Januari 2006

Zondag 29 januari: Spitting Off Tall Buildings - Spitting Off Tall Buildings:

Spitting Off Tall Buildings - Spitting Off Tall Buildings Eén van de hoogtepunten van Eurosonic 2006 was het optreden van het uit Berlijn afkomstige Spitting Off Tall Buildings. Het optreden bruiste van energie en dezelfde energie is terug te vinden op het titelloze debuut. Spitting... heeft zich naar eigen zeggen laten inspireren door onder andere Black Flag, Sonic Youth en de Pixies. Vooral dat laatste is erg goed te horen. De plaat is geproduceerd door Moses Schneider die eerder heeft gewerkt met Tocotronic en The Beatsteaks en Gordon Raphael die we weer hadden kunnen kennen van het productiewerk voor The Strokes. De productie is dus in uitstekende handen.

Grootste minpunt van de plaat zijn de teksten. Over het Duitse accent kunnen we nog heen stappen, maar tekstueel houdt het allemaal niet over. Thema's zoals de relaties tussen jongens en meisjes en feestjes gaan op den duur vanwege het simplisme irriteren. Op dat vlak valt er nog veel te verbeteren voor Spitting Off Tall Buildings. Gelukkig wordt dit manco grotendeels gecompenseerd door de muziek en het enthousiasme dat overgebracht wordt op de luisteraar. Bij de plaatselijke platenboer zul je deze plaat alleen als import vinden, want de plaat is gewoonweg niet uitgebracht in ons land. Hier op de site van de band kan de plaat echter wel besteld worden, maar het is een beter idee om deze band eerst live een kans te geven.

Unrated
Reageer



Zaterdag 28 januari: Vera Poll 2005:

Het duurt even, maar dan heb je ook een lange lijst. Welke lijst? De Vera Poll uiteraard. Meestal mis ik de toppers, maar deze keer was ik bij het concert dat op de tweede plaats is geeindigd. Een hoge positie aangezien ik in september over het concert van The Black Lips schreef: "Ze brachten hun nummers met veel passie en wisten de aanwezigen aan het pogoen te krijgen, maar het merendeel van de nummers was een variatie om een en hetzelfde trucje. Geen intro, meteen vlammen, daarna het tempo opvoeren en dit meerdere malen herhalen." Op de anderen maakte dit kennelijk meer indruk dan op mij. Gelukkig wel een hoge positie voor The Ponys (nr. 11), wat voor mij het concert van het jaar was. Verder terechte hoge posities voor ...Trail Of Dead (19) en Ghetto Ways (22). Ook The Fatals deden het met een 58ste plek natuurlijk niet gek. Volgende maand staan ze er weer overigens. Alle polluitslagen zijn hier te vinden. Nog een opmerkelijk gegeven. In de top 10 Dutch Band/Artist staat Green Hornet op nr. 3 en is Propeller in geen velden of wegen te bekennen, maar in de top 10 Grunnen Band/Artist staat Propeller op 1 en Green Hornet op 2. Logisch?

Unrated
Reacties (2)



Vrijdag 27 januari: The Heights + Caesar @ Vera:

Caesar en The Heights stonden gisteravond op het podium in Vera. Voorprogramma The Heights leverde een paar maanden geleden de prima debuutpaat Beachyhead af. Ook live weet de band te overtuigen. De melodieuze indieliedjes staan als een huis en de band speelt met plezier. De podiumpresentatie laat echter te wensen over. Het oog wil ook wat, maar zag een statische band op het podium. Een euvel waar veel Nederlandse bands aan schijnen te lijden. Waarom eigenlijk?

Een betere podiumpresentatie, al hield het niet over, had hoofdact Caesar. Het is duidelijk merkbaar dat de band al jaren op het podium staat. De bandleden zijn goed op elkaar ingespeeld, maar blijven aan alle kanten rammelen en da's best knap. Af en toe had ik wel het gevoel dat er op de automatische piloot gespeeld werd. Iets meer passie was welkom geweest, maar lekker rammelrocken is aan Caesar wel toevertrouwd met als hoogtepunt hitje Situations/Complications.

Unrated
1 Reactie



Woensdag 25 januari: Bombs For Food, Mines For Freedom - Rifu:

Bombs For Food, Mines For Freedom - Rifu Gelijktijdig met de cd van The Shocker heeft Go-Kart Records deze week ook de plaat van Rifu uitgebracht. Rifu is een hardcore/punkband uit Noorwegen. Trondheim om precies te zijn. Bombs For Food, Mines For Freedom is ondertussen de vierde plaat (we tellen de vorig jaar verschenen Bombsessions EP voor het gemak mee als volwaardige release) van Rifu. De band is buiten Noorwegen vooral populair in Duitsland waar dan ook driftig getourd is en gaat worden. In Nederland is Rifu nog niet zo bekend, wat vreemd genoemd mag worden aangezien de vier Noren een geslaagde mix van hardcore met punk en zelfs jaren '70 hardrock maken.

Zanger Øyvind Sarheim heeft een gruwelijke schreeuw in zich, die hij er ieder nummer weer weet uit te gooien zonder de luisteraar te vervelen met steeds meer van hetzelfde. Dat laatste heeft hij mede te danken aan het gegeven dat de schreeuw regelmatig wordt afgewisseld met 'echte' zanglijnen. Op deze momenten zijn de teksten verstaanbaar en blijkt Rifu een behoorlijk zware politieke boodschap te willen overbrengen. Bombs For Food, Mines For Freedom is een echte "in your face" hardcore/punkplaat geworden met uitstekende riffs en ontstijgt met gemak de grauwe middelmaat van de hedendaagse Europese punk.

Unrated
Reageer



Maandag 23 januari: Up Your Ass Tray "the full length" - The Shocker:

Up Your Ass Tray the full length - The Shocker The Shocker is de band van Jennifer Precious Finch. Nou ging er bij het horen van die naam niet direct een belletje bij me rinkelen, maar ze blijkt dus gespeeld te hebben in de vrouwelijke rockband L7. Niks mis mee, daar heb ik enkele jaren geleden voor slechts 5 gulden nog een cd van weten te scoren waar een paar leuke nummers op staan. Op Up YOur Ass Tray gaat Finch verder waar ze met L7 is opgehouden. Lekker hard rocken met een punkrandje. De band moet volgens het begeleidende schrijven de "rock" terugbrengen in punkrock, maar dat is duidelijk iets te hoog gegrepen en vrij onzinnig voor een pretentieloze band als The Shocker.

Up Your Ass Tray is geen opmerkelijke plaat geworden. Het enige opmerkelijke moment is de Body Count cover. Het haalt het net niet bij het origineel, maar is wel een van de spaarzame hoogtepunten op de plaat. De meeste nummers zijn echter te eenvoudig van opzet en gaan het ene oor in en het andere oor weer uit. Hierdoor is Up Your Ass Tray een standaard rockplaat geworden. Dat kan best lekker zijn, maar er is verder niets schokkends aan.

Unrated
Reageer



Zondag 22 januari: Myspace.com + Sky Larkin:

Gisteren een myspace.com account aangemaakt en meteen een zwik bands gecheckt. Veel nummers beluisterd en zelfs een aantal goede nummers ontdekt. Moet verder nog een beetje mijn weg vinden in de myspacewereld. Dit is in ieder geval een bandje waarvan ik alle mp3's op hun site wist te waarderen. Naam: Sky Larkin. Genre: Indie.

Myspacesite van Sky Larkin

Mp3's:
Traits and Traitors
Somersaults (Notes!)
Rolling Pin


Planet Trash @ myspace


Unrated
Reageer



Vrijdag 20 januari: Petitie:



Unrated
Reageer



Donderdag 19 januari: In The Raw - Slideshaker:

In The Raw - Slideshaker Twee maanden geleden schreef ik al iets positiefs over Slideshaker. Het betrof toen de single Bones met als b-kantje het nummer In The Raw. Het volledige album waar ik toen naar uitkeek, heeft ook de titel In The Raw (het nummer met dezelfde titel staat er overigens niet op) en komt op 30 januari officieel uit. Tegenvallen doet dit album van het Finse trio zeker niet. Slideshaker blijkt in staat om ieder nummer weer anders te doen laten klinken. En alles klinkt lekker, zoals de titel al doet vermoeden, rauw. Het geluid van Slideshaker zou je eerder verwachten van een band uit het zuiden van de Verenigde Staten in plaats van uit een land als Finland. Toch klinkt de muziek op In The Raw volkomen authentiek. Er passeren soulvolle garagerocknummers, stevige bluesrockstampers en nummers waar Slideshaker wat gas terug neemt en de country- en bluesinvloeden laat horen. Het ene nummer nodigt je uit om op de dansvloer te gaan swingen terwijl het volgende nummer, Train Slowing Down bijvoorbeeld, klinkt alsof de kleinzoon van Robert Johnson op bizarre wijze in Finland terecht is gekomen.

Rode draad en reden waarom het album ondanks de diversiteit toch als een eenheid klinkt is de soul die in de instrumentatie en in de stem van zanger Heikki Savolainen ligt, al had Savolainen mij betreft wel wat meer uit de bocht mogen vliegen tijdens het zingen. Nu klinkt hij af en toe te tam. Ondanks deze kanttekening toch een ruime voldoende voor In The Raw.

Unrated
Reageer



Dinsdag 17 januari: Before My Band Explodes - Caesar:

Before My Band Explodes - Caesar Het is 10 jaar geleden dat Caesar zijn eerste plaat uitbracht en dat moet gevierd worden. Excelsior Recordings doet dit door middel van een verzamelplaat met van alles wat. Before My Band Explodes bevat de hitjes van Caesar, maar ook outakes, live opnames en b-kantjes. Een allergaartje dus, maar het werkt wonderwel. Voor zowel de fan is er genoeg te vinden op deze 23 nummers tellende schijf als voor degenen die altijd al van plan waren om iets van Caesar aan te schaffen, maar daar om wat voor reden dan ook nooit aan toegekomen zijn. Hoogtepunt van de plaat blijft voor mij hitje Situations/Complications van de cd No Rest For The Alonely, waar ook Before My Head Explodes op staat. Voor mijn gevoel een nummer van een paar jaar geleden, maar die paar jaar blijken er inmiddels al 8 te zijn.

Bijna een uur en twintig minuten duurt de plaat. Aan de lange kant, maar eerlijk gezegd verveelt de plaat dankzij de vele afwisselingen geen moment. Before My Band Explodes is een fraai document geworden van Neerlands bekendste rammelrockband. Nu maar hopen dat de band niet voor volgende week explodeert, want dan staat er namelijk samen met The Heights een concert gepland in Vera.

Unrated
Reacties (4)



Maandag 16 januari: International Lifestyle - The Playmobils:

International Lifestyle - The Playmobils Het internationale gezelschap dat The Playmobils heet bestaat uit een Zweed, een Brit en een Spanjaard. Drie mannen die de liefde voor bluespunk als gemeenschappelijke factor hebben en dat laten ze horen op hun plaat International Lifestyle.

Vaak is een blik op de songtitels genoeg om de muziek op een plaat in te kunnen schatten. In het geval van The Playmobils werd ik na het aanschouwen van de tracktitels een beetje somber. Met titels als Action Rock Shrunk My Cock en Do The Playmobil is de kans serieus aanwezig dat het onderbroekenlolgehalte op een plaat al heel snel heel erg hoog wordt en haak ik af. Dit laatste kan aan een gebrek aan gevoel voor humor liggen. Zelf houd ik het er natuurlijk liever op dat ik een liefhebber ben van meer subtiele humor. Gelukkig valt het nog mee wat The Playmobils kwa onderbroekenlol op International Lifestyle brengen. Het is goed te horen dat de leden niet veel mogelijkheden hebben om hun songmateriaal grondig te oefenen, wat het spontane karakter van de plaat ten goede komt. Voorlopig blijft de plaat , bij een kwantitatief gebrek aan nieuwe releases nog in de buurt van de cdspeler liggen, maar het onvermijdelijke moment dat de cd in de kast terechtkomt en daar een hele tijd zal blijven staan is aanstaande.

Unrated
Reageer



Zaterdag 14 januari: Eurosonic 2006 Dag 2:

Om 20.30 uur vielen de aanwezigen in Minvera meteen met de neus in de boter. Het Berlijnse Spitting Off Tall Buildings beschikt namelijk niet slechts over een mooie frontvrouw. Neen, deze prachtdame stapte het podium op in een kittig matrozenpakje met daaronder een Joy Division-shirtje. Dan is er nog geen noot gespeeld en kan je al niet meer stuk bij Planet Trash. Als dan blijkt dat de band stevige indierock speelt met een spontane podiumact waar de spelvreugde vanaf spat wordt het moeilijk om dit de rest van de avond nog te overtreffen. Categorie: verrassend lekker en goed!

Vervolgens mochten de Gods Of Blitz het proberen, maar deze goden vielen al snel door de mand met hun vette jaren '70 rock. Het verveelde meer dan het rockte. Categorie: vervelend.

Nee, dan liever iets weids en meeslepends als de muziek van Syd Matters. Hoewel dit Franse vijftal niet volledig wist te overtuigen was hun melancholiek een welkome afwisseling op deze avond. Categorie: ruim voldoende.

Op het programma stond een optreden van de Robocop Kraus, maar vanwege de walgelijk lange rij werd er uitgeweken naar De Walrus waar The Suicidal Birds speelde. De tot een duo gereduceerde vogels brachten op overtuigende wijze rauwe garagepunkblues waarbij de drums uit een doosje kwamen. Dat laatste stoorde niet, maar een echte drummer geniet toch wel de voorkeur. Categorie: rauw en goed.

Het op het laatste moment geboekte Hollywood Porn Stars rockte in Huis De Beurs hard maar was weinig verrassend. Categorie: net niet.

Tijd voor iets compleets anders. Gelukkig was het niet alleen maar rock wat er op het programma stond. Ook voor een band als Babylon Circus was plaats. In De Stadsschouwburg vielen we middenin een exotisch feestje met een politiek tintje. Jammer dat ik deze act niet van het begin tot het einde heb mogen meemaken. In april toeren ze door Nederland, dus wie weet komt er dan een herkansing. Categorie: heerlijke exotische mix.

Meer verveling werd er vervolgens gebracht door The Answer. Schaamteloze Led Zeppelinklonen. Categorie: flikker een end op kuthippie!

Gauw weg dus en even wachten in Grand Theatre voor het Noorse Animal Alpha. Deze Noren met een woeste, in trouwjurk gehulde zangeres speelde erg hard en hoewel de nuance af en toe verloren dreigde te gaan zette Animal Alpha uiteindelijk wel een overtuigende rockshow neer. Categorie: hard en goed.

De avond werd afgesloten door Mystery Jets. Vier jonge jongens die volgens mij maandag gewoon weer naar school moeten plus de vader van een van de jongens wisten het publiek te verrassen met een moeilijk te omschrijven stijl. Een soort van psychedelische britpop met afwisselende instrumentatie. Het optreden verraste, maar wist door een gebrek aan spanning en afwisseling niet volledig te overtuigen. Categorie: belofte voor de toekomst.

Hoogtepunt van de avond was de eerste band, Spitting Off Tall Buildings. Daarna een hele tijd niets en dan pas The Suicidal Birds, Animal Alpha en vooruit (ook om de toorn van Nicole B. niet over me af te roepen) Mystery Jets.

Al met al 18 bands gezien in twee dagen tijd. Deze editie van Eurosonic was een stuk beter dan de vorige editie. Jammer van de rijen. Vooral de lange rij voor Minerva om 22.00 uur was een onaangename verrassing en de absurd lange rij voor Huize Maas was helemaal een (verwachte) aanfluiting. Eurosonic 2006 was fijn. Hopelijk wordt de stijgende lijn kwa programmering volgend jaar voortgezet.

Unrated
Reacties (7)



Vrijdag 13 januari: Eurosonic 2006 Dag 1:

Gisteravond ging Eurosonic eindelijk van start. De aftrap in Huize Maas werd verricht door The Researh, een Engels trio dat lieve indiepopliedjes speelde zonder gitaar. Een rustig begin dus. Categorie: erg lief.

Vervolgens was het aan de andere kant van de zaal de beurt aan Sugarplum Fairy. Deze Zweden speelden vermakelijke sixtiesrock, maar doen dat iets te braaf en teveel volgens het boekje. Categorie: wel aardig.

Rhesus komt uit Frankrijk en viel vooral op door het kleine Franse meisje met een te grote bas en gitaarnummers die echter niet van a tot z konden boeien. Categorie: net niet. Snel verder voor een patatje bij de Febo en naar wat later bleek het hoogtepunt van de avond.

Dat hoogtepunt kwam geheel onverwachts en verantwoordelijk waren 5 Denen die hun spleen deelden met het publiek door middel van logge midtempo ritmes en synths in een heerlijke jaren '80 stijl. Hun naam: Spleen United. Categorie: helemaal geweldig.

Daarna heb ik even iets mee mogen maken van The Radio, maar dit klonk me allemaal veel te lief en braaf in de oren. Categorie: saai.

Gelukkig speelde Alamo Race Track 5 minuten verder in Huis De Beurs een gedreven set. Hoewel verre van vlekkeloos scoorden de landgenoten een ruime voldoende. Categorie: ruime voldoende dus.

Ook gedreven speelde The Kooks. Deze Britten combineerden hun gedrevenheid met een nonchalance waar alleen Engelse gitaarbandjes patent op lijken te hebben. In de verste verte deden ze me denken aan de jongere broertjes van The Libertines. Categorie: goed.

Campsite daarentegen bakte er niet veel van. Deze Deense poseurs bleken een slappe variant te zijn op Franz Ferdinand. Gauw wegwezen dus! Categorie: Bah!

Clor mocht de avond in Vera afsluiten. Clor opereert in het schemergebied tussen dance en rock, maar weten mij niet te overtuigen wegens een chronisch gebrek aan soul. De reacties uit het publiek waren echter wel enthousiast, dus wellicht dat Clor gewoon niet in mijn straatje past. Categorie: niet aan mij besteed.

Het hoogtepunt van dag 1 was dus Spleen United met The Kooks op enige afstand als goede tweede. Al met al een dikke voldoende voor deze Eurosonicavond. Vanavond Deel II. [links en correcties worden later dit weekend gepost, eerst de kater wegspoelen met de eerste middagpils]

Unrated
Reacties (3)



Woensdag 11 januari: The Quick And The Deaf - The Specimens:

The Quick And The Deaf - The Specimens The Quick And The Deaf verscheen in 2004 al in Australië en is sinds kort ook eindelijk aan deze kant van onze planeet te verkrijgen. Eigenlijk best gek want de muziek van The Specimens past in hetzelfde straatje als Turbonegro en The Datsuns. Twee bands die toch relatief succesvol zijn in Europa.

Er wordt heerlijk en met veel energie hard gerockt door The Specimens. Dit gaat gepaard met veel catchy riffs. Tijdens de eerste twee nummers werkt dit heel goed, maar tijdens het derde nummer Get On Top begin ik toch een beetje verveeld om me heen te kijken. Het begint nu toch wel erg op elkaar te lijken. Gelukkig wordt dit nummer gevolgd door What Ya Gonna Do? waarin een hoog jaren '70 hardrock meets jaren '60 garagerock-geluid wordt geproduceerd.

Helaas staan er op deze plaat te weinig van dit soort momenten. The Specimens lijken onvoldoende in staat hun energie te doseren. Een hele plaat is daardoor voor mij net iets te veel van het goede. Wellicht dat een concert van The Specimens mij wel, met behulp van de bij de muziek behorende liters bier, kan boeien. Ze spelen volgende maand echter niet bij me om de hoek, maar wel op donderdag 2 februari in Atlantis, Alkmaar en een dag later in 013, Tilburg.

Unrated
Reageer



Maandag 9 januari: Eurosonic 2006:

Het plan waar ik me traditioneel niet aan ga houden is als volgt:

DONDERDAG:
20.00 uur: The Research in Huize Maas
20.45 uur: Sugarplum Fairy in Huize Maas
21.30 uur: Rhesus in Grand Theatre
22.15 uur: Spleen United in Mutua Fides
00.15 uur Brakes in Muziekschool
01.15 uur Trabant in Mutua Fides

De vrijdag wordt een stuk lastiger. Aangezien ik een enorme hekel heb om in de rij te staan en rijen schering en inslag zijn op vooral de Eurosonicvrijdag moeten grotere zalen vermeden zien te worden.

VRIJDAG:
20.30 uur Spitting of Tall Buildings in Minerva
21.15 uur The Robocop Kraus in Minerva
22.00 uur Gods of Blitz in Minerva of Suicidal Birds in De Walrus
22.50 uur Mystery Jets in De Beurs
00.30 uur Animal Alpha in Grand Theatre

Vorig jaar had ik vooraf het plan gevat om 16 bands te zien. Uiteindelijk heb ik van de geplande 16 bands er 7 daadwerkelijk gezien, terwijl ik in totaal het absurd hoge aantal van 22 bands heb bezocht. Dit jaar staan er 11 bands in de planning. Het moet lukken om daar minimaal 6 van mee te pikken.

Unrated
Reacties (6)



Zondag 8 januari: Bowie 59:

David Bowie jaren '60 David Bowie jaren '70 David Bowie jaren '70

David Bowie jaren '80 David Bowie jaren '90 David Bowie jaren '00

















Unrated
Reageer



Vrijdag 6 januari: First Impressions Of Earth - The Strokes:

First Impressions Of Earth - The Strokes The Strokes voldeden in 2003 met hun tweede plaat volledig aan mijn verwachtingen. Na hun excellente debuut Is This It volgde het zwakkere Room On Fire. Gelukkig staan er op die plaat nog een paar nummers die het niveau van Is This It halen, zodat ik de band niet bij voorbaat had afgeschreven voor wat betreft de opvolger van Room On Fire. De grote vraag was hoe deze derde plaat van The Stokes zou gaan klinken. Mijn verwachtingen waren niet al te hoog gespannen toen ik First Impressions Of Earth voor het eerste draaide. Nu ben ik tig draaibeurten verder en kan ik maar één conclusie trekken, First Impressions Of Earth is een verbluffend goede plaat geworden.

Vergeleken met Is This It bevat de plaat minder pakkende melodieën en refreinen en is de produktie een stuk droger geworden. Julian Casablanca zingt nog verveelder en regelmatig zelfs dronken. Op 15 Minutes klinkt hij zelfs als opperdronkaard Shane McGowan. Gelukkig weet Casablanca zich in de meeste nummers op tijd kwaad te maken zodat de verveling geen moment de kans krijgt om definitief toe te slaan. Kwa zang mag Casablanca soms de vergelijking met Shane McGowan doorstaan, kwa drinken komt hij ook al voorzichtig in de buurt getuige de tekst:

"I hate them all, I hate them all
I hate myself
For hating them
So I'll drink some more
I'll love them all
I'll drink even more
I'll hate them even more than I did before
"

The Strokes bewijzen in staat te zijn om hun blik te verruimen en nieuwe wegen in te slaan. Het nieuwe jaar mag dan slechts een paar dagen oud zijn, het staat nu al vast dat First Impressions Of Earth hoge ogen zal gaan gooien in mijn jaarlijstje.

Unrated
Reacties (2)



Donderdag 5 januari: Eurosonic 2006:

Eurosonic 2006 logo Nog 7 nachtjes slapen en het enige festival waar ik nog nooit een editie van heb gemist gaat weer van start. Helaas staan er geen bands op het programma die ik hoe dan ook wil zien. Altijd jammer als er niets is om naar uit te kijken. Aan de andere kant blijft er daardoor alle ruimte om nieuwe dingen te ontdekken en me te laten verrassen. Een overzichtje met de bands die ik van plan ben te gaan zien zal ik over een paar dagen posten. Hier zijn overigens een zwik mp3's te downloaden van Duitse bands die zullen spelen op Eurosonic. Op de luisterpaal van 3VOOR12 zijn ook veel nummer te horen en het magazine van Eurosonic is hier te downloaden. Ondertussen kan het aftellen beginnen.

Unrated
Reacties (4)



Woensdag 4 januari: Pirate Radio - Dan Kelly & The Alpha Males:

Pirate Radio - Dan Kelly & The Alpha Males Dan Kelly is een singer/songwriter uit Australië die met zijn begeleidingsgroep The Alpha Males een mooie, ingetogen EP getiteld Pirate Radio heeft gemaakt. Weliswaar zingt en speelt Kelly lekker laidback, maar wie de moeite neemt het laagje vernis weg te krabben stuit al snel op een donkere en cynische ziel.

Op het eerste nummer Drunk On Election Night is het meteen raak met het prachtige cocksucking/motherfucking-refrein. Het tweede en derde nummer brengen een aangename rust over de luisteraar, maar dankzij de subtiele tempowisselingen verslapt de aandacht geen moment. Daarna volgt echter een te zoetsappig singer/songwriternummer. Het nummer heeft gewoonweg een te hoog hippegehalte, wat dan weer een beetje goed gemaakt wordt door de titel If It's So Hard To Be Happy, Try Sad But More Outgoing. Roots Lifestyle Superjam is een instrumentaal nummer, waarna de EP wordt afgesloten met het bijna geheel akoestische Dear Kyle dat compleet anders klinkt dan de eerste vijf nummers. Overigens is de drummer van de Alpha Males Christian Strybosch, de inmiddels vervangen drummer van The Drones, maar ook Droneszanger Gareth Liddiard is te horen op deze plaat. Al met al een ruime voldoende voor deze release op het Australische In-Fidelity label en wellicht moet ik als goede voornemen eens wat vaker singer/songwriterplaten proberen te ontdekken.

Unrated
Reageer



Dinsdag 3 januari: Tigers Of Doom - Tigers Of Doom:

Tigers Of Doom - Tigers Of Doom Tigers Of Doom is een Berlijns duo en bestaat uit zanger/drummer Gogo Gero (hij speelde in ondermeer Ten Buck Fuck) en Asphalt Tiger (hij speelde o.a. in Action Team, Boogie Army, Metal Disco U.S.A.). Samen maken ze sinds 2003 rudimentaire garagerock. Hun titelloze debuut telt 11 nummers en ondanks de beperkte instrumentatie wordt de plaat gekenmerkt door afwisselende nummers. Zanger Gero beschikt over veel soul in zijn stem en weet de luisteraar alleen daardoor al van het begin tot het einde te boeien. Tel daar de ranzige riffs van meneer Asphalt Tiger bij op en samen met het eenvoudige drumwerk kom je tot een omschrijving van de muziek van de Tigers Of Doom.

Tigers Of Doom is weliswaar geen wereldschokkende release, maar het soulvolle zanggeluid verheft deze plaat boven de middelmaat. Iedereen die regelmatig luistert naar Bo Diddley, The Sonics, Oblivians en The Gories zal veel plezier beleven aan dit Duitse R&B/Garagepunk-duo. In Duitsland hebben de Tigers Of Doom in korte tijd al een goede naam opgebouwd, maar voorlopig maken deze tijgers slechts de undergroundclubs in hun vaderland onveilig. De hoogste tijd om dat ook in de rest van Europa te doen. Bij voorkeur te beginnen in Nederland.

Unrated
1 Reactie



Maandag 2 januari: Danger Money - Kamikaze Trio:

Danger Money - Kamikaze Trio We blijven nog even Down Under voor het Kamikaze Trio. De plaat is in hun vaderland begin vorig jaar al verschenen, maar als ik me niet vreselijk vergis is de plaat in Europa niet uitgebracht. Best vreemd, want twee van de drie leden (Sam Agostino en Andy Moore) van het Kamikaze Trio spelen ook in de in ieder geval in Nederland redelijk hoog aangeschreven band Digger & the Pussycats.

Debuut Danger Money laat horen dat het trio boos is, heel erg boos. Ze brengen hun kwaadheid op een manier die in de verte doet denken aan Fugazi al is het Kamikaze Trio een stuk minder intens. Naast het boos zijn is er voldoende ruimte om eens flink feest te vieren en te veel te drinken, zoals bijvoorbeeld in het nummer Party. De boog kan immers niet altijd gespannen zijn. Daarmee houdt een vergelijking met Fugazi, die een meer straight edge houding heeft meteen op.

Ondanks het feit dat er met Danger Money niet veel nieuws onder de zon is, heeft Kamikaze Trio een prima postpunkplaat afgeleverd. In Australië heeft de band vooral live al een prima reputatie opgebouwd. Nu de rest van de wereld nog.

Unrated
Reageer



Maandag 2 januari: The Miller's Daughter - The Drones:

The Miller's Daughter - The Drones Ruim drie jaren zaten er tussen de release van debuutplaat Here Come The Lies en de in 2005 verschenen opvolger Wait Long By The River And The Bodies Of Your Enemies Will Float By en nu is de derde plaat van The Drones reeds verschenen. The Miller's Daughter bevat tracks die werden opgenomen tijdens de sessies van de eerste twee platen. Restmateriaal dus, maar zo klinken de nummers op The Miller's Daughter echter in het geheel niet. Ook op deze plaat heeft de band ijzersterke swampnoisebluesnummers gezet die nauwlijks onderdoen voor de andere nummers. Ok, hier en daar speelt de band soms erg slordig, maar storend wordt dat echter nooit. Ook op tekstueel gebied blijft de plaat wat achter op de twee voorgangers, maar Gareth Liddiard heeft sommige teksten al zingend moeten improviseren. Het spel klinkt nog rauwer en ongepolijster dan we gewend zijn en ook is er nog meer ruimte voor gitarist Rui Pereira om flink te experimenteren met zijn gitaar.

Het is weinig bands gegeven om drie ijzersterke albums achter elkaar uit te brengen, maar The Drones is dat schijnbaar zonder moeite gelukt. Er zit weinig anders op voor The Drones om een legendarische band te worden en het heeft er in dat geval alle schijn van dat The Miller's Daughter een collector's item zal gaan worden, want van de CD zijn 1000 stuks geperst en van de LP slechts 500. U weet dus wat u te doen staat.

Unrated
Reageer



Zondag 1 januari: Love Juice - Elle Bandita:

Love Juice - Elle Bandita Het kan snel gaan. Zo zit je als tienermeisje in het door Barry Hay geformeerde meidenrockbandje Bad Candy en even later ben je gitariste in The Riplets en heb je onder de naam Elle Bandita een debuut EP uit op Tocado Records. Ryanne van Dorst is ex-Bad Candy, Ryan Riot van The Riplets en dus ook de eenvrouwsband Elle Bandita. Met haar EP Love Juice is ze DE electro-punk-riot-grrrl van Nederland en gaat een paar stappen verder dan een internationale equivalent als bijvoorbeeld Peaches.

De zes nummers op Love Juice laten de verschillende kanten van Elle Bandita horen. Op de plaat wordt succevol gemanoeuvreerd tussen popdeuntjes en ruwe punk. Het kost Elle Bandita schijnbaar geen enkele moeite om een heerlijk gelikt refreintje af te wisselen met het uitkrijsen van haar diepste frustraties. Ze is echter op haar best als alle trossen los gaan zoals in het nummer B-B-Baby. Dan blijkt dat Ryanne niet alleen een uitstekende zangeres is, maar ook op gitaar goed uit de voeten kan.

Elle Bandita is zoals ze op de hoes van Love Juice is afgebeeld. Een volledig losgeslagen barbiepop met een enorme aantrekkingskracht waarbij geen dochter of zoon veilig is.

Unrated
Reageer


Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed