Juli 2007

Maandag 30 juli: Mark & The Spies - Mark & The Spies

Mark & The Spies - Mark & The Spies Met de zomer wordt het dit jaar dus niets. Om meerdere redenen erg jammer, want met mooi zomerweer neemt mijn behoefte aan wat luchtigere muziek toe. Hoor ik ook wat eens anders dan punk en garagerock. Reggae is uiteraard uitermate geschikt voor de zomer, maar surf en ouderwetse beat doen het ook erg goed als de koperen ploert overuren draait. Dankzij de slappe zomer, de ietwat lullige bandnaam en het gegeven dat de band uit Veenendaal komt (hoe on-rock 'n roll wil je het hebben?), duurde het even voordat de muziek van de debuutplaat van Mark & The Spies uit de speakers kwam.

Onterecht. Mark & The Spies pretendeert helemaal niets, maar maakt ondertussen wel een heerlijke beatmuziek waardoor zelfs op regenachtige ochtenden de behoefte ontstaat om even mee te zingen en de zaken ondanks de donkere wolken van de zonnige kant te bekijken. Mark & The Spies doet op zijn titelloze debuut de zon toch even schijnen. Zonder meer de beste nederbeatplaat van de afgelopen jaren. Misschien wordt het toch nog wat met die zomer dit jaar. Probeer het hier maar eens.

Unrated
Reacties (2)



Dinsdag 24 juli: Besmirch And Detroy - The Besmirchers

Besmirch And Detroy - The Besmirchers Sommige bands hebben heel weinig tijd nodig om luid en duidelijk hun statement te maken. Neem bijvoorbeeld The Besmirchers. Tien nummers staan er op de debuutplaat van deze punks en die worden in een kwartier tijd dwars door je strot geduwd. Met titels als Pussy And Smack, One More Slut, Dead Fuck Girl en Daddy's Little Fuck Girl is het duidelijk waar de prioriteiten van dit kwartet liggen. Ooit was een band als Dwarves urgent as fuck, maar die fakkel is nu in handen gekomen van The Besmirchers.

Gevaarlijk gekken genoeg, maar de vorm waarin deze band zijn zieke waanzin vangt maakt grote indruk. Als klap op de vuurpijl, om aan te tonen dat het The Besmirchers menis moet deze foto van frontman Lenny Mental maar eens bekeken worden. Niet iemand die je graag in een donker steegje tegen wilt komen, al is de kans natuurlijk erg groot dat Lenny M. in die steeg met een spuit in zijn arm naast een minderjarige maagdje ligt na te genieten van kort en krachtig optreden van zijn band. Het is even wennen, maar laat er verder echter geen misverstand over bestaan. The Besmirchers heersen! Besmirch and Destroy!

Unrated
Reageer



Donderdag 19 juli: Wildmen In Action - Black Lips / Live In Madrid - The Drones

Wildmen In Action - Black Lips Live In Madrid - The Drones Langzaam maar zeker begint is er een kentering waar te nemen in mijn pc-verslaving. Ik begin de dag niet langer geheel vanzelfsprekend met het aanzetten van mijn pc. Ik kijk soms weer naar een serie op tv. En ik heb deze maand reeds drie boeken gelezen. Meer tijd voor andere zaken en minder tijd achter de pc. Zo heb ik laatst weer eens de moeite genomen om wat films te downloaden (toch even die pc nodig) en naar legaal verkregen dvd's te kijken. In deze laatste categorie bevinden zich de dvd's van een concert van Black Lips en van een concert van The Drones in Madrid. Wildmen In Action heet concertregistratie van de Black Lips en als kersverse fan kan ik mijn hart ophalen. Alle prachtnummers van de band uit Atlanta, Georgia komen aan bod plus nog wat videoclips waar nog eens rustig kan worden bekeken hoe je jezelf professioneel in de bek dient te pissen. Nou zullen de jongens best wilde mannen kunnen zijn, maar zodra er een flesje bier in het publiek wordt gegooid, worden toch vrij vlot excuses aangeboden.

De dvd van The Drones heeft niets te raden titel Live In Madrid gekregen. Zelf heb ik The Drones wel eens beter in actie gezien. Gitarist Rui Pereira heeft het duidelijk niet meer zo erg naar zijn zin en heeft de band ondertussen verlaten. Het blijft echter een genot te kijken naar de goddelijk bassiste Fiona Kitchin. Deze avond heeft ze gekozen voor een laag uitgesneden jurkje. Een uitstekende keuze. De nadruk van de setlist ligt op de nummers van de meest recente Dronesplaat. Het duurt daardoor even voordat het concert daadwerkelijk op gang komt aangezien de nummers op Gala Mill langzaam voorbij trekken. Tegen het eind van het concert wordt het vuurtje pas echt hoog opgestookt. De dvd's maken deel uit van een serie concertregistraties en wordt uitgegeven door het Spaanse Munster Records. In de toekomst meer dvd recensies op deze planeet. Misschien moet er maar snel een dvd-hoekje worden ingericht. We zien wel.

Unrated
1 Reactie



Maandag 16 juli: Space & Time - Miss Alex White & The Red Orchestra

Space & Time - Miss Alex White & The Red Orchestra Vanwege mijn vakantie moest ik vorige maand niet alleen het optreden in Vera van Jay Reatard missen, maar ook het voorprogramma van Miss Alex White & The Red Orchestra. Jay Reatard heb ik tijdens het Metropolisfestival kunnen inhalen, maar bij thuiskomst bleek dat Miss Alex White wegens ziekte helemaal niet heeft kunnen optreden in Vera. Volgende keer beter, want ik ben na veelvuldig luisteren naar Space & Time een beetje fan van haar geworden.

Miss Alex zingt op Space & Time als een opgejaagde Patti Smith in haar beste dagen en wordt begeleid door The Red Orchestra dat bestaat uit Ex-Clone Defects Wes Kerstens, "Fast" Eddie Altesleben en de recentelijk gerecruteerde bassist Eric Villa. De band overtreft zichzelf met een in balans zijnde mengeling van garagerock en punk dat voortjakkert als The Modern Lovers on speed. Op het moment dat de band even gas terug neemt dendert Miss Alex op vocaalgebied gewoon door. De plaat is met relatief eenvoudige middelen tot stand gekomen, maar klinkt desalniettemin af en toe verbluffend intens en complex. Plaat van de maand!

Unrated
Reageer



Zondag 15 juli: One Man Against The World - John Schooley And His One Man Band

One Man Against The World - John Schooley And His One Man Band Ik verorber mijn blues het liefst als het is gemaakt door een arme, dooie, blinde neger. Nou ja, blind hoeft niet per se maar hij moet wel arm zijn geweest en al een tijdje dood zijn. Robert Johnson, Howlin' Wolf, John Lee Hooker en consorten. Dat zijn de ware bluesmannen! Daarnaast ben ik ook niet vies van een beetje bluestrash. De puristen gruwelen ervan, maar van mij mag het. Graag zelfs. Kwa bluestrash ben ik minder racistisch. Geen probleem als de bluestrashman rijk, blank en in leven blijkt te zijn.

John Schooley is zo'n man. Levend, blank en er zullen ook wel een paar dollars op zijn spaarrekening staan. Hij is zijn eigen band en noemt zich daarom John Schooley And His One Man Band. De man, woonachtig in Texas, doet alles zelf. Zingt en bespeelt gelijktijdig enkele instrumenten en klinkt zoals we het graag horen. Rauw en uitgekleed tot de essentie. In veertien nummers, waaronder covers van Howlin' Wolf, Jimmy Reed en Rufus Thomas, neemt hij het op tegen de rest van de wereld en wint glansrijk. Uitstekende bluestrash op Voodoo Rhythm.

Unrated
Reageer



Donderdag 12 juli: A Second Home - Long Way Down

A Second Home - Long Way Down Als stadsgenoot heb je natuurlijk altijd een streepje voor op Planet Trash. Enige vorm van objectiviteit is mij vreemd. Lang leve het nepotisme! Nou ken ik geen enkele van de vijf leden van Long Way Down persoonlijk, dus van vriendjespolitiek is geen sprake, maar met het gegeven dat ze uit Groningen komen worden bonuspunten gescoord.

Helaas staan er maar vier nummers op de ep A Second Home. De poppunk met een beetje emocore (gelukkig niet te veel) van Long Way Down is namelijk fris en aanstekelijk en doet denken aan bands als No Use For A Name, Lagwagon en Descendents. De zang zit een beetje mager in de mix. Zanger Derksen heeft een prettige nasale zangstijl en daar mag best de nadruk op worden gelegd. Het samenspel van zang met gitaar vormt namelijk het sterke punt van de plaat. In plaats daarvan zijn de drums te nadrukkelijk aanwezig. Kwa productie valt er veel te verbeteren voor Long Way Down, de aanstekelijke songs hebben ze al.

Unrated
Reacties (2)



Woensdag 11 juli: Hardcore Enemies - Schizma

Hardcore Enemies - Schizma Gezien de gespierde en getatoeerde torso van de zanger is Schizma het zoveelste hardcorebandje dat gebukt gaat onder een ongezonde sportschoolmentaliteit en absurd veel testosteron. In Polen, want daar komt Schizma vandaan, hebben ze dat dus ook. Dat is echter slechts de eerste gedachte. Zodra Hardcore Enemies uit de speakers knalt blijkt de band toch meer in zijn mars te hebben.

Schizma is niet voor niets een van de meest populaire hardcorebands in Polen met ondertussen zeven full length albums achter zijn naam. Niet dat dat ook maar enige indruk maakt in West-Europa natuurlijk. Slechts Duitsland en Frankrijk hebben bewezen gematigd geinteresseerd te zijn in de band. In Oost-Europa is dat wel anders, daar is Schizma een naam die er toe doet. Zelfs in het verre Korea zijn fans van de Polen te vinden. Betekent dit dat ook wij Westeuropeanen ons massaal op deze hardcoreband moeten duiken? Nee, daarvoor biedt Schizma net te weinig, al is dat wel meer dan de gemiddelde hardcoreband uit de plaatselijke sportschool laat horen. Hardcore Enemies scoort daarom een krappe voldoende.

Unrated
Reageer



Dinsdag 10 juli: Dammit, Eat Your Pudding! - Fallopian

Dammit, Eat Your Pudding - Fallopian Fallopian is een punkband uit de buurt van Los Angeles en bestaat uit vier jongedames die gezien de foto's niet ouder dan twintig jaar zijn. Veel is er niet bekend over het kwartet, maar uit hun debuutplaat Dammit, Eat Your Pudding! blijkt dat de meiden in ieder geval recht voor hun raap zijn. Als een nummer Sex With A Tree heet dan gaat dat nummer ook over sex met een boom en Fallopian heeft daar slechts 1 minuut en 24 seconden voor nodig. De nummers klinken uitgekleed, er wordt geen noot te veel gespeeld terwijl zangeres Sarah Laundry steeds op het juiste moment het zingen met krijsen afwisselt. Ondanks de ogenschijnlijke simpelheid van de muziek moet Fallopian goed hebben nagedacht over alle nummers en de volgorde ervan.

Free Peepshow klinkt bijvoorbeeld als een mantra dat gezongen wordt door een paar hippiemeisjes. Het nummer wordt gevolgd door Silence dat kort en allesbehalve stil is. Andere nummers gaan over huiduitslag, jongens die niet bijzonder prettig ruiken, feesten en andere zaken van immens belang. Dammit, Eat Your Pudding! balanceert constant op de dunne grens tussen genialiteit en bagger en juist dit balanceren maakt het luisteren naar de plaat een ware belevenis. Beleef het mee en wordt een ingewijde in een wereld waar pelicanen uit de ruimte naar de aarde zijn gekomen om de misdaad te bestrijden. Het kan allemaal in de vreemde wereld van Fallopian.

Unrated
1 Reactie



Maandag 9 juli: The Feelers + Clorox Girls @ Vera

Pfff, weinig puf om iets neer te krabbelen over de optreden van The Feelers en Clorox Girls in de altijd gezellige kelderbar van Vera. The Feelers was kort en goed. Clorox Girls was langer en beter. Aanrader. Zoiets. Nou dan.

Unrated
Reacties (2)



Zondag 8 juli: Los Valientes Del Mundo Nuevo - Black Lips

Los Valientes Del Mundo Nuevo - Black Lips Sommige zaken hebben gewoon tijd nodig. Mijn waardering voor Black Lips bijvoorbeeld. Hun in 2005 verschenen derde plaat Let It Bloom kon mij toendertijd niet overtuigen en de eerste keer dat ik ze zag optreden ging ook vrijwel volledig langs me heen. Twee maanden geleden zag ik de band voor de tweede maal optreden en was ik verkocht. Geweldige band! Direct al hun platen aangeschaft en ook hier viel eindelijk het kwartje. Het vervelende van de situatie is dat mijn jaarlijstje van 2005 waarop ik zo enorm mijn best op heb gedaan direct waardeloos is geworden. Let It Bloom hoort zeker in de top 10 thuis.

Als kersverse Black Lips fan word ik direct verwend met de liveplaat Los Valientes Del Mundo Nuevo. Opgenomen in Tijuana, het Sodom en Gomorra van Noord-Amerika. De perfecte plek voor Black Lips om op te treden en dat gegeven spat van de plaat af. Naast deze liveplaat is er recentelijk een DVD van een Black Lips optreden in Madrid verschenen (recensie volgt spoedig) en staan er twee albums voor dit jaar op stapel. Genoeg om naar uit te kijken. De cd van Los Valientes Del Mundo Nuevo is een paar maanden geleden verschenen op Vice Records en de vinylversie recentelijk op het immer sympathieke Die Slaughterhaus Records.

Unrated
Reageer



Zaterdag 7 juli: Fuzz Machine - Boris Sujdovic

Fuzz Machine - Boris Sujdovic Boris Sujdovic is bassist geweest bij The Scientists, Beasts Of Bourbon en The Dubrovniks, maar had kennelijk even genoeg van de basgitaar als instrument. Op zijn zes tracks tellende debuut ep wordt dit instrument niet gebruikt. Sujdovic heeft genoeg aan een drummachine, een wreed fuzzende gitaar en zijn stem. Less is more, want aangezien de man het niet van zijn stem moet hebben, wordt de plaat voornamelijk gevuld met een drumbeat en een gitaarriff. Rauw, primitief (openingsnummers heeft niet voor niets Primitive Man als titel) en overtuigend.

Fuzz Machine dient luidt te worden afgespeeld. Het liefst midden in de nacht met een fles drank in de hand, maar ook des ochtends is de plaat een prima remedie om de kater weg te spoelen. Heel in de verte doet Fuzz Machine denken aan hetgene Jesus & Mary Chain twintig jaar geleden deed. Een combinatie tussen de fuzz van Psychocandy en de drummachine van Darklands, maar Sujdovic geeft er zijn geheel eigen draai aan. Een must voor liefhebbers van fuzzy gitaren.

Unrated
Reageer



Vrijdag 6 juli: Clorox Girls prijsvraag

Morgen speelt Clorox Girls in Vera. Ter ere van dit optreden geeft Planet Trash 1 exemplaar van de J'aime Les Filles weg. Beantwoordt de volgende vraag correct en stuur het antwoord met je naam en adresgegevens naar planettrash[at]hotmail.com. Uit hoeveel personen bestaat Clorox Girls? De recensie van de plaat vind je hier. Je mag me morgenavond in Vera natuurlijk ook proberen om te kopen met heel veel bier...

Unrated
Reacties (2)



Vrijdag 6 juli: Cruel Beats...Gently Slumbering - President Fetch

Cruel Beats...Gently Slumbering - President Fetch Het Deense President Fetch bestaat twintig jaar en komt nu pas met haar derde album. Erg productief zijn de mannen dus niet. Na talloze drummers en zangers versleten te hebben, had de groep kennelijk weer voldoende vertrouwen om niet alleen op te blijven treden, maar ook om de nieuwe nummers op te nemen. Het album Cruel Beats...Gently Slumbering laat een mix horen van vette rock met punk. MC5 is een grote invloed wat ook blijkt uit de niet erg geslaagde Kick Out The Jams cover.

Tijdens het luisteren naar het album blijkt dat de nummers prima in mekaar zitten, maar nergens weten te verrassen of zelfs de wenkbrauwen doen fronzen. Geen die-moet-ik-hebben plaat dus. De plaat doet wel verlangen naar een concert van President Fetch. Dat zou best wel eens een mooi feest kunnen worden met rondspattend bier en meisjes die hun tieten op het podium laten zien. Voor de liefhebbers van de combinatie bier, tieten en recht toe recht aan rock 'n' roll is Cruel Beats...Gently Slumbering een prima aanvulling op de platencollectie, de rest kan deze plaat rustig links laten liggen.

1 vote
Reageer



Donderdag 5 juli: Build A Nation - Bad Brains:

Build A Nation - Bad Brains Het geniale van Bad Brains is niet alleen het gegeven dat hardcorepunknummers worden afgewisseld met reggaenummers, maar vooral dat de heren daadwerkelijk hun instrumenten beheersen en heel subtiel jazz- en progrock invloeden weten te vermengen met de kracht en energie van hardcore en punk. Op hun tweede album Rock For Light komt dit het beste tot zijn recht. Iedere keer dat ik die plaat draai, ontdek ik nieuwe dingen. Hoewel veel mensen het uit 1986 afkomstige album I Against I beschouwen als HET klassieke Bad Brains album gaat mijn voorkeur zonder meer uit naar Rock For Light.

Na een lange stilte is Bad Brains weer eens de studio ingedoken om 14 nummers op te nemen die het nieuwe album Build A Nation vormen. Het resultaat mag er zijn ondanks de constante echo die op de zang van zanger H.R. zit en de teksten die niet meer even scherp zijn als de teksten van ruim twintig jaar geleden. Een klassieker als Rock For Light is het niet geworden, maar met het resultaat zou iedere Bad Brains fan prima uit de voeten moeten kunnen. Hopelijk opent de plaat wat deuren voor de jongere generatie naar het vroegere werk van deze hardcore rasta's.

Unrated
Reageer



Dinsdag 3 juli: Eat Me, Drink Me - Marilyn Manson

Eat Me, Drink Me - Marilyn Manson In 1996 verscheen Antichrist Superstar. Een prachtige haatplaat die ik grijs gedraaid heb. Marilyn Manson maakte indruk en ik heb zelfs nog ergens een God Of Fuck t-shirt in mijn kast liggen. Na Antichrist sloeg Manson een andere weg in en kroop in de huid van één van zijn grote voorbeelden, David Bowie. Het resultaat was Mechanical Animals en het leek erop dat Manson in staat was constant te veranderen en te blijven boeien. Helaas ging het na Mechanical Animals fout. Na een zinloos live album verscheen in 2000 Holy Wood. Geen slecht album, maar het bood geen nieuwe inzichten en bleek een herhaling van zetten. Daarna werd het even stil totdat in 2003 het zwakke The Golden Age Of The Grotesque verscheen.

Eat Me, Drink Me moest daarom de revancheplaat worden voor Manson, maar daarin slaagt de man helaas niet. Eat Me, Drink Me is een liefdesverdrietplaat, maar blijkt ondanks de vele (te) trage nummers opvallend luchtig. Het Duran Duran-achtige nummer Heart-Shaped Glasses (When The Heart Guides The Hand) spreekt nog het meest tot de verbeelding en dat zegt eigenlijk alles over deze plaat. Manson doet er al een hele tijd niet werkelijk meer toe en komt slechts sporadisch op de proppen met een nummer dat de middelmaat weet te ontstijgen.

Unrated
Reageer



Maandag 2 juli: Metropolis 2007

Het is even wennen. Van het Spaanse strand naar de drassige grasmat in het Rotterdamse Zuiderpark waar gisteren voor de negentiende keer het Metropolisfestival werd gehouden. Om het acclimatiseren te vergemakkelijken stond het Spaanse Tokyo Sex Destruction als eerste op het programma. De garagerock met vette soultik wist de volle veertig minuten te boeien. Langer was niet nodig. De ska van de Internationals klonk de eerste twee nummers behoorlijk tam en deed verlangen naar meer opwinding. De vier jongens van het Drentse The Girls wist deze opwinding in voldoende mate te brengen op het kleine Oogstpodium. De opgevangen positieve berichten over The Girls bleken terecht.

Eerder dit jaar was op deze site een nogal negatief verhaal verschenen over de plaat van The Mighty Roars. Live was de band gelukkig een stuk boeiender dan op de plaat, al viel het trio op geen enkele originele muzikale gedachte te betrappen. Na een tijdje van het zonnige weer en de festivalsfeer genoten te hebben stond plots het merkwaardige gezelschap dat zich Blanche noemt op het podium. De melancholische en quasi ziekelijke, alternatieve country kwam niet geheel uit de verf in de volle zon. Een donkere, rokerige kroeg zou een meer geschikte lokatie zijn voor de band.

Opeens bleek een programmawisseling te zijn doorgevoerd waardoor ineens Datarock zijn holle bombast over de festivalweide begon te pompen. Een onaangename verrassing. Liever iets anders, maar voorlopig moesten we het doen met de aanstekelijke, maar o zo ongevaarlijke gitaarliedjes van 1990's. Daarna verschijnt het grote gevaar dan eindelijk op het podium. Vanwege mijn welverdiende vakantie had ik het optreden in Vera aan me voorbij moeten laten gaan. Gelukkig bood Metropolis een herkansing om Jay Reatard aan het werk te zien. De man wist met zijn band volledig te overtuigen. De juiste houding, de juiste energie en de juiste punkmelodieën. Het hoogtepunt van het festival. Daar kon zelfs de woeste en zeer aantrekkelijke negerin van The Noisettes niets aan veranderen. Prima festival, dat Metropolis.

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed