Februari 2007

Woensdag 28 februari Versus Life - The Suicidal Birds:

Versus Life - The Suicidal Birds Wat is er aan de hand in Bakkeveen? Hangen daar slechte vibes? Daar lijkt het wel op gezien The Suicidal Birds' laatste boreling. De titels van de eerste drie nummers beginnen allemaal met 'no'. Verderop Versus Life staan er nog drie nummers met 'no' in de titel. Tel maar mee: No Nada, No Way, No Fun No Art, No Use, No Summer en No Light. Zangeres/gitariste Jessie moet een zware tijd achter de rug gehad hebben, want ze heeft nog nooit zo kwaad geklonken. Ze dendert samen met zangeres/bassiste Chay en een drummachine door dertien nummers heen. Gelukkig zijn er een paar rustmomenten op de plaat anders was Versus Life helemaal zware kost geweest.

The Suicidal Birds nemen het op tegen het leven. Een heftige strijd volgt en na afloop van het gevecht is het niet duidelijk wie de winnaar is. Het leidt echter geen twijfel dat The Suicidal Birds op punten voorstaan. Vorig jaar zag ik de suicidale vogels spelen in Groningen en klonk het duo al behoorlijk pissed off, maar wat er op Versus Life wordt geproduceerd is daar de overtreffende trap van. Het leven is zwaar, maar levert wel platen op als deze en maakt het daarom allemaal zeer de moeite waard.

Unrated
Reageer



Dinsdag 27 februari My Heart Has A Wish That You Would Not Go - Aereogramme:

My Heart Has a Wish That You Would Not Go - Aereogramme In 2001 ontdekte ik bij toeval Aereogramme. Hun debuutplaat maakte grote indruk op me en ik was daarom zeer verheugd toen bleek dat de band een paar weken later op zou treden tijdens Eurosonic. Het explosieve optreden deed me beseffen dat Aereogramme een geweldige band was en dat de Schotten het in zich hadden nog veel goede platen te maken. Sleep And Release werd twee jaar later de opvolger van debuut A Story In White. De plaat lag in het verlengde van haar voorganger en was zoals zo vaak bij een tweede plaat een klasse minder dan het debuut, maar toch een goeie plaat. Daarna kwam echter de klad erin bij Aereogramme.

In 2004 verscheen de mini cd Seclusion. Hierop was te horen dat alles wat Aereogramme op A Story In White zo bijzonder maakte langzaam maar zeker aan het verdwijnen was. Waar waren al die prachtige sonische uitbarstingen gebleven? Het vorig jaar verschenen resultaat van een samenwerking in de studio met Isis doorstond met gemak een kritische luistertest, maar het wachten was op dat volledige studio album. Helaas, My Heart Has a Wish That You Would Not Go is een vlakke en keurige plaat geworden. Geen wilde, woeste, dronken Schotten die hun woede en frustratie al schreeuwend in combinatie met metalriffs eruit gooien, maar een stel melancholische heren op leeftijd die lieve liedjes maken. Weer een illusie minder. Bleh.

Unrated
Reageer



Zondag 25 februari In Spaceland November 15, 2006 - The Drones:

In Spaceland November 15, 2006 - The Drones Als ik me om wat voor reden dan ook niet helemaal jofel voel en ik in de tussentijd toch iets wil schrijven over een plaat dan krijgt zo'n plaat er regelmatig genadeloos hard van langs. Op dit moment voel ik me fysiek niet in orde, maar houdt de nieuwe Drones cd mij voorlopig nog op de been. Over deze plaat dus niets dan lof. Maar wacht eens even, The Drones kwamen toch niet zo heel lang geleden met een nieuwe plaat getiteld Gala Mill? Klopt helemaal, maar wat weinig mensen weten is dat er ondertussen ook een liveplaat is verschenen van mijn Australische vrienden. Jammer, want ik heb The Drones erg hoog zitten met hun op Birthday Party-leest geschoeide swampblues.

Live komt deze gestructureerde chaos goed tot zijn recht. De opname voor de spacelandreeks komt net op tijd want gitarist Rui Pereira heeft de band vlak erna verlaten. Een enorm gemis, want het zijn zijn trage riffs die in combinatie met de geweldige stem van Gareth Liddiard de kar trekken en daarbij ondersteund worden door de goddelijke bassiste Fiona Kitschin en drummer Michael Noga. Met deze liveplaat wordt een periode afgesloten en het is erg de vraag of de nieuwe gitarist ook maar in de buurt kan komen van Rui Pereira.

Unrated
1 Reactie



Zaterdag 24 februari Adept @ Vera:

Gisteravond presenteerde het Groningse Adept haar debuut cd in een goed gevuld Vera. Vorig jaar zag ik Adept als voorprogramma van de Liars in Vera en maakte de band al behoorlijk veel indruk. In een jaar tijd is de band echter enorm gegroeid. Was er vorig jaar nog sprake van een vrij statisch en introvert optreden, gisteravond ging het kwartet helemaal los en werd het publiek getrakteerd op een vette dosis elektronoise. De zanger ontpopte zich als een psychotische karate kid die de andere leden van de band samen met het publiek meesleepte in een bezwerende trip door de donkerste elektronische krochten. Jammer dat het optreden zo kort duurde. Voor de rest: geniaal!

Unrated
1 Reactie



Donderdag 22 februari Spaghetti Surf - I Fantomatici:

Spaghetti Surf - I Fantomatici Green Cookie Records is een Griekse platenmaatschappij waar af en toe verrassend goeie platen op verschijnen. Eind 2005 verscheen bijvoorbeeld Hoodoo Garage van Bob Urh & The Bare Bones op Green Cookie, een plaat van ongekende schoonheid. Bob Urh & The Bare Bones past ergens in een hokje waar woorden als garagerock, trash en blues op staan. Het merendeel van de release op mijn favoriete Griekse platenlabel (die titel hebben ze makkelijk verdiend, ik ken verder geen andere Griekse labels) moet echter in de surfhoek gezocht worden.

Vorige maand verscheen op Planet Trash nog een recensie van de Belgische surfers Speedball Jr. De Belgen weten een heel album te boeien, iets wat helaas niet van de Italianen van I Fantomatici gezegd kan worden. Hun surfmuziek lijdt aan een overdosis braafheid en zielloosheid. Daarnaast klinkt ieder nummer als een kopie van het vorige nummer. Deze spaghettisurf is wellicht bruikbaar als liftmuzak, meer zit er door een totaal gebrek aan eigen ideeën gewoonweg niet in. Gewoon weer pizza's gaan bakken jongens.

Unrated
Reageer



Woensdag 21 februari I Walk My Murderous Intensions Home - King Automatic:

I Walk My Murderous Intensions Home - King Automatic Het nadeel van een band dat uit slechts één persoon bestaat is de op loer liggende monotonie. Je beperkt je in je eentje natuurlijk behoorlijk in de mogelijkheden. King Automatic (Jérémie Malisz) uit Frankrijk wist een paar maanden geleden als voorprogramma van The Thermals toch behoorlijk wat indruk te maken, want hij weet voor een solist flink veel herrie te maken. Zowel op het podium als op plaat heb je niet direct het idee dat al het geluid door slechts één persoon wordt geproduceerd. Best knap. Probeer maar eens gelijktijdig te drummen, gitaar te spelen en ook nog een melodielijntjes uit je orgel te krijgen en dan vergeet ik bijna te vermelden dat King Automatic er ook nog bij zingt.

Eigenlijk geldt voor deze tweede plaat getiteld I Walk My Murderous Intensions Home hetzelfde als voor een optreden van King Automatic. De trashblues is zeker de moeite waard, maar het moet niet te lang duren. Dat laatste is eigenlijk het voornaamste punt van kritiek, want er staan maar liefst vijftien nummers op I Walk My Murderous Intensions Home en dat is net iets te veel van het goede. Ik houd het daarom bij vier of vijf nummers per keer en vraag me ondertussen af hoe die man het voor elkaar krijgt om op zoveel instrumenten tegelijkertijd te spelen.

Unrated
Reageer



Dinsdag 20 februari Set You Straight - Thee Fine Lines:

Set You Straight - Thee Fine Lines Het is natuurlijk een gemiste kans. Breng je een album uit op ouderwets vinyl en heb je dus veel ruimte om wat moois te maken van de hoes in vergelijking met het priegelige cdhoesje en dan zet je er slechts een foto op. Ook nog eens een foto die niet werkelijk uitnodigt om over te gaan tot het aanschaffen van de LP, want wie zit er nou te wachten op drie suf uit hun ogen kijkende geeks? Als de hoes een afspiegeling is van wat er op de plaat staat dan hoeft niet eens de moeite genomen te worden de plaat op te zetten. Mijn nieuwsgierigheid kan ik echter toch niet bedwingen en als de naald eenmaal het vinyl raakt wordt al snel duidelijk dat Thee Fine Lines uiterlijk suf ogen, maar muzikaal wel degelijk iets in de melk te brokkelen hebben.

Niet dat Set You Straight vol staat met garagerockklassiekers, verre van zelfs. Op Set You Straight staan veertien degelijke en vermakelijke nummers die nooit echt opzien baren, maar ook nooit werkelijk teleurstellen. Als lid van Thee Fine Lines hoef je je op je uiterlijk na nergens voor te schamen, maar echt trots op je nieuwe plaat hoef je ook niet te zijn. Een samenvattend oordeel betreffende deze plaat blijft daarom steken bij een suf "wel aardig".

Unrated
Reageer



Zondag 18 februari Robbers & Cowards - Cold War Kids:

Robbers & Cowards - Cold War Kids De Cold War Kids bestaat uit een zanger die half krijsend, half huilend zingt, een luie drummer die maar niet op gang wenst te komen, een bassist die steeds wanhopiger de drummer probeert te volgen en een gitarist die zijn gitaar heel voorzichtig hanteert, alsof het de eerste keer is dat hij zo'n ding in zijn handen heeft. Om het plaatje compleet te maken wordt er ook nog regelmatig gebruik gemaakt van een brakke piano. Je zou denken dat bovenstaande slechts rampzalige gevolgen kan hebben. Niets is echter minder waar. Alsof er een wonder heeft plaatsgevonden lijkt alles op Robbers & Cowards toch te kloppen.

De plaat begint overdonderend, waardoor de tweede helft van de plaat als vanzelfsprekend iets minder indruk weet te maken. Het totaalplaatje van Robbers & Cowards is echter zondermeer positief, de plaat is simpelweg een tijdloos debuut en daar worden er tegenwoordig niet zoveel meer van gemaakt. O ja, de gitaarsolo in het openingsnummer We Used To Vacation schijnt door een tijdschrift te zijn uitgeroepen tot slechtste gitaarsolo ooit. Lijkt mij een uitstekende aanbeveling. In de blogwereld werd de afgelopen twee jaar al veel geschreven over de Cold War Kids. Met Robbers & Cowards lijkt de band de hooggespannen verwachtingen bij de meeste bloggers waargemaakt te hebben.

Unrated
Reacties (2)



Zaterdag 17 februari Aereogramme @ Vera:

Het komt niet vaak voor dat ik een concert bezoek van een band die ik hoog heb zitten zonder de nieuwe cd uitvoerig beluisterd te hebben. In het geval van Aereogramme had ik door laksheid en een grote stapel nog te luisteren platen de plaat zelfs nog niet in huis. Links en rechts had ik gelezen dat het er allemaal een stuk minder heftig aan toe gaat dan voorheen. Met dat gegeven in mijn achterhoofd onderging ik het concert van Aereogramme. Inderdaad een stuk minder heftig (kwa volume en sonische uitbarstingen) dan ik gewend was. Gelukkig wist Aereogramme mij vanaf het begin te boeien en bleef het nieuwe werk tussen de oude nummers fier overeind staan. Even was ik bang dat de band mijn favoriete nummer Post-Tour, Pre-Judgement niet zou spelen, maar dat prachtnummer werd bewaard tot het allerlaatst. Met een tevreden gevoel en de nieuwe cd in de binnenzak keerde ik weer huiswaarts. Aereogramme heeft het nog steeds helemaal.

Unrated
Reageer



Vrijdag 16 februari Don't Believe The Lies - Afgewerkte Motorolie:

Don't Believe The Lies - Afgewerkte Motorolie Eigenlijk zou ik dit heel slecht moeten vinden. Op het eerste gehoor zijn de teksten van een stuitend infantiel nivo en is de uitspraak van het steenkolenengels werkelijk tenenkrommend. Erg vreemd dus dat ik dit plaatje de afgelopen weken regelmatig draai en alle tracks nog steeds op mijn mp3-speler staan. Muzikaal zit Afgewerkte Motorolie namelijk wel prima in elkaar. Afgewerkte Motorolie is door de veelzijdigheid moeilijk in een muzikaal hokje te plaatsen. Zelf noemen ze het theatrale technopunk en die term dek de lading redelijk, dus daar laten we het maar bij.

De gratis te downloaden EP bestaat uit acht nummers inclusief twee tussendoortjes. Het kost enige moeite om je niet te laten afleiden door de zang, zodra dat is gelukt blijkt Don't Believe The Lies een prima plaatje te zijn geworden met vele hilarische momenten. Afsluitend nummer Mr. Bakker doet je afvragen wie die vreselijke meneer Bakker is. Het zou best wel eens een afschuwelijke leraar Duits kunnen zijn. Wie weet meer over de indentiteit van Mr. Bakker? Afgewerkte Motorolie kan met een gerust hart zeggen dat dit album het beste werk is geworden dat dit jaar is gemaakt door een collectief uit Rockanje die zich richt op theatrale technopunk. Of ze moeten met nog een plaat komen natuurlijk. Van mij mag het.

Unrated
Reacties (5)



Woensdag 14 februari Fuzzyard Gravebox - The Pink Fits:

Fuzzyard Gravebox - The Pink Fits Eind jaren '80/begin jaren '90 heb ik Iggy Pop tweemaal live mogen aanschouwen. De eerste keer was in de Oosterpoort in Groningen, de tweede keer in Ahoy, Rotterdam. Het concert in de Oosterpoort heeft de meeste indruk gemaakt vanwege de enorme pogo die ontstond vlak voor het podium. Van het concert in Ahoy kan me ik vooral herinneren dat Iggy tussen de nummers door regelmatig zat te tieren en te schreeuwen: "Raw Power, Raw Fucking Power". Dat is zo'n beetje de essentie van de carriere van Iggy Pop, alle rotzooi die hij in de loop der jaren heeft gemaakt buiten beschouwing gelaten. Een t-shirt met Raw Fucking Power erop dat na afloop te koop werd aangeboden kon helaas niet van mijn studentenbudget af.

Tijdens het luisteren van Fuzzyard Gravebox van The Pink Fits moet ik steeds aan Raw Fucking Power denken. Het menu van de Australiërs is eenvoudig, maar uiterst voedzaam. Men neme een ranzige dosis garagerock, roert daar vette punk doorheen en kiepert er een ouderwetse rock 'n rollsaus overheen. En klaar is Kees. Of eigenlijk klaar is Lenny van Tumbleweed, want The Pink Fits is zijn band. Als hij het prima vindt dat de zang helemaal achterin de mix zit dan is het duidelijk dat het de band alleen te doen is om rauwe, neukende kracht.

Unrated
Reageer



Dinsdag 13 februari Shake Their Hips - The Hipshakes:

Shake Their Hips - The Hipshakes Drie jonge gasten uit Engeland zijn fan van bands als The Gories, Oblivians en Reatards. Dus wat doen ze? Ze beginnen een bandje en maken muziek die in het straatje past van de reeds genoemde bands. Niet bijster origineel natuurlijk, maar wel erg logisch. Nou zijn er tig garagerockbandjes die graag zoveel bevlogenheid, agressie, waanzin en ranzigheid in hun muziek zouden willen leggen als bijvoorbeeld de Oblivians in het verleden hebben gedaan. Weinig bands is het echter gegeven om daarmee ook nog eens oprecht en authentiek over te komen. The Hipshakes brengen het zelfs op zo'n oprechte wijze dat het label van Eric Oblivian, Goner Records, een vinylsingle van de band uitbracht met de niets aan duidelijkheid overlatende titel Not Oblivians. Een goedkeuringsstempel van het grote voorbeeld zelf dus. Een betere aanbeveling is natuurlijk niet denkbaar.

Shake Their Hips telt veertien tracks die allemaal weten te overtuigen en waarmee The Hipshakes formeel kunnen worden beschouwd als de enige echte bastaardzonen van Eric, Jack en Greg Oblivian. Dat niet iedereen The Hipshakes op waarde weet te schatten blijkt uit deze recensie met dit als resultaat. Tsja... Probeer het anders zelf hier eerst even.

Unrated
Reageer



zondag 11 februari Reanimate My Heart - The Apers:

Reanimate My Heart - The Apers Van mij mag het hoor. Gewone, recht toe recht aan punk à la de Ramones maken. Graag zelfs, maar dan moet je het wel goed doen. Gelukkig gaan The Apers uit Rotterdam al heel wat jaren mee en hebben ze zich het maken van Ramonespunkplaten eigen gemaakt. Tijdens de opnames van Reanimate My Heart zaten Perry Leenhouts en Vincent Koreman (Travoltas) achter de knoppen. Dit duo heeft prima werk geleverd, al hadden de drums wat mij betreft wat nadrukkelijker in de mix naar voren mogen komen.

De meeste van de tien nummers worden gekenmerkt door een hoog meezinggehalte en da's best knap, want The Apers hebben het op liefdesgebied niet makkelijk gehad. Tenminste daar lijkt het op. De titel van de plaat laat samen met de plaathoes wat dat betreft weinig aan de verbeelding over. Tel daarbij songtitels als It's All Over You Know, Falling Apart en It Just Don't Matter Anymore bij op en het plaatje van de gebroken harten die gereanimeerd dienen te worden is compleet. Zwaarmoedig wordt Reanimate My Heart echter geen moment, daar zijn de nummers stuk voor stuk veel te catchy voor.

Unrated
Reageer



zaterdag 10 februari Some Loud Thunder - Clap Your Hands Say Yeah:

Some Loud Thunder - Clap Your Hands Say Yeah Het eerst wat ik doe na het opzetten van de nieuwe cd van Clap Your Hands Say Yeah is een verwijtende blik richting junior werpen. Openings- en titelnummer Some Loud Thunder klinkt zo vervormd dat junior wel weer eens met zijn vingers aan de stereo moet hebben gezeten. Na alle knoppen te hebben gecontroleerd realiseer ik me halverwege het nummer dat deze geluidsvervorming bij de plaat hoort. Eigenlijk best een goeie zet. De boodschap is duidelijk: eerst maar eens door het eerste nummer heenwerken voordat men aan de schoonheid van de rest van de plaat wordt blootgesteld. Iedere hoge verwachting die de buitenwereld had van de tweede CYHSY is hiermee vakkundig de kop ingedrukt. Vergeet de eerste plaat, want je zit nu naar Some Loud Thunder te luisteren!

Gaandeweg lijkt het erop alsof niet alle ideeën even goed zijn uitgewerkt op de plaat. Gevolg is een plaat die nogal onevenwichtig aandoet. Sommige nummers blijven eenvoudigweg niet hangen, andere nummers beschikken juist weer wel over voldoende Clap Your Hands Say Yeah-catchiness. Absoluut hoogtepunt is Satan Said Dance, waar alle ideeën wel goed zijn uitgewerkt en alles bij elkaar lijkt te komen. Daarna is het even doorbijten voordat het jengelende Yankee Go Home wordt bereikt dat weer alle aandacht opeist. Some Loud Thunder is niet volledig geslaagd, maar behoudt dankzij de eigenzinnigheid van de band voldoende glans.

Unrated
Reageer



donderdag 8 februari A Lesson In Crime - Tokyo Police Club:

A Lesson In Crime - Tokyo Police Club De EP van deze Canadese indierockband kwam vorig jaar april al uit, maar is nu eindelijk ook officieel aan deze kant van de oceaan verkrijgbaar. A Lesson In Crime begint ijzersterk met drumgeroffel en de wanhopig klinkende kreet: "Operator, get me the president of world! / This is an emergency!", gevolgd door een nerveus Strokesriffje en een aanstekelijk refrein dat er voor zorgt de groepsnaam nooit meer kan worden vergeten. "When you’re standing there: Tokyo Police Club / When you’re standing next to me: Tokyo Police Club". Na dit openingsnummer volgen zeven nummers die allemaal rond de twee minuten klokken.

Heel geleidelijk vindt er een verschuiving plaats van de meer garagerockgeoriënteerde nummers richting meer rommelige indierockgeoriënteerde nummers en krijgt de bas in plaats van de gitaar meer ruimte. Na beluistering van A Lesson In Crime rijst de vraag of Tokyo Police Club het hoge niveau ook een heel album vol kan houden. Op het antwoord moet nog even worden gewacht, want de band tourt deze maand door Europa gevolgd door een Noordamerikaanse tour. Voorlopig volstaat A Lesson In Crime.

Unrated
Reacties (5)



Woensdag 7 februari Make Headlines - The Toyotas:

Make Headlines - The Toyotas Vroeger, heel vroeger, toen Nederland nog maar twee tv-zenders had, kwam het regelmatig voor dat half Nederland de avond te voren naar dat ene tv-programma had gekeken. De volgende dag was dat tv-programma het onderwerp van gesprek op school en op het werk. Ondertussen ben ik de tel kwijtgeraakt wat betreft het aantal tv-stations. Het lijkt erop dat hoe meer aanbod er is, hoe minder ik kijk. Ik zet tegenwoordig alleen voor een in potentie interessante voetbalwedstrijd de tv nog aan en aangezien die voetbalwedstijden vrij zeldzaam zijn, blijven mijn tv-uren redelijk beperkt. Ok, niet liegen. Toevallig heb ik vorige week nog een in een zeldzame bui van verveling naar een film gekeken waarin de houterige Sandra Bullock de hoofdrol speelde en waar verder alle goedkope Hollywoodclichés keurig achter elkaar langskwamen. De enige programma's waar op mijn werk de volgende dag nog over wordt nagesproken zijn voetbalwedstrijden en autoprogramma's.

Nou vind ik alles wat met auto's te maken heeft per definitie stomvervelend, dus als er een band langskomt die op zijn lp nummers heeft met titels als Cars Are Not Cool en Got No Car dan kan ik me daar volledig mee identificeren. Daarnaast maakt de band ook nog eens een combinatie van garagerock met jaren '70 punk en is het geheel redelijk lofi, maar uiterst genietbaar op vinyl geperst. Uiteraard gebruikt de band een automerk als bandnaam: The Toyotas. Logisch toch? P.Trash Records lijkt een neusje te hebben om dit soort onbekende bandjes een lp te laten uitbrengen, want Make Headlines doet mij constant naar de pickup lopen om de plaat weer om te draaien.

Unrated
Reageer



Dinsdag 6 februari Hissing Fauna, Are You The Destroyer? - Of Montreal:

Hissing Fauna, Are You The Destroyer? - Of Montreal Er zijn altijd van die momenten waar je spijt van de toen genomen beslissing krijgt. Zo besloot ik afgelopen zomer door de aanwezige hitte tijdens een hip festival in Brooklyn de afsluitende act niet af te wachten. Laat er nu net van die band zojuist een geweldig album zijn verschenen. Van Of Montreal kende ik het één en ander, maar een diepe indruk had de band daarmee niet gemaakt. Hissing Fauna, Are You The Destroyer? verandert echter alles.

De spil waar Of Montreal om draait is Kevin Barnes, die op Hissing Fauna, Are You The Destroyer? zijn relatieperikelen met zijn grote liefde en moeder van zijn kind behandelt. Tel daarbij een reeks depressies en het isolement (moeder en kind zitten aan de andere kant van de wereld) bij op en het plaatje van een maniakaal en wanhopig overkomende kunstenaar is compleet. Hissing Fauna, Are You The Destroyer? is echter geen depressieve en ingetogen echtscheidingsplaat geworden, maar eerder een bizar door synthesizers voortgedreven document waarin alle aanwezige demonen één voor één in kaart worden gebracht en uiteindelijk worden verdreven. Zelfs het bijna 12 minuten durende The Past Is a Grotesque Animal weet elke seconde te boeien. Uiteindelijk lijkt Kevin Barnes tegen het einde van de plaat zijn depressie te overwinnen en zijn leven weer op de rails te krijgen. Dit resulteert in elektronische funk waar alleen Prince tijdens een langdurige LSD-trip op zou zijn gekomen, dat wordt afgewisseld met een uiterst aanstekelijke en dansbare She's A Rejecter. Geweldig, indrukwekkend album.

Unrated
Reageer



Vrijdag 2 februari Ain't Got A Clue - 69 Charger:

Ain't Got A Clue - 69 Charger Het is natuurlijk nog altijd Detroit Rock City. Van het nummer van Kiss en van de film die een paar jaar geleden verscheen met dezelfde titel. De film is overigens opgenomen in Canada, maar dit terzijde. In Nederland heeft Eindhoven deze titel ingepikt, al schijnen er meer steden te zijn die zichzelf deze titel toebedelen. Ook Groningen heeft tegenwoordig een eigen Groningen Rock City site.

Wat mij betreft blijft de Nederlandse Rock City titel gewoon bij Eindhoven. Een van de vele rockbands uit die stad is 69 Charger dat met Ain't Got A Clue een prima, vuige rockplaat heeft gemaakt. 69 Charger weet in ruim 28 minuten er 11 nummers doorheen te jassen die van het begin tot het eind rocken zonder dat er constant in herhaling wordt gevallen. Op Ain't Got A Clue doet 69 Charger nog het meeste denken aan The Replacements. Prettig gestoorde en rommelige rock zonder het gevoel voor melodie en nuances te verliezen. Zanger G. hoeft niet te schreeuwen om toch ruig te klinken. Wat een geweldige stem heeft die man. Debuut Trash Deluxe is van 2004, dus het werd ook wel weer eens tijd om met een plaat te komen. De productie van Ain't Got A Clue was in handen van Dean Rispler. Bij de beste man schijnen enkele steekjes los te zitten, maar een plaat produceren kan aan hem worden overgelaten. 69 Charger plukt er de vruchten van.

Unrated
Reageer



Donderdag 1 februari Teenage Trash Insanity - The Staggers:

Teenage Trash Insanity - The Staggers Tot voor kort had ik nog nooit van The Staggers gehoord. Een paar weken geleden zag ik ze voor het eerst optreden tijdens Eurosonic en wisten ze samen met Green Hornet de eerste, matige Eurosonicavond te redden. Van enige vorm van originaliteit moeten de Oostenrijkers het niet hebben. Primitieve garagetrash met een hoog beatgehalte dat aan alle clichés voldoet. Toch is het een kunst op zich om een uitgekauwd genre te presenteren alsof je het zelf gisteren hebt uitgevonden. The Staggers beheersen dat kunstje perfect.

Live wist de band te overtuigen en ook hun debuut Teenage Trash Insanity weet van het begin tot het einde te boeien. Op plaat gaat het er uiteraard iets minder zweterig en opwindend aan toe dan op het podium, daar tegenover staat dat zanger Wild Evel niet de kans krijgt om tussen ieder nummer een verhaal waar vaak geen touw aan vast te knopen is af te steken en komt het orgelspel van Lightning Iris stukken beter uit de verf. Dit album verscheen een paar maanden geleden op cd en is sinds dit jaar ook op vinyl verkrijgbaar. De laatste versie is niet alleen uit nostalgische redenen te prefereren, want de hoes is prachtig vormgegeven en in de hoes zit nog een poster en een monstermasker (ja echt). Daarnaast geeft deze vinylrelease de ware muzieknerd de kans om de plaat op te nemen in de jaarlijst van 2007, mocht de cd release vorig jaar over het hoofd zijn gezien.

Unrated
Reageer


Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed