Januari 2008

Dinsdag 29 januari: Break Your Arm For Evolution - SSM

Break Your Arm For Evolution - SSM Om maar eens bij het eind te beginnen., het afsluitende nummer van SSM's tweede plaat Break Your Arm For Evolution klinkt alsof er een heftige clash heeft plaatsgevonden tussen Gang Of Four en P.I.L.. Kortom, het betere postpunkgeluid. Niets bijzonders zou je zeggen, maar als het maffe trio SSM zich er mee gaat bemoeien ontstaat er meestal toch wel iets bijzonders. Op het twee jaar geleden verschenen debuut werden door John Szymanski (vocalen en keyboards), Dave Shettler (drums en programmering) en Marty Morris (vocalen en gitaren) alle zijpaden die ze tegenkwamen zoveel mogelijk betreden, zodat ze wel eens binnen hun eigen nummers verdwaalden tot op een punt waar het niet meer mogelijk was om terug te keren naar het hoofdpad.

Op Break Your Arm For Evolution worden nog steeds voldoende zijpaden betreden, maar blijft men stukken dichterbij het hoofdpad. De plaat klinkt daardoor minder gevarieerd dan de voorganger, maar wel meer als een eenheid. Een eenheid dat gesmeed wordt op het kruispunt van postpunk, krautrock en garagerock. Een combinatie waar de band makkelijk mee wegkomt. Zo weet SSM ook met haar tweede plaat er weer iets bijzonders van te maken.

1 vote
Reageer



Donderdag 24 januari: Sisyphus,Window Cleaning - Dimi Dero Inc.

Sisyphus,Window Cleaning - Dimi Dero Inc.Vorige week liep ik af en toe lukraak door een regenachtig Parijs. Lukraak, omdat je dan nog wel eens iets speciaals tegen kan komen. Wat me opviel was dat er verdacht weinig platenzaken zijn voor zo'n grote stad. De platenzaken die ik tegenkwam waren vrij prijzig en het assortiment was niet erg bijzonder. Uiteraard vroeg ik her en der of er nog interessante garagerock- en punkbandjes in de stad waren. De reacties waren nogal lauw. Meestal stond ik tegenover een schouderophalende platenverkoper die in gebrekkig Engels wist te melden dat er niet veel op dat gebied in de stad viel te beleven. Jammer. Ze zijn er uiteraard wel, maar je moet verdomd goed zoeken.

Dimi Dero Inc. is bijvoorbeeld zo'n band uit Parijs dat wel degelijk wat te melden heeft. Het geluid op Sisyphus, Window Cleaning doet overigens in het geheel niet denken aan Parijs of zelfs Europa. Op de zang na, want zo'n Frans accent valt natuurlijk niet te verbergen. Dimi Dero Inc. heeft in de verte iets weg van het betere Australische swamprockgeluid van bijvoorbeeld The Scientists en meer recent The Drones. Het Australische label Bang! Records herkende de swamprockinvloeden en zo werd Dimi Dero Inc. de eerste niet-Australische act op het label. Vreemd dat geen enkele Parijse platenboer mij iets wist te vertellen over deze band. Sisyphus,Window Cleaning heeft meer te bieden dan de gemiddelde Parijse platenzaak.

2 votes
Reageer



Dinsdag 22 januari: Swamp O Delic - Bob Urh & The Bare Bones

Swamp O Delic - Bob Urh & The Bare Bones Een dikke twee jaar geleden liep ik tegen Hoodoo Garage van Bob Urh & The Bare Bones aan. Een geweldige plaat waar ik nog steeds van onder de indruk ben. Ik sta nog steeds achter de recensie die ik toen schreef. Hoodoo Garage is na verloop van tijd alleen maar gegroeid. Het zal me niets verbazen als de plaat uiteindelijk hele ogen zal gaan gooien in de lijst van favoriete platen van het huidige decennium. Alleen die hoes, die past absoluut niet bij de plaat. Kwa hoes is opvolger Swamp O Delic een absolute topper, maar dat is het enige punt waarop de plaat wint van haar voorganger.

Op Swamp O Delic lijkt het of Bob Urh zich heeft opgesloten in zijn ongetwijfeld in slechte staat verkerende appartement en zijn Bare Bones heeft buitengesloten. Er wordt wat getokkeld op een gitaar en gemompeld in een microfoon. Het vergt tijd om te bevatten wat er daadwerkelijk gebeurt. Langzaam maar zeker trekken de mistflarden op boven het drassige geluid van Bob Urh en worden de contouren van half uitgewerkte nummers langzaam maar zeker zichtbaar. Het wordt duidelijk waarom de band The Bare Bones wordt genoemd, ieder nummer wordt uitgekleed tot op het bot wat een fascinerend resultaat oplevert.

1 vote
1 Reactie



Zondag 20 januari: Bring Yo' Ass To The Table - Left Lane Cruiser

Bring Yo' Ass To The Table - Left Lane Cruiser - Left Lane CruiserOver het algemeen is januari niet de maand waarin de meest geweldige platen worden uitgebracht. Het lijkt of de platenindustrie liever het jaar rustig begint aangezien de consument het meeste geld de vorige maand al heeft uitgegeven en niet zit te popelen om meteen weer de beurs te trekken voor weer een goeie plaat. Ik zou er voor willen pleiten om juist gebruik te maken van de periode waar zowel op het kwantitatieve als op kwalitatieve vlak weinig wordt uitgebracht. Genoeg freaks die wel zitten te wachten op iets interessants en aan aandacht geen gebrek. Alive Records lijkt dat goed te begrijpen en brengt met Bring Yo' Ass To The Table meteen een uitstekende plaat uit. Left Lane Cruiser bestaat twee mannen uit Indiana. Type baard, ruitjesoverhemd en smerig petje.

Ze heten Freddy J IV(gitaar en zang) en Brenn "Sausage Paw" Beck (drums in de ruimste zin van het woord) en ze hebben vooral podiumervaring opgedaan op de hoek van de straat. Gelet op het smerige bluesgeluid en rauwe strot van Freddy stonden ze vooral voor de plaatselijke liquor store te spelen, vlak naast de sigarenboer. Het resultaat is een onwerkelijke lo-fi bluesbenadering waar je iedere dag je kater met een goed gevoel mee weg kan spoelen. De eerste aanrader van het jaar is reeds gesignaleerd. Het openingsnummer van Bring Yo' Ass To The Table is hier te downloaden.

1 vote
Reacties (3)



Maandag 14 januari: Mededeling

Vanaf volgende week zullen er weer onregelmatige updates verschijnen. Recensies enzo. Echt. Beloofd. Nu eerst naar Parijs. Tot volgende week.

4 votes
Reageer



Zaterdag 12 januari: Eurosonic 2008 Dag II

De avond begint goed met een lange rij voor De Spieghel, waar Soko optreedt. Dat optreden kunnen we op ons buik schrijven. Het kan van een festival nooit de bedoeling zijn om steeds in een lange rij te moeten gaan staan. Daarnaast is een bomvolle Spieghel een ervaring die ik niet vaker dan die ene keer hoop mee te moeten maken. We struinen daarom de stad door en zien tot onze verbazing dat bij Huize Maas nog geen rij staat. Snel van de gelegenheid gebruikt maken glippen we naar binnen en zien Headphone spelen. Eerst vrezen we te maken te hebben met een Radioheadkloon, maar al gauw blijken de melancholische nummers een hele andere kant op te gaan, ver uit de buurt van Radiohead.

The Heavy laat vervolgens zien heo je een volle zaal in een stel huilende wolven kan veranderen. Strakke funk ondersteund door een doos vol samples en een zanger met een prettige soulstem. Leuke band. We wippen bij Huis De Beurs naar binnen om Mugison op te zien treden. De bebaarde IJslander heeft zijn opa meegenomen die gitaar speelt. Het duo geeft een eigentijdse invulling aan de blues. Ondanks een allergie voor wittemannenblues zorgt Mugison er voor dat we niet gapend het pand verlaten. Who's next? We weten het even niet meer. Geen enkele band die ons echt aanspreekt. We wagen een gok en stappen Vindicat binnen. Daar staat Sunshine. Tsjechen die een mengeling van waverock en new rave spelen. Er is niets oorspronkelijks aan en het kost me daarom moeite om toe te geven dat het een prima optreden is.

Naar P18 hadden we al een tijdje uitgekeken. Een paar mannen die in Mano Negra hebben gespeeld moeten wat goeds op het podium kunnen neerzetten. Helaas was er weinig Mano Negra en veel salsa te horen. Vooral dat laatste komt niet uit de verf in het koude bouwval dat Plaza Danza heet. We lopen naar de Stadsschouwburg om het zigeunerorkest dat zich Kal noemt te aanschouwen. Kal brengt ons de balkanzigeunerpolka die je mag verwachten. Best vermakelijk, maar niet erg bijzonder.

Geen enkele band heeft tot nu toe echt indruk weten te maken. Die schone taak is weggelegd voor Chrome Hoof. De Engelsen brachten vorig jaar Pre-Emptive False Rapture, een album vol verschillende, in elkaar overlopende stijlen. Op het podium van Vera komt dit erg goed uit de verf. Het publiek kijkt naar een gezelschap dat ergens uit de toekomst afkomstig lijkt en wordt aangevoerd door een zwarte voodoopriesteres die mooi kan zingen en nog mooier boos kan kijken. Chrome Hoof slaagt waar alle andere bands vanavond falen. De band heerst vanaf de eerste noot. Op plaat erg ok, live gewoonweg geweldig. Prachtige afsluiter van Eurosonic.

5 votes
Reageer



Vrijdag 11 januari: Eurosonic 2008 Dag I

Laten we meteen goed beginnen was de gedachte toen we iets na achten op de Grote Markt stonden. Direct van het gemaakte plan afwijken zodat we ons de rest van het festival vrij konden bewegen zonder aan welk plan dan ook vast te houden. Geen I'm From Barcelona als openingsact, maar een stel jonge jongens die zich The Metros noemen en even verderop spelen. Op het eerste gehoor klinkt The Metros als een Libertines-lite versie en daar zijn er al veel te veel van. Gaandeweg het korte optreden weet de band dankzij de podiumpresentatie en de afwisselde set toch de overtuigen. Een paar meter verderop beginnen de Oostenrijkers van Killed By 9V Batteries te spelen. Vette noiserock dat aan Sonic Youth doet denken. Waar de vorige band met de nodige lef op de planken stond daar staat het Tiroler trio als een stel zombies hun muziek te spelen. Hierdoor weet de band weinig indruk te maken.

In Huis De Beurs staan 5 Russiche meisjes op het podium die zich Ranetki Girls noemen. De meisjes (ze zien er allemaal bijzonder minderjarig uit) hebben druk geoefend om allerlei stoere rockposes aan te nemen die voornamelijk op de lachspieren werken.. Het lijkt meer op een songfestivalact dan op een band. Vermoedelijk staat er een producer de hele avond in zijn handen te wrijven dat het groepje meiden dat hij bij elkaar heeft gezet de aandacht van de zaal gedurende 45 minuten weet vast te houden. Of dat nu alleen door de muziek komt is zeer de vraag. Het oog wil echter ook wat. We blijven in Russische sferen met de Stalingrad Cowgirls. Het trio komt overigens uit Finland en speelt in een te volgepakt Vindicat, waar de kots van het Groninger corps nog op de Eurosonicbezoekers ligt te wachten, rock zoals we dat kennen van L7 en The Donnas.

Dan is het eindelijk tijd voor het hoogtepunt van de avond zoals later zal blijken. Ze komt uit Noorwegen en heet Ida Maria. Voor het gemak heeft ze haar band ook zo genoemd. Ida doet haar laarzen uit, speelt op haar gitaar waarop een foto van Iggy Pop is geplakt en zingt met haar betoverende, lichthese stem. Zowel Ida Maria de zangeres/gitariste als Ida Maria de band maken het voor de halfvolle zaal helemaal waar en werken langzaam maar zeker naar het hoogtepunt in hun set toe waarbij Ida uiteindelijk krijsend op de grond afscheid neemt. Beter dan dit wordt het niet, beseffen we en spelen vervolgens op safe door Groninger trots De Straaljagers te zien. Het duo speelt voor voornamelijk vrienden en bekenden. Iedereen die tijdens het optreden binnenkomt wordt vriendelijk welkom geheten door drummer Barbara. Een internationale doorbraak zit er daardoor niet in, ook omdat de band erg nonchalant speelt. Ik heb De Straaljagers in ieder geval wel eens beter gezien.

De rek is er ondertussen een beetje uit. De behoefte aan nog meer bier en reflectie neemt toe, waardoor de aandacht voor de bandjes die nog spelen afneemt. Graag wilden we Blood Red Shoes zien, maar daar denken meer mensen hetzelfde over waardoor de rij voor Huis De Beurs te groot is om nog binnen te komen. Daarom maar naar Huize Maas waar geen rij staat. Sonny J is een dansorkerstje waar we ondanks de aanwezigheid van een dikke soulnegerin nu even geen zin in hebben. In Vera speelt ondertussen The Grand. Noren die Led Zeppelin willen nadoen. Snel weg. We sluiten de avond af in De Spieghel waar de Italianen van skaband met een hoog feestgehalte Capello A Cilindro spelen en het publiek aan het dansen weet te krijgen.

Deze eerste Eurosonicavond heeft weinig opwinding gebracht. Gelukkig was Ida Maria er die de avond heeft weten te redden. Hopelijk wordt het vanavond beter.

6 votes
Reageer



Dinsdag 8 januari: Eurosonic 2008 voorpret deel II

Na lang dralen heb ik de Eurosonicvrijdag ook voor mezelf in kaarT gebracht. Geen enkele band die me direct aanspreekT. De ervaring leert echter dat er altijd wel een of twee bands zijn die positief verrassen. MiSschien zitten die wel tussen onderstaande bands. Plan is om de vrijdag rustig te beginnen. De keus is gevallen op de francaise Soko aangezien ik volgende week toch in Frankrijk zit. Voor zover bekend maakt Soko geen deel uit van het leger franse zuchtmeisjes die tegenwoordig erg in trek lijken te zijn.
- Soko (Frankrijk)
- Dez Mona (Belgie) (Tip van Ludo)
- Mugison (IJsland)
- Veto (Denemarken)
- New Killer Stars (Nederland)
- P18 ( Frankrijk )
- Sixtyniners (Nederland)

3 votes
Reageer



Zaterdag 5 januari: Eurosonic 2008 voorpret deel I

Nog steeds heb ik geen enkel jaar het Eurosonicfestival in Groningen overgeslagen. Wel word ik ieder jaar minder enthousiast over het festival. Ooit zeer kleinschalig begonnen en nu zo groot geworden dat het lijkt of slechts de commercie en de marketingafdelingen van platenmaatschappijen er baat bij hebben. Dit jaar geen absolute aanraders, ik laat me dus maar verrassen. Op donderdag staan de volgende bandjes genomineerd om met een bezoekje te worden vereerd, al zal de werkelijkheid er natuurlijk heel anders uitzien:
- I'm From Barcelona (Zweden)
- Killed By 9V Batteries (Oostenrijk)
- Stalingrad Cowgirls (Finland)
- Ida Maria (Zweden)
- Friska Viljor (Zweden)
- Blood Red Shoes (Groot Brittanië)

4 votes
Reacties (5)



Woensdag 2 januari: 12 Roots And Boogie Blues Hits - Stinky Lou & The Goon Mat With Lord Bernardo

12 Roots And Boogie Blues Hits - Stinky Lou & The Goon Mat With Lord Bernardo Ik ben niet vies van een beetje blues. Mijn voorkeur gaat uit naar oude blues waar bekende namen als bijvoorbeeld John Lee Hooker, Howlin' Wolf en Robert Johnson een grote rol spelen. Oud, dood, maar niet vergeten. Daarnaast mag een flinke dosis fucked up blues niet ontbreken. Niet zo oud, meestal nog levend en door velen over het hoofd gezien. De navolgelingen van R.L. Burnside (wel oud en dood overigens) en consorten.

Op het Voodoo Rhythm label weten ze rauwe, fucked up blues te waarderen en zo komen we vanzelf in België terecht. Niet het meest voor de hand liggende land om een bluesplaat te ontdekken, maar wat het trio Stinky Lou & The Goon Mat With Lord Bernardo op hun plaat 12 Roots And Boogie Blues Hits laat horen lijkt afkomstig uit lang vervlogen tijden. Stinky Lou (wasbord), The Goon Mat (zang, gitaar, drums en ieder ander instrument dat in zijn nabijheid komt) en Lord Bernardo (mondharmonica) zuipen eerst de drankkast leeg en beginnen dan pas met spelen. Een gezonde basis om de belangrijke zaken in het leven te bezingen. Zoals bijvoorbeeld in opener Show Me Your Tits: Show me your tits girl, I want you to show me, Yes show them now, Take off your shirt girl, Take of your bra now, I want to see it girl, I want to see them now, I want a big booby girl, And I want her now, Shake your tits babe.

2 votes

Reacties (2)

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed