Februari 2008

Vrijdag 29 februari: We Are Not Alone - The Black Halos

We Are Not Alone - The Black Halos De laatste tijd zet ik regelmatig een plaat van de Dead Boys op. Vooral debuutplaat Young, Loud And Snotty uit 1977 staat na al die jaren nog steeds als een huis, terwijl het een jaar later uitgebrachte We Have Come For Your Children ook als een punkklassieker mag worden beschouwd. Grote kans dat de heren van The Black Halos deze platen ook regelmatig opzetten. We Are Not Alone lijkt behoorlijk beinvloed te zijn door de Dead Boys. Echte punkpuristen zijn de Canadezen echter niet, want ze draaien er hun hand niet voor om om ranzige rock te spelen dat in de verte doet denken aan de New York Dolls.

Ondanks deze duidelijke verwijzingen naar de New York punk uit de jaren zeventig klinkt We Are Not Alone toch behoorlijk anno 2008. Tel daar de rauwe strot van zanger Billy Hopeless bij op om tot de conclusie te komen dat The Black Halos er goed aan heeft gedaan om na een stilte van vier jaar in 2005 toch weer bij elkaar te komen om platen te gaan opnemen. Hopeless klinkt overigens geen moment echt kwaad, maar heeft een gezonde I Don't Give A Fuck-houding die volkomen oprecht overkomt en deze vierde plaat van The Black Halos extra cachet geeft.

1 vote
Reageer



Woensdag 27 februari: The Beautiful Trustful Future - David Hurn

The Beautiful Trustful Future - David Hurn Het schiet nog niet erg op met de muzikale carriere van David Hurn. Tenminste, als je afgaat op het aantal keer dat hij gescrobbled is op Last.fm. Op het moment van schrijven haalt David Hurn de 700 niet eens. Da's best vreemd voor iemand die sinds 1999 platen maakt en ondertussen een paar singles en ep's gemaakt heeft en nu toe is aan zijn tweede volledige plaat. Nou kunnen de meeste singer/songwriters mij nauwelijks boeien. Veel gehuil om verloren liefdes met een minimale muzikale begeleiding. Boehoe, get over it! David Hurn is gelukkig niet zo'n huilebalk. De in Wales geboren en tegenwoordig in Londen woonachtige Hurn klinkt vooral moe en melancholisch.

Hij heeft een prima groep mensen verzameld die hem begeleiden. Daarvoor gebruiken ze ook niet alledaagse instrumenten als blokfluit, trompet en flugelhorn. Dat lijkt misschien heel erg, maar pakt wonderwel goed uit met single The Man Who Stayed In Bed Forever als een van de hoogtepunten op The Beautiful Trustful Future. De grens van 1000 scrobbles zal met de release van The Beautiful Trustful Future wel snel bereikt worden. Ben benieuwd of David Hurn aan het eind van het jaar meer scobbles op Last.fm heeft dan vrienden op MySpace. Huidige tussenstand: 658 - 2359.

2 votes
Reageer



Maandag 25 februari: Ta As Perdu Ton Chemin - Mama Rosin

Ta As Perdu Ton Chemin - Mama Rosin Ik heb helemaal niets met cajun. Muziek uit vervlogen tijden waarbij vooral de accordeon nogal irritant nadrukkelijk aanwezig wil zijn. Ik sla zoiets liever even over. Op het moment dat het Voodoo Rhythm label een plaat van cajunband Mama Rosin uitbrengt sta ik mooi voor het blok. Aan de ene kant een gezonde afkeer van de muziekstijl en aan de andere kant de wetenschap dat het meeste wat door Voodoo Rhythm wordt uitgebracht zeer de moeite waard is.

Mondjesmaat laat ik dan maar wat cajunklanken toe. Aan die accordeon zal ik wel nooit wennen, maar gelukkig klinkt de rest van de band heerlijk rommelig en wordt er met enige regelmatig een muzikaal vuurtje opgestookt waardoor de temperatuur een acceptabel niveau bereikt. Mama Rosin weet niet alle dertien tracks te boeien, maar onaangenaam wordt het geen moment. Niet alle releases van Beat-Man's Voodoo Rhythm label weten te overtuigen. Mama Rosin's Ta As Perdu Ton Chemin is in mijn oren de zwakste release sinds lange tijd. Oh en die accordeon blijkt in de praktijk een melodeon te zijn. Soi.

1 vote
Reageer



Donderdag 21 februari: The Bees Made Honey In The Lion's Skull - Earth

The Bees Made Honey In The Lion's Skull - Earth Net nadat ik terugkom van de bioscoop waar ik No Country For Old Men heb gezien zet ik voor de derde keer deze week de nieuwe cd van Earth op. Nou heb ik een paar mooie rijtjes cd's in mijn huis staan, dus waarom ik vrijwel automatisch de Earth cd opzet lijkt misschien merkwaardig. Na een paar tonen weet ik waarom ik juist voor deze plaat koos. Bij de film waar weidse en eenzame Texaanse vlaktes worden afgewisseld met grof geweld hoort een langzaam voortkruipende soundtrack waarop de spanning is te snijden. Met The Bees Made Honey In The Lion's Skull levert Earth zo'n plaat.

De perfecte soundtrack voor No Country For Old Men. Vooral ook omdat Earth behoorlijk melancholisch klinkt en dat past perfect bij hoofdrolspeler Tommy Lee Jones, die de rol vervuld van de oude sheriff die hunkert naar vroeger toen het er nog niet zo grof en platvloers aan toe ging. Op de hele plaat wordt geen woord gezongen en toch weet The Bees Made Honey In The Lion's Skull alle acht nummers te blijven boeien. Geen slechte score voor een plaat waar het korste nummer bijna zes minuten duurt en het langste ruim negen minuten.

2 votes
Reacties (3)



Dinsdag 19 februari: Vultures - Parachutes

Vultures - Parachutes Met een naam als Parachutes sta je voor de aftrap natuurlijk al met 1-0 achter. Niet alleen omdat het de titel van een Coldplaynummer is, maar omdat er zoveel bandnamen zijn die wel de lading weten te dekken. Parachutes is een Duitse band en vindt zelf dat het post-hardcore maakt. Wat dat ook moge betekenen. Met de combinatie van welke vorm van hardcore dan ook en Duitsland is natuurlijk op een veel betere naam voor de band te komen.

Nou moet de term 'post-hardcore' niet te serieus worden genomen. Daarvoor is staan er op Vultures net te veel mooie melodieën en heldere songstructuren. Parachutes maakt feitelijk een combinatie van emo, screamo en punk. Daar is de band best goed in, maar de hele plaat straalt een enorme 'been there, heard it all before'-gevoel uit. Hoe ze ook hun best doen, echt spannend wordt het geen moment. Ondanks alle leuke, maar o zo doorzichtige productionele trucjes. Voer voor 15-jarige emofans, maar de 1-0 achterstand maakt de band gedurende de gehele plaat niet meer goed. Niet alle Duitsers scoren vlak voor tijd de winnende treffer, zelfs een gelijkmaker zit er voor Parachutes niet in.

2 votes
Reageer



Maandag 18 februari: Avoid All Sides - Total Chaos

Avoid All Sides - Total Chaos Je zou het bijna vergeten, maar Total Chaos bestaat ondertussen al weer bijna twintig jaar. De jaren zijn voorbij gegaan met de nodige ups en downs en personele problemen. Zo werd drummer Suzy Homewrecker een kleine 10 jaar geleden uit de band gezet omdat ze bandshirts jatte en ze voor een prikkie verkocht aan de fans. Uiteraard verdween de gehele opbrengst in haar eigen zakken. How low can a punk get? Tenminste, dit is de officiële versie van het verhaal. Wat er nou werkelijk is gebeurd zal wel nooit helemaal opgehelderd worden. Aan hoor en wederhoor doen we op deze planeet trouwens niet, dus we houden het gewoon bij de shirtjatterij.

Maar wat gebeurt er op Avoid All Sides? De band is behoorlijk pissed off en laat dat merken op deze plaat. Soms klinkt Avoid All Sides als een ordinaire metalplaat, maar vaker nog lijkt het alsof The Exploited en G.B.H. in hun beste dagen bezig zijn. Total Chaos roept daarom gemengde gevoelens op, waarbij mag worden gezegd dat de positieve kanten de negatieve overschaduwen. Bijster origineel is allemaal niet, maar voor een twintig jaar oude punkband uit Californië waar in de loop der jaren toch behoorlijk veel rotzooi dat voor punk door moest gaan vandaan is gekomen, klinkt Avoid All Sides bijzonder strak en oprecht.

1 vote
Reacties (2)



Zondag 17 februari: Cold And Blind - Possessed By Paul James

Cold And Blind - Possessed By Paul James Het kostte wat moeite en hij nam er de tijd voor, maar wat wil je ook. Konrad Wert is namelijk opgegroeid in Florida in een Amishfamilie en dan is het geen logische stap om in je eentje een podium op te kruipen om als een bezetene muziek te gaan maken. Of misschien juist wel, het is maar van welke kant je het bekijkt. Konrad Wert zwoor zijn religieuze opvoeding gedurende zijn puberteit af en zwierf door Noordwest Afrika, Centraal-Amerika en een paar staten van zijn thuisland. Muziek ging pas echt een grote rol spelen toen hij in een bestelbusje in New Mexico woonde waar hij zijn huidige vriendin ontmoette. Ze liet hem naar punk luisteren en Wert zag het (andere) licht.

Niet dat Possed By Paul James punk maakt, het is meer een combinatie van blues met folk gemaakt door slechts een persoon. Die naam is overigens een ode aan voorvaders. Een combinatie van de voornamen van zijn vader en grootvader. Geesten uit het verleden. Bezeten klinkt het in ieder geval wel. Cold And Blind is weliswaar niet de meest geniale plaat die dit jaar zal verschijnen, maar gezien de voorgeschiedenis wel een van de meest interessante. Een schizofrene mix van de wereldvreemde, religieuze, traditionele en bezeten kanten van Konrad Wert.

2 votes
Reageer



Vrijdag 15 februari: Live In Madrid - The Nomads

Live In Madrid - The Nomads Mijn favoriete ep is zondermeer Where The Wolf Bane Blooms van The Nomads. Zo'n 25 jaar geleden was ik op zoek naar een nieuwe lp. Een plaat die mij van mijn sokken moest blazen. Met mijn gespaarde zakcentjes (aan werken had ik een broertje dood) ging ik op pad en kwam erachter dat de meeste lp's toch iets meer kostten dan ik bij me had. Gelukkig kreeg ik de plaat van The Nomads in mijn handen en die bleek 'slechts' 19,95 gulden te zijn. Ik zat midden in mijn garagerockfase en over The Nomads had ik in mijn lijfblad Oor veel goeds gelezen. Thuis gekomen kwam ik er achter dat er slechts zes nummers op Where The Wolf Bane Blooms stonden en dat ik een ep in plaats van een lp gekocht had. Heel even voelde ik me bekocht, maar toen de eerste tonen van openingsnummer The Way You Touched My Hand uit mijn speakers knalden was ik dat gevoel meteen kwijt en het leek vervolgens zes nummers lang of er een nieuwe wereld voor me openging. Dit is garagerock zoals garagerock bedoeld is. In het decembernummer van Oor staat overigens een prachtige omschrijving door Tom Engelshoven van The Nomads' eerste plaat.

Op de Live In Madrid dvd zien we een optreden van The Nomads van zo'n 25 jaar later. Veteranen dus en zo staan ze ook op het podium. Als een kwartet geroutineerde rockers dat een gedegen rockshow weggeeft. Het bonusmateriaal laat wat livebeelden uit het verleden zien en een paar videoclips. Voor de fans van The Nomads is Live In Madrid een aanrader, maar de echte aanrader is en blijft de ep Where The Wolf Bane Blooms. Als The Nomads alleen die plaat hadden gemaakt waren ze voor eeuwig een geniale band gebleven.

3 votes
1 Reactie



Woensdag 13 februari: Dome La Muerte And The Diggers - Dome La Muerte And The Diggers

Dome La Muerte And The Diggers Sommige bands gaan vreselijk de mist in met covers. Neem nou de Italianen van Dome La Muerte And The Diggers. Op hun titelloze debuut presteren ze eerst om een volstrekt zielloze cover van The Gun Club te spelen. Nou heb ik weinig heilige huisjes waar tegenaan kan worden geschopt, maar als je perse een nummer van The Gun Club wilt spelen gooi dan tenminste al je ziel en zaligheid erin. De versie van Fire Of Love van Dome en zijn vriendjes is echter zwaar onvoldoende. Maar het kan nog erger. De afsluitende track is Cold Turkey. Sowieso al niet een bijster originele keuze, maar wat er hier op de plaat is geslingerd klinkt als een opname van de eerste oefensessie van een willekeurige schoolband.

Nou is het niet alleen maar kommer en kwel op deze plaat. Met de hulp van Rudi Protrudi van de Fuzztones is Sorry, I'm A Digger zelfs een regelrechte aanrader geworden en ook Heart Full Of Soul en Blue Stranger Dancer bewijzen dat Dome La Muerte And The Diggers in staat zijn prima garagerocknummers te spelen. Het eindoordeel van de plaat valt echter negatief uit, niet alleen door de gruwelijk slecht gespeelde covers maar ook het belabberde Engels van Dome.

1 vote
Reageer



Maandag 11 februari: Rip It Off - Times New Viking

Rip It Off - Times New Viking Van stadgenoot Freakystyle kreeg ik vorige maand de tip om Times New Viking te checken. "Ha, leuk nieuw bandje", dacht ik. Dat ik nog veel van dit soort bandjes mag ontdekken. Bandjes die onbevangen op hun gitaar raggen en in de microfoon krijsen. Het kost even wat moeite om door alle noise de songstructuren te ontdekken, maar ben je daar eenmaal doorheen dan valt er veel moois te ontdekken.

Na een paar keer luisteren was ik volledig overtuigd van Times New Viking's plaat Rip It Off. "IJzersterkte debuutplaat"' noteerde ik alvast voor de recensie die er over zou verschijnen. Iets te voorbarig. Rip It Off is namelijk helemaal niet de debuutplaat van Times New Viking, maar alweer de derde plaat van het luidruchtige trio. Voorgangers Dig Yourself en Present The Paisley Reich zijn volledig aan me voorbij gegaan terwijl er toch voldoende over geschreven is. Drie jaar na het verschijnen van de debuutplaat ontdek ik de band en eigenlijk valt dat nog mee. Er zijn ook bands die ik pas dertig jaar na het verschijnen van hun debuutplaat ontdek. In ieder geval bedankt voor de tip, Freaky. IJzersterke debuutplaat.

1 vote
Reacties (2)



Vrijdag 8 februari: Surreal Folk Blues Gospel Trash Volume 2 - Reverend Beat-Man

Surreal Folk Blues Gospel Trash Volume 2 - Reverend Beat-Man Die Reverend Beat-Man is een druk baasje. Naast het runnen van het Voodoo Rhythm Records speelt hij in The Monsters, neemt tussen neus en lippen door een klasseplaat op met The Church Of Herpes en komt met het tweede deel van Surreal Folk Blues Gospel Trash. Dat is dan zijn professionele leven, je wilt niet weten wat voor privéleven hij er op nahoudt! Net zoals het eerste deel komen ook op dit deel de bekende thema's aan bod: God, Satan, Jezus, incest, drugs, liefde en slechte vrouwen. In de zieke wereld van Beat-Man wordt geen onderscheid gemaakt tussen wat goed zou moeten zijn en wat puur slecht is. Feitelijk is het inwisselbaar.

In het ene nummer biecht hij al zijn zondes op zonder er ook maar een greintje spijt van te hebben, op een ander nummer vraagt hij vergiffenis aan Jezus. Op zich zie ik die Jezus wel bezwijken onder alle verlokkingen en ellende die door Beat-Man worden bezongen. Een samenwerking tussen Jezus Christus en Reverend Beat-Man. Misschien dat de mensheid daar nog een mooie plaat aan over kan houden. Eerst maar eens deze plaat verwerken, want Surreal Folk Blues Gospel Trash Volume 2 doet nauwelijks onder voor het eerste deel.

2 votes
Reageer



Woensdag 6 februari: Common Shell 7'' - Miss Chain & The Broken Heels

Common Shell 7'' - Miss Chain & The Broken Heels Ze houdt haar gitaar een beetje onhandig vast, maar voor de rest is het een prima foto op de hoes van de vier tracks tellende single van Miss Chain. Deze Italiaanse dame is bekend van de Nasties en heeft op het, met het risico om in herhaling te vallen, immer sympathieke Italiaanse singleslabel Rijapov Records haar eerste solonummers opgenomen. Niet helemaal solo trowuens, want ze wordt begeleid door The Broken Heels. Wie kent ze niet?

Nou ben ik er snel te paaien als het om vrouwelijk schoon gaat. Miss Chain kan om die reden alleen al geen kwaad doen, maar ook met de nummers die ze heeft opgenomen is weinig mis. Een combinatie van garagerock en powerpop met de zang die doet denken aan de meidengroepen uit de jaren '60. Er is gekozen om de nummers vrij kaal op te nemen en daarom kost het een paar keer draaien om de nummers op de juiste waarde in te schatten. Sommige dames vragen nu eenmaal iets meer geduld dan anderen, maar daar krijg je ook in dit geval veel voor terug.

2 votes
Reageer



Dinsdag 5 februari: Pajama Day - Claw Boys Claw

Pajama Day - Claw Boys ClawNostalgie. Ondertussen heb ik de leeftijd bereikt waarop dit begrip steeds meer inhoud krijgt. Uit nostalgie schafte ik de nieuwe plaat van Claw Boys Claw aan. In de jaren '80 was de band van zanger Peter te Bos een band die er toe deed in Nederland. De klassieker Shocking Shades Of Claw Boys Claw en de live ep Now! heb ik sinds die tijd in huis. De paar keren dat ik Claw Boys Claw zag optreden waren spectaculair. Ik zorgde er altijd voor dat ik vlak bij bassiste Bobbie Rossini stond. Het oog wil ook wat toch? Een keer, in Zwolle notabene, sprong een oververhitte Te Bos in het publiek. Althans dat dacht hij. Het publiek zag de sprong al een tijd aankomen en deed keurig een stapje opzij waardoor Te Bos met een behoorlijke smak op de vloer van Hedon terechtkwam. Het duurde twee nummers voordat hij weer helemaal de oude was en het concert naar zijn hoogtepunt wist te leiden. Toen Rossini de band verliet verloor ik langzaam maar zeker mijn interesse in de band

Bobbie Rossini maakt nog steeds geen deel uit van Claw Boys Claw, dat met Pajama Day een verrassend sterke nieuwe plaat heeft gemaakt. Peter te Bos is ondertussen 57 jaar en klinkt op de nieuwe plaat als een ouwe brombeer die laat zien en horen dat hij nog steeds meedoet. Sterker nog, Claw Boys Claw bewijst met dit ingetogen album gewoon voorop te lopen als het gaat om goeie platen maken in Nederland. Ben benieuwd of er een band uit de lage landen is die Pajama Day dit jaar weet te overtreffen.

2 votes
Reacties (6)



Maandag 4 februari: Neanderthal - Spleen United

Neanderthal - Spleen United Twee jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met Spleen United. Tijdens het Eurosonicfestival speelde de band in de bunker van de plaatselijke corpsballen. De combinatie van net iets te trage en logge ritmes met synths kwam goed uit de verf op het podium. Een mailtje naar de Deense platenmaatschappij van de band leverde niet alleen de info op dat er buiten Denemarken weinig belangstelling was voor de band, maar dat ze zelfs geen distributiedeal hadden buiten hun vaderland. Voor de zekerheid stuurde de platenmaatschappij mij wel alvast een promo van Spleen United's eerste plaat. Of ik nog even wilde wachten om er over te schrijven totdat de plaat ook officieel in Nederland uit zou komen. Een officiële release in Nederland is er nooit gekomen, een recensie ook niet.

Nu zijn we twee jaar verder, heeft de band een tweede plaat uit en is er nog steeds geen distributiedeal in Nederland. In Denemarken is Spleen United ondertussen een grote band geworden. Neanderthal is in de eerste week direct het best verkopende album van het land. De plaat is een stuk minder zwaar op de hand liggend dan de voorganger. De luchtigheid doet de plaat in vergelijking met de voorganger geen goed. De depressieve Spleen United van een paar jaar terug spreekt mij veel meer aan dan het Spleen United van 2008. Ben benieuwd of die deal in Nederland er nog komt en of Spleen United in dat geval ook buiten Denemarken voet aan de grond weet te krijgen.

2 votes
Reageer



Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed