eindigen. Kortom een band om in de gaten te houden. Maar ik kwam natuurlijk voor de Liars. Eindelijk in Vera. Hun laatste plaat Drums Not Dead is net uit en ik heb het kreng ondanks een vroege bestelling nog steeds niet in huis. Dit echter terzijde. Dat de drums voor de Liars niet dood zijn bleek gedurende hun hele optreden. De songs dreven op de ritmes van de drummer in schaatspak die regelmatig werd bijgestaan door het manusje van alles van de band (percussie, samples, zang, gitaar). Zanger/gitarist Angus was ook goed op dreef, waardoor de soms chaotische nummers nooit echt helemaal uit de hand liepen. Gecontroleerde chaos heet zoiets. Regelmatig leken de nummers te lang door te gaan, maar precies op de momenten dat de kracht van de herhaling leek om te slaan in verveling besloot de band tot een onverwachte wending waardoor het concert van het begin tot het einde grote indruk wist te maken. Hier kan ik geen genoeg van krijgen. En nu maar hopen dat die nieuwe plaat snel op mijn deurmat ligt.

Unrated

Reageer



Donderdag 2 maart: Paradise Of Pain - When All Life Ends:

Paradise Of Pain - When All Life Ends Als je je band When All Life Ends noemt, laat dat aan duidelijkheid weinig te wensen over. We hebben hier niet te maken met de meest vrolijke en optimistische heren. Als daarna blijkt dat de plaat de titel Paradise Of Pain heeft gekregen, heb je nog even de tijd om je in te stellen op een zware muzikale bevalling. En zwaar wordt het vanaf de eerste klanken van het openingsnummer met de ook al veelzeggende titel Rage Output. De brute deathmetal riffs gecombineerd met de zang van een getormenteerde zombie missen hun effect niet en hebben een verstikkende uitwerking op de luisteraar.

Op deze demo staan 5 van dit soort nummers die het demoniveau met gemak ontstijgen. Gezien het gegeven dat de band nog maar een jaar bestaat en nu al in staat blijkt een zeer aanvaardbaar niveau te halen, mogen we nog veel van When All Life Ends verwachten. Laat de heren daarom voorlopig maar gedeprimeerd en kwaad blijven, dat komt hun muziek in ieder geval ten goede. Na 5 nummers smacht ik naar adem en duurt het even voordat ik voldoende moed heb verzameld om de plaat weer op te zetten om dezelfde helse ervaring nogmaals te ondergaan.

Unrated

Reageer



Woensdag 1 maart: Flat-Pack Philosophy - Buzzcocks:

Flat-Pack Philosophy - Buzzcocks Van de Buzzcocks staat al jarenlang slechts 1 LP in mijn platenkast. Deze plaat heb ik ergens halverwege de jaren '80 aangeschaft voor een tientje (in guldens). Geen geld natuurlijk voor een plaat die in sommige kringen als een klassieker wordt beschouwd. Ik heb het over Singles Going Steady. Een LP waarop alle op single verschenen nummers uit de periode 1977-1979 zijn verzameld. Naast de eenvoudig briljante titel staan op kant A van Orgasm Addict tot en met Harmony In My Head acht punknummers met hitpotentie die de perfectie benaderen. Kant B bevat heel logisch alle b-kantjes en is een stuk minder interessant. Hoewel kant A in de loop der jaren grijs gedraaid is, zijn de nummers op de andere zijde nog altijd van een behoorlijk niveau.

In dat licht moeten ook de nummers van de Buzzcocks' nieuwe album worden beschouwd. Flat-Pack Philosophy bevat 14 nummers die allemaal van het niveau b-kant zijn. Met andere woorden; Flat-Pack Philosophy is een aangename, maar niet erg bijzondere plaat geworden. Tekstueel is er natuurlijk wel veel veranderd na 30 jaar. De tienerfrustraties van weleer hebben plaatsgemaakt voor de frustraties van volwassen relaties. Dat levert voldoende stof op voor deze plezante Buzzcocksplaat.

Unrated

Reageer



Woensdag 1 maart: The Heartattacksprijsvraag:

Er valt net als vorige maand weer wat te winnen op Planet Trash. De bij P.Trash Records verschenen debuut cd van The Heartattacks kreeg vorig jaar op Planet Trash en vorige maand op Goddeau prima recensies. Een exemplaar wordt verloot onder de inzenders (en dat waren er vorige maand niet zoveel, dus de winkans is groot!) die het juiste antwoord weten op de volgende vraag: The Heartattacks is een Zweedse band, maar 1 lid komt uit een ander land. Welk land is dat? Antwoord is o.a. op deze site te vinden. Succes! O ja, inzenden voor 8 maart. Mail naar planettrash[at]hotmail.com.

Unrated

Reageer

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed