Februari 2005

Vrijdag 25 februari 2005: If I Die I Die:

Wat een pracht staat er op If I Die I Die van de Virgin Prunes! Samen met The Moon Looked Down And Laughed heb ik deze cd's deze week dankbaar van de postbode mogen ontvangen. The Moon... maakt nog niet zo gek veel indruk op me maar op If I Die I Die staan wel erg veel mooie momenten. Voor een informerend artikel kan je hier terecht, ondertussen kan ik de paar halfbakken mp3's die ik van de Virgin Prunes had in de vuilnisbak mikken.

Ondanks mijn goede voornemens voor 2005 om wat minder geld uit te geven aan muziek zit ik ondertussen al weer op gemiddeld 3 cd's per week dit jaar. Het wordt nu echt tijd om het wat rustiger aan te doen, want muziek wordt een weggooiartikel op deze manier. Deze week heet en de volgende week staat de plaat alweer in de kast en is er een andere plaat de hit van het moment. Dus vanaf heden minder cd's kopen en er meer uit de kast trekken om weer eens uitvoerig te beluisteren. Bijkomend voordeel is dat Projekt Platenkast ook wat meer aandacht krijgt, want dat had er wel onder te lijden natuurlijk. Om het af te leren toch nog even snel de cd van The Kills besteld om daarna mijn kredietkaart achter slot en grendel te zetten.

Unrated
Reageer | Trackback (0)



Woensdag 23 februari 2005: Quit Your Dayjob krijgt geen genoeg van Groningen:

...en vice versa. Na een spetterend optreden tijdens Eurosonic komen ze in mei terug. Om precies te zijn op 26 mei in Vera. Open Up Coconut!

Unrated
Reageer | Trackback (0)



Dinsdag 22 februari 2005: ...Trail of Dead @ Vera:

...Trail of Dead speelde gisteravond in een uitverkocht Vera. Aangezien de live-reputatie van de band erg goed is, waren de verwachtingen vooraf hoog gespannen bij mij. Aan deze verwachtingen werd niet volledig voldaan door de band. De eerste helft van het concert werden er voornamelijk nummers gespeeld van hun laatste twee platen, Worlds Apart en Source Tags & Codes. De nummers werden strak gespeeld en vooral de dubbele drum sorteerde het effect dat de nummers stonden als een huis. Niet omver te krijgen! Voor de tweede helft van het concert was plaats ingeruimd voor het oudere werk en improvisaties. Het gevolg was dat de nummers wat (te) lang uitgesponnen werden en mijn aandacht af en toe verslapte. Tegen het eind had de band weer mijn complete aandacht aangezien de chaos op het podium toenam en er uiteindelijk niet veel overbleef van de instrumenten. Geen onvergetelijke avond, maar gewoon een goed optreden van de heren van ...And You Will Knows Us By The Trail Of Dead.

Unrated
Reageer | Trackback (0)



Zondag 20 februari 2005: David Live en Stage:

Morgen worden de live-platen David Live en Stage ge-reissued. Beiden op cd en audio-dvd. Nou heb ik Stage al op cd, zwartvinyl en blauwvinyl, dus waarom zou ik voor de vierde keer Stage moeten aanschaffen? O ja, er staan een paar tracks op die nog niet eerder zijn uitgegeven. Er was eens een tijd dat ik erg blij werd van een Bowie-release met niet eerder uitgegeven materiaal erop. Tegenwoordig word ik niet meer opgewonden van dit nieuws. De verkooptruc om weer een bonustrackje ergens op te zetten zodat de echte fans het toch wel weer zullen kopen gaat me behoorlijk de keel uit hangen. Nu maar hopen dat ik verleiding kan weerstaan als ik deze cd's bij de platenboer zie staan. Ik houd u op de hoogte! Dat niet alle Bowie-fans er zo over denken, blijkt wel uit de weblog van deze fan. Hoeveel exemplaren van Stage zou hij al in huis hebben? Om toch een kansje te maken de cd's in huis te halen zonder te betalen kan men hier terecht.

Unrated
1 Reactie | Trackback (0)



Zaterdag 19 februari 2005: Tell Me What Rockers To Swallow:

Eindelijk wat tijd om de Yeah Yeah Yeahs-dvd Tell Me What Rockers To Swallow te bekijken. Nog nooit een meisje zo mooi een flesje bier op het podium zien drinken. Karen O. swallows!

Unrated
Reacties (4) | Trackback (0)



Vrijdag 18 februari 2005: The Article - Eastern Lane:

The Article- Eastern Lane Eastern Lane kiest bij The Article voor een duidelijk pad. Waar voorganger Shades of Black nog een heerlijk allergaartje van stijlen was, wordt bij de nieuwe plaat gekozen voor een stevig rockgeluid als fundament. En rocken kunnen deze jonge Engelsen (of zijn het toch Schotten?)! De plaat begint met een kort en hefitg punknummer waarna de de rocknummers de overhand krijgen op de cd. Gelukkig zijn er ook een paar momenten van rust op de plaat. Momenten waarin zanger Derek Meins zichzelf begeleidt op piano (I Feel Liberated) of gitaar (Goodbye Rose Garden). Er wordt zelfs gegrooved in het voordenderende nummer Desires Of Liars. De zang grenst met enige regelmaat aan het waanzinnige waardoor de plaat net dat beetje extra krijgt en mij al de hele week de repeatknop op mijn cd-speler doet zoeken. Eastern Lane is een band met enorme potentie. Hopelijk is de livepresentatie wat vlotter dan voorgaande jaren, want dan kunnen we nog veel meer plezier aan deze band gaan beleven.







Unrated
Reageer | Trackback (0)



Maandag 14 februari 2005: The Gun Club in Mojo:

Jeffrey Lee Pierce The Gun Club is een van mijn favoriete bands. Vorig jaar zijn Miami, Death Party en The Las Vegas Story eindelijk ge-reissued op cd (die ik overigens nog moet aanschaffen, voorlopig doe ik het nog met mijn vinyle exemplaren) en vinyl. Op deze fan site van The Gun Club staat een gescand artikel uit Mojo over The Gun Club en vooral natuurlijk Jeffrey Lee Pierce.









Unrated
Reageer | Trackback (0)



Zondag 13 februari 2005: Urban Dance Squad:

Mental Floss For The Globe Life 'N Perspectives Of A Genuine Crossover Persona Non Grata

In de herfst van 1989 speelde de Urban Dance Squad in Vera. Alhoewel ik al het een en ander over de band gelezen had, had ik eigenlijk maar een nummer van ze gehoord op de radio, Deeper Shade of Soul. Het concert in Vera was fenomenaal. Wat een enorme drive hebben deze jongens. Vijf muzikanten die allemaal hun eigen richting kiezen om uiteindelijk elkaar op hetzelfde punt tegen te komen. De volgende dag heb ik direct hun net uitgekomen debuutplaat Mental Floss For The Globe gekocht. Niet zo overdonderend als hun optreden, maar in mijn ogen een plaat die nog door geen enkele Nederlandse band is overtroffen.
In 1991 zag ik UDS weer. De band is kwa populariteit op het hoogtepunt en de grote zaal van de Oosterpoort is dan ook stijf uitverkocht. Het optreden was weliswaar niet zo sterk als de eerste keer in Vera, maar nog steeds is het bijwonen van een UDS-concert bijzonder opwindend. Van mijn karige studiebeursje kocht ik na afloop voor 30 piek een UDS t-shirt. Heb het ding in de loop van tijd vaak gedragen en het ligt nu nog steeds ergens in de kast. Ik kon me met gerust hart een fan noemen van deze band. De eerlijkheid gebied wel te zeggen dat ik enigszins teleurgesteld was in Life 'N Perspectives Of A Genuine Crossover. Te snel in mekaar gezet. Teveel losse ideeen. Pas in de loop der jaren ben ik de plaat meer en meer gaan waarderen en van het funky-geluid gaan houden.
Daarna werd het stil, lang stil rond UDS. Er was sprake van interne strubbelingen, Rudeboy ligt overhoop met de Nederlandse muziekpers, de internationale doorbraak lijkt maar niet te lukken. Uiteindelijk verlaat DJ DNA de band en komt er in 1994 een keiharde gitaarplaat uit. Een plaat waar ik maar geen genoeg van kon krijgen in 1994. Persona Non Grata blaast alles weg en laat horen hoe pissed off de Squad is. Onbegrijpelijk maar waar, ik prefereerde de WK-wedstrijd Italie - Ierland op tv boven het UDS-concert in wederom de grote zaal van de Oosterpoort. Ierland won overigens verrassend.
Twee jaar later is de oorlog met de muziekpers volledig. Planet Ultra wordt door het grootste gedeelte van de pers afgebrand. Dit terwijl de plaat de meest experimentele en veelzijdige plaat van UDS is. Via scherpe metal neemt de plaat de luisteraar mee naar laid back en superfunky nummers en weer terug. De negatieve geluiden uit de pers missen hun uitwerking niet op de publieke belangstelling. De grote zaal van de Oosterpoort is slechts half gevuld als UDS een weinig inspirerend optreden laat zien. Het lijkt slechts een kwestie van tijd of de band zal definitief uit mekaar knallen.
Een jaar later verschijnt er een live cd van de Squad, Beograd Live. Een veeg teken. Er is weinig hoop meer dat de band het lang zal maken. Zeker niet als Rude Boy succes heeft in Junkie XL.
Toch verschijnt er in 1999 nog een plaat van de Squad. Artantica is niet zo heavy als al haar voorgangers, maar laat eens te meer de veelzijdigheid van de band horen. DJ DNA is weer terug in de band en de cirkel is rond. In dit maal de kleine zaal van de Oosterpoort staat een in legertenue gehulde Rudeboy op zijn laatste benen. Het is het meest bizarre optreden dat ik heb meegemaakt. De bandleden lijken niet met elkaar te willen communiceren. Rudeboy geeft bij het ene nummer alles wat er in hem zit om bij het volgende nummer ongeinspireerd om zich heen te kijken. Een fascinerend schouwspel en net als het allereerste concert waar ik bij was in Vera een legendarisch concert voor de weinige aanwezigen. Begin 2000 komt dan eindelijk het nieuws dat de Urban Dance Squad uit elkaar gaat. Nederlands meest innoverende band is niet meer.

Planet Ultra Beograd Live Artantica

Unrated
Reageer | Trackback (0)



Vrijdag 11 februari 2005: Quit Your Dayjob:

De afgelopen paar dagen heb ik in Den Haag gezeten. Ben daar niet zoveel interessante platenzaken tegengekomen. Bij Platenboef heb ik net voor sluitingstijd nog wat rond kunnen kijken, maar niets kunnen vinden. Bij Plato echter wel. Een cd van Fela Kuti gekocht om mijn bescheiden Afro Beat-collectie wat verder uit te breiden en voor de lieve som van 2 (twee) euro de debuutcd van Hoggboy meengenomen. Werd Hoggboy in 2002 niet her en der gehyped als zijnde het Engelse antwoord op The Strokes? Sindsdien niets meer van vernomen.
Bij thuiskomst vond ik dan eindelijk de cd van Quit Your Dayjob op de deurmat. Ik was zo suf (of dronken) om na het optreden van Quit Your Dayjob op Eurosonic niet hun cd te kopen, dus mijn geduld werd erg op de proef gesteld toen ik een paar dagen later de cd bij een on line winkel bestelde en vervolgens de cd bij ongeveer iedere platenzaak waar ik naar binnen liep zag liggen. Eind goed al goed, ik heb de cd in huis en het klinkt erg goed en bijna net zo kort als hun optredens (12 minuten en 12 seconden).
Verder vond ik op de site van Grunnen Rocks nog een foto waar ik opsta tijdens het concert van Quit Your Dayjob. Ik ben zo te zien een van de weinigen die enthousiast (jaha, ik was dronken...) reageerde toen de toetsenist het publiek in sprong om het publiek op te zwepen. Voor de goede orde, de kale man zonder shirt is de toetsenist, de man met het witte shirt en arm omhoog ben ik.
Vanavond Aereogramme in Vera. Morgen verslag! Godver! Zie net op de site van Vera dat het concert gecancelled is. De zanger schijnt ziek te zijn...

Quit Your Dayjob @ Eurosonic

Unrated
1 Reactie | Trackback (0)



Zondag 6 februari 2005: Worlds Apart - ...Trail of Dead:

Worlds Apart - ...Trail of Dead ...Trail of Dead heeft met Worlds Apart een grootse en meeslepende plaat afgeleverd. Waar voorganger Source Tags and Codes zich voornamelijk concentreerde op het gitaargeluid daar gebruikt opvolger Worlds Apart hetzelfde gitaargeluid opgevuld met diverse andere instrumentatie om het geluid voller te laten klinken, zonder in holle bombast te eindigen. Nog belangrijker is het feit dat de melodie van vrijwel ieder nummer in je hoofd blijft zitten. Met dit gegeven zal de band dit jaar wellicht doorbreken naar een groter publiek en dus tegen wil en dank mainstream worden met alle gevolgen vandien. Maar zover is het nog niet. ...Trail of Dead maakt met deze plaat een grote stap voorwaarts en neemt definitief een unieke positie in in het hedendaagse aanbod van gitaarbands. ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead speelt 20 februari in de Melkweg, Amsterdam en een dag later in Vera, Groningen. Bij dit laatste concert zal ik in ieder geval aanwezig zijn, want hun live-reputatie is nog beter dan hun laatste plaat.







Unrated
Reageer | Trackback (0)



Vrijdag 4 februari 2005: Je M'en Fish:

Je M'en Fish is een Belgisch kunstcollectief dat zich voornamelijk richt op electronische muziek. Nou ben ik zelf meer van de gitaren, maar voor de liefhebbers van indielectronica tot electro trance, hier kan je een paar mp3's vinden.

Unrated
Reageer | Trackback (0)



Woensdag 2 februari 2005: Cranebuilders:

Eindelijk is er weer wat leven te bekennen op de Cranebuilders site. Ik heb de Cranebuilders vorig jaar leren kennen tijdens Eurosonic. In een rumoerig Mutua Fides stonden een paar stijve Engelsen de meest prachtige klanken te produceren terwijl een melancholische zanger met weinig charisma, maar een diepwarme stem, zijn spleen met ons deelde. Alhoewel 'ons'? De meeste toeschouwers wisten de band niet op waarde te schatten en vonden het belangrijker om op luide wijze met elkaar van gedachten te wisselen, de barbaren! Na afloop kreeg ik de cd-single Just Idleness kado van de crew. Sindsdien kijk ik reikhalzend uit naar de release van de Cranebuilders' debuutplaat. Volgende maand is het dan eindelijk zover. De plaat krijgt de mysterieuze titel Sometimes You Hear Through Someone Else en wordt uitgebracht op Skinny Dog Records.

Unrated
Reageer | Trackback (0)



Dinsdag 1 februari 2005: Bob Marley:

Op 6 februari zou Bob Marley 60 jaar zijn geworden. De Bob Marley Foundation organiseert ter gelegenheid van dit memorabale feit een maand lang activiteiten in Addis Ababa, Ethiopie, waaronder op 6 februari een concert met de halve Marley-familie. Helaas ben ik dan net niet in de buurt van Ethiopie, want het lijkt me een leuk feestje. Hopelijk wordt het concert uitgezonden op TV die dag anders wordt het de hele dag Bob Marley-plaatjes draaien voor me. Belangrijker is natuurlijk dat er daadwerkelijk wat meer eenheid op het Afrikaanse continent zal ontstaan, al zie ik het niet gebeuren dat er op korte termijn een oplossing te verwachten is.

Africa Unite!

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed