December 2006

Vrijdag 29 december: Gala Mill - The Drones:

Gala Mill - The Drones Ik schrok wel een beetje van de recensie van Nanne Tepper in Oor. De cd had ik nog niet in handen en als de nieuwe plaat van één van mijn favoriete hedendaagse band zo de grond in wordt geboord dan kan slechts het ergste gevreesd worden. Tot overmaat van ramp (for the sake of spanningsopbouw overdrijf ik graag) wist de plaatselijke platenboer maar niet een exemplaar voor mij te pakken te krijgen. Daarom de cd uiteindelijk maar via het internet besteld en ja hoor, natuurlijk duurde het weken voordat ik Gala Mill in huis had. Uiteraard had de plaatselijke platenboer ondertussen de plaat al lang en breed in huis. Afijn, alle ingrediënten waren aanwezig om eens flink teleurgesteld te worden.

Gelukkig valt die teleurstelling erg mee. Sterker nog, Gala Mill is een prima plaat geworden. Niet zo sterk als voorganger Wait Long By The River..., maar zeker niet zo slecht als Oor het het volk wil laten geloven. The Drones laat het pad van de garagerock sinds debuut Here Comes The Lies langzaam maar zeker achter zich en schurkt voorzichtig tegen de blues aan. Dat laatste moet overigens in de meest ruime betekenis van het woord worden gezien, want alle smerige en gedementeerde onderdelen die The Drones The Drones maken blijven intact. Tel daar een nummer bij op dat gezongen wordt door de goddelijke bassiste Fiona Kitschin op een manier die doet denken aan Kim Gordon in haar beste jaren en ook Gala Mill weet volledig te overtuigen.

Unrated
Reageer



Woensdag 27 december: Concert Top 10 van 2006:

Dit jaar was er geen enkel concert dat me daadwerkelijk van mijn sokken deed blazen. Was ik bij Lowlands geweest dan was waarschijnlijk het concert van Iggy met zijn Stooges het concert van het jaar geweest, maar ik was niet bij Lowlands want ik gruwel van de mensenmassa. De enige band die me van het begin tot het einde volledig wist te overtuigen was de Liars tijdens hun Veraconcert. Concert van het jaar dus.

01. Liars (Vera, Groningen)
02. Wau Y Los Arrrghs!!! (Vera, Groningen)
03. Spleen United (Mutua Fides, Groningen, Eurosonic)
04. The Fatals (Vera, Groningen)
05. Asobi Seksu (McCarren Pool Party, Brooklyn, NY)
06. The Marked Men (Vera, Groningen)
07. The Thermals (Vera, Groningen)
08. Spitting Off Tall Buildings (Minerva, Groningen, Eurosonic)
09. Viva L'American Death Ray Music (Vera, Groningen)
10. Chris Cubeta & The Liars Club (The Trash Bar, Brooklyn, NY)

Unrated
Reacties (3)



Zondag 24 december: Blood Visions - Jay Reatard:

Blood Visions - Jay Reatard December is een beroerde maand. De deadline van 1 januari is keihard en op die dag maak ik mijn top zoveel van het voorgaande jaar bekend. December zit dus vol wikken en wegen wat wel en wat niet in de jaarlijst terecht komt en vooral op welke plaats een plaat terecht komt. Tel daar de angst bij op om wat cruciaals gemist te hebben dat jaar en men kan begrijpen dat ik blij ben als het weer 2 januari is en de aandacht volledig gericht kan worden welke bands er op het Eurosonicprogramma staan.

Neem de plaat van Jay Reatard. In eerste instantie vond ik het maar een makkelijk mixje van punk en new wave. Een plaat die ergens in 1979 gemaakt had moeten worden om als relevant aangemerkt te kunnen worden. Toch begon het de afgelopen dagen te kriebelen. Misschien moet ik de plaat toch nog een kans geven? Sommige platen hebben nu eenmaal meer tijd nodig om te kunnen doorgronden dan andere. Uiteindelijk de plaat toch maar aangeschaft en daar geen moment spijt van gekregen. Het levert wel weer wat problemen op bij het samenstellen van de jaarlijst, want voor Blood Visions moet een mooi plaatsje gevonden worden. Gelukkig heb ik nog een paar dagen de tijd.

Unrated
Reacties (2)



Vrijdag 22 december: Catch Me A Possum - The Watzloves:

Catch Me A Possum - The Watzloves Een van de grote voordelen van het recenseren van platen is dat je in aanraking komt met muziek dat anders hoogstwaarschijnlijk voor je verborgen zou zijn gebleven. Nou is dat in veel gevallen niet erg aangezien er heel wat bagger langskomt, maar een gevolg is wel dat mijn niet al te brede smaak langzaam maar zeker wordt uitgebreid met nieuwe muziekgenres. In cajun en country heb ik me eigenlijk nooit verdiept. Sterker nog; ik had tot voor kort nog niet eens een countryplaat van het begin tot het einde beluisterd. De plaat van The Watzloves zou dus niet zo heel lang geleden waarschijnlijk voor de duur van twee nummers in de cd-speler hebben gezeten alvorens de plaat in een hoek van het meest afgelegen kamertje op Planet Trash zou komen liggen verstoffen.

Dat zou erg jammer geweest zijn, want The Watzloves maken cajun en country op een dusdanige nonchalante en rammelende wijze dat ik er steeds meer plezier in begin te krijgen om deze plaat te draaien. The Watzloves bestaat uit Silky Watzlove, DM Bob en een zekere Jakobus die de meeste instrumenten voor zijn rekening neemt. Catch My A Possum doet me gedurende deze donkere dagen een glimlach op mijn gezicht toveren en dat is een hele prestatie. Het nummer Sugar Coated Love is hier te downloaden.

Unrated
Reageer



Donderdag 21 december: Eurosonic 2007 Time tables:

Eurosonic 2007 Het puzzelen kan beginnen. De time tables voor Eurosonic zijn bekend. Die voor donderdag 11 januari staat hier, die voor de vrijdag hier.




Unrated
Reacties (2)



Woensdag 20 december: Love In A Cold Place - Black Pony Express:

Love In A Cold Place - Black Pony Express Black Pony Express is een sextet uit Australië. Op het deze maand uitgebrachte debuut Love In A Cold Place staat een mix van soul, gospel, blues, folk en rock. Een beetje Nick Cave, een beetje Mogwai en een beetje The Triffids, maar vooral veel Black Pony Express. Donker, desolaat en delicaat. De eerste twee nummers zijn prachtig en indrukwekkend. Daarna een traag nummer gevolgd door instrumentaal niemandalletje Nocturne. Waarna Where Is The Love? op twee gedachten blijft hinken en nooit echt loskomt. Dan zijn we al halverwege de plaat en is het overdonderende begin al min of meer vergeten. De tweede helft van de plaat moet uitsluitsel geven of BPE een memorabele debuutplaat heeft afgeleverd of niet. De breekbare en bibberende stem en valse gitaar op Jansai doet de balans nog even naar de goede kant opslaan, maar wordt gevolgd door een instrumentaal nummer waarin het tempo eindelijk omhoog gaat, maar klinkt als een opvuller.

Op Love In A Cold Place wordt de indruk gewekt dat de band weliswaar goeie ideeën heeft, maar niet voldoende ideeën heeft om een heel album lang te blijven boeien. Uiteindelijk blijft de teller namelijk staan op 3 nummers die volledig weten te overtuigen. Veel te weinig om ook maar in de buurt van een memorabele status te komen. Als geheel valt Love In A Cold Place tegen, maar gelukkig staan er die drie nummers op die echt de moeite van het luisteren waard zijn.

Unrated
Reageer



Dinsdag 19 december: Golden Dawn - The Sacred Sailors:

Golden Dawn - The Sacred Sailors Om maar direct een open deur in te trappen: het is niet eerlijk verdeeld in de wereld. Op macroniveau geeft dat grote problemen voor grote groepen mensen, op microniveau kan een oneerlijke verdeling vervelende gevolgen hebben voor een paar individuen. Neem nou het recenseren van platen. Sommige platen kennen ideale omstandigheden wanneer ze gerecenseerd worden en krijgen een mooi verhaal mee, andere platen komen aan de beurt als de recensent een pesthumeur heeft. Bij voorbaat dus excuses aan The Sacred Sailors voor het mogelijke aangedane leed na het lezen van deze recensie.

Ik heb een pesthumeur en vind jullie plaat een grote teleurstelling. Na het lezen van enthousiaste verhalen werd er wat verwacht van deze plaat, maar jullie bewandelen met Golden Dawn platgetreden rockpaden, je zanger stelt zich aan en komt geen moment oprecht over en jullie gitaarsolo's zijn niet om aan te horen. Tel daarbij het drooggeproduceerde geluid, terwijl een vette productie wenselijk was geweest om nog te redden wat er te redden viel en jullie zullen begrijpen dat ik met een goeie bui wellicht iets genuanceerder uit de hoek was gekomen, maar jullie plaat nog steeds helemaal niets vind.

Unrated
Reageer



Zondag 17 december: Imagine The Future - The Spores:

Imagine The Future - The Spores Molly McGuire heeft al een aardige staat van dienst. Zo heeft ze opnames achter de rug met Frank Black, Queens of the Stone Age en Peaches en heeft ze de bas gehanteerd in diverse bands waaronder Mondo Generator. Naast deze bezigheden schrijft ze haar eigen nummers en was ze op zoek naar een vorm om die vast te leggen. Uiteindelijk heeft ze die vorm gevonden in het muzikale project dat The Spores heet. Primair is The Spores een band dat naast McGuire bestaat uit gitarist Greg "Stunbunny" Biribauer en drummer Kenny Pierce.

The Spores opereren in het schemergebied tussen indierock, elektronica en dance. Dit levert naast een handjevol prima tracks ook een paar zwakke broeders op, waarin naar mijn smaak net iets te veel elektronisch geneuzel voorbij komt. Hierdoor is Imagine The Future een onevenwichtige plaat geworden, die de aandacht niet constant weet vast te houden, maar daarnaast voldoende momenten kent waarbij de afgedwaalde gedachten weer gericht worden op de muziek. Dat The Spores niet zo maar een bandje is bewijst de stage show waarbij een groot aantal poppen een rol schijnt te spelen. In de eerste week van januari kunnen we de band met hun poppen bewonderen in Nederland, want ze spelen achtereenvolgens in Amsterdam, Tilburg en Groningen.

Unrated
Reageer



Donderdag 14 december: Aphrodisiac - Andre Williams With The Diplomats Of Solid Sound:

Aphrodisiac - Andre Williams With The Diplomats Of Solid Sound Een paar weken geleden verscheen een mooi overzicht van de beginjaren van Andre Williams, getiteld Movin' On With Andre Williams. Greasy & Explicit Soul Movers 1956 - 1970. Een plaat die nog steeds overuren maakt in de cd-speler. Tegenwoordig doet The Black Godfather het met The Diplomats Of Solid Sound. Een interessante combinatie aangezien Andre Williams al een halve eeuw bezig is en The Diplomats relatieve groentjes zijn. De band werd in 1998 opgericht en staat vooral bekend om de instrumentale soulnummers.

Nou kan wat mij betreft een soulband niet zwart genoeg zijn, maar als begeleidingsband van Andre Williams doet dit kwartet witte mannen het naar behoren. Het had wat minder braaf gemogen, maar de band permiteert zich geen muzikale frivoliteiten en profileert zich als de ideale begeleidingsband die alle ruimte laat aan de man waar het om draait. Andre Williams heeft met de jaren een prachtige stem gekregen. Zo eentje die mannen op leeftijd alleen krijgen als ze het grootste gedeelte van hun leven datgene gedaan hebben waar in de Bijbel zo voor wordt gewaarschuwd. Deze krasse knar levert ook op zeventigjarige leeftijd een aardige plaat af, hoewel niet alle nummers even sterk zijn.

Unrated
Reageer



Woensdag 13 december: Sugarettecity - The Sugarettes:

Sugarettecity - The Sugarettes Ik heb niet zo veel met Eindhoven. Niet alleen omdat het niet erg in de buurt ligt, maar vooral door de zielloze binnenstad en door het gegeven dat mijn favoriete voetbalclub, toen het nog op het hoogte niveau speelde, er altijd kansloos verloor. Volgende maand mogen ze het overigens voor de beker weer eens proberen. Ik koester geen enkele illusie. Niet veel aan dus, dat Eindhoven.

Gelukkig gebeuren er op muzikaal gebied wel leuke dingen. De stad beschikt bijvoorbeeld over een behoorlijke undergroundscene. Enkele leden daarvan, die een verleden in bands als Airbus, Foam, Bad Cheetah en Thuss hebben, hebben de handen ineen geslagen en onder de naam The Sugarettes een vier tracks tellende demo opgenomen. Het kwartet weet een geslaagde mix van indierock met elektronica te maken waarbij gekozen is de kartelrandjes te accentueren in plaats van te polijsten. Een uitstekende keuze. Tel daarbij enkele pakkende melodieën en alle ingedriënten zijn aanwezig om met een mooi full length debuut te komen. Ik ben benieuwd.

Unrated
Reacties (2)



Dinsdag 12 december: So Divided - ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead:

So Divided - ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead Vorig jaar was ik in mijn recensie van voorganger Worlds Apart bang dat Trail Of Dead met de plaat zou doorbreken naar een groter publiek en zich daardoor genoodzaakt zou voelen om zich aan te passen aan de strenge mainstream eisen (lees: platenmaatschappijbobo's die zich er mee gaan bemoeien). Nu viel de verkoop van Worlds Apart behoorlijk tegen en heeft die doorbraak naar een groter publiek dus niet plaatsgevonden. De band blijft met één been in de underground staan en met de andere in de mainstream. Wellicht dat daar de verklaring moet worden gezocht naar titels als Worlds Apart en So Divided.

Op die laatste plaat toont Trail Of Dead haar veelzijdigheid. De plaat heeft tijd nodig om te bezinken. De band klinkt het ene moment als de moderne Beatles, maar ook namen als T-Rex (Naked Sun), Jane's Addiction, The Cure (afsluiter Sunken Dreams) komen voorbij tijdens het luisteren. Het bombastische is natuurlijk nog steeds aanwezig en daarin wordt flink geëxperimenteerd. AYWKUBTTOD heeft het in zich om een alles vernietigende goede plaat te maken, maar zal zich daardoor in het experimenteren meer moeten focussen. Ondertussen scoort de band met So Divided een ruime voldoende.

Unrated
Reageer



Zaterdag 9 december: Pocomania Songs - Max Romeo:

Pocomania Songs - Max Romeo Ondanks de slagregens en een grauwe hemel blijven we nog even in warme reggaesferen. Het kan echter vreemd lopen. Op hetzelfde Ariwa label en met dezelfde producer (Mad Professor) komt U-Roy met een oninteressante plaat en slaagt mede-reggaeoudgediende Max Romeo een prima reggaeplaat op te nemen. Nu heeft iedere zichzelf respecterende reggaeliefhebber wel iets van Max Romeo in huis. Bij voorkeur klassieker War Ina Babylon. Niet dat Pocomania Songs daarbij in de buurt komt, maar Max Romeo weet wel weer met een zeer afwisselende plaat te komen die op zowel tekstueel als muzikaal gebied uit de de rijke reggaebron put.

Als extraatje zijn er vijf dubtracks aan de plaat toegevoegd waardoor er zowel kwantitatief als kwalitatief voldoende te genieten valt. De dubtracks zijn gelukkig geen opvullertjes geworden, maar hebben allen een toegevoegde waarde. Veel nieuwe reggaeplaten heb ik dit jaar niet voorbij horen komen, maar van de paar die ik beluisterd heb steekt Pocomania Songs van Max Romeo er met kop en schouders bovenuit. Gordijnen dicht, thermostaat op 30 graden, jointje bij de hand en met de nieuwe Max Romeo uit de stereo heb ik mijn eigen stukje Jamaica in Grunnen.

Unrated
Reageer



Vrijdag 8 december: Old School/New Rules - U-Roy:

Old School/New Rules - U-Roy 'The Originator' is één van de bijnamen van U-Roy. U-Roy, door zijn moeder gewoon Ewart Beckford genoemd, was weliswaar niet de eerste DJ op Jamaica maar hij heeft tijdens zijn carriere als toaster een eigen, unieke stijl ontwikkelt. U-Roy toast op een dusdanig relaxte wijze dat zijn stemgeluid uit duizenden herkenbaar is. Gedurende zijn nu al vijfendertigjarige carriere heeft hij met bijna alle grote reggaesterren gewerkt. Ook op zijn recente plaat Old School / New Rules doen weer een paar indrukwekkende namen als Sly Dunbar en Mad Professor mee. Dit schept verwachtingen, maar de plaat valt behoorlijk tegen.

Dankzij U-Roy's relaxte stijl is het voortkabbelrisico van zijn platen altijd hoog, maar weet hij meestal door middel van het gebruik van subtiele edoch onverwachte wendingen de luisteraar te blijven verrassen. Zo niet op deze glad geproduceerde plaat waar met moeite een paar hoogtepuntjes te vinden zijn. Een nummer als Papa Of Creation heeft de juiste flow te pakken, maar op tekstueel gebied gebeurt er dan weer schrikbarend weinig ('Black man, you are the father of creation' en enkele variaties daarop). Nee, deze U-Royplaat is nauwelijks de moeite van het luisteren waard. Gewoon Old School blijven en een plaat van Ewart uit de jaren '70 luisteren.

Unrated
Reageer



Donderdag 7 december: Scream Loud!! The Fenton Story - V/A:

Scream Loud!! The Fenton Story - V/A De liefhebbers keken er al lange tijd watertandend naar uit. Waarnaar? Naar de release van deze compilatieplaat van het Fentonlabel vol met mid jaren '60 garage punk nummers. Maar liefst 61 nummers komen we tegen op deze dubbel cd waarvan het vinyle broertje uit 3 LP's bestaat en erg duur is. De nummers worden allen gespeeld door tieners afkomstig uit Michigan. Wellicht dat er daar wat in het water zat gedurende deze periode want de schat die Fenton voor ons opent is overweldigend. Uit sommige nummers spreekt nog heerlijke naïviteit, andere nummers bezingen de meer zondige kant van het puberbestaan.

Bij veel van dit soort compilaties wordt er geregeld maar wat op een cd bij elkaar gezet, een foto erbij in de binnenhoes en that's it. Uit deze release spreekt echter respect voor wat ooit eens was. Bij de cd zit een booklet met niet alleen biografische gegevens maar ook foto's van de vinylsingles en bandfoto's. Die foto's zijn regelmatig ronduit hilarisch. Onschuldige jonge koppies in lullige pakjes die de camera inkijken. Alleen al aan de hand van die foto's is te zien dat het woord 'punk' in de loop van de geschiedenis een hele andere betekenis heeft gekregen. Deze punkvariant is nochtans uiterst genietbaar.

Unrated
1 Reactie



Woensdag 6 december: A She-Devil Is My Dope Fiend - Ashtones:

A She-Devil Is My Dope Fiend - Ashtones Aan subtiliteit of een gedegen opbouw heeft het Noordfranse Ashtones een broertje dood. Direct het gas intrappen luidt het devies en in de vijfde versnelling vette garagerock maken dat grenst aan het betamelijke. Op deze fantastisch vormgegeven 10'' A She-Devil Is My Dope Fiend staan negen nummers die kwa thematiek veel gemeen hebben. Wat te denken van titels als Youngblood, Fuck Off, Dealing With A Coke Slut, Burn Baby en uiteraard het titelnummer A She-Devil Is My Dope Fiend. Slechte vrouwen en het kortstondige plezier dat daar aan valt te beleven.

Het wordt hoogtijd dat de Ashtones eens hun, ongetwijfeld afgeragde, auto van een Frans merk pakken en in de vijfde versnelling naar het noorden rijden om in Nederland op te treden. Op plaat klinken de Ashtones al groots, maar live moet het helemaal de moeite waard zijn. Vergeleken met hun vorig jaar verschenen acht nummers tellende cd Santa Rocka Rolla heeft de band met A She-Devil Is My Dope Fiend weer een flinke stap voorwaarts gemaakt. Wie haalt de Ashtones naar Groningen!?

Unrated
Reageer



Dinsdag 5 december: A Ltd. Lion Pup - Yop:

A Ltd.Lion Pup - Yop Ergens in Rotterdam sluit een geschiedenisstudent zich op in zijn kamertje om muziek op te nemen. Af en toe gaat de deur open en wordt een bevriende muzikant binnengelaten om een riedeltje mee te spelen, maar verder doet Jop Euwijk het helemaal zelf. Onze eigen Brian Wilson aan de Maas zou je kunnen zeggen. Ware het niet dat Yop, zijn artiestennaam, niet net zo gek en geniaal is als Brian Wilson. Het resultaat van al deze sessies op het studentenkamertje zijn te vinden op de cd A Ltd. Lion Pup . Zeventien popliedjes die doen denken aan The Beatles en Beach Boys en allemaal lofi zijn.

Yop is bovenmatig getalenteerd en weet zijn nummers kwa opnamekwaliteit en lengte te beperken tot de essentie. Deze Rotterdamse aanpak werkt prima en maakt van A Ltd. Lion Pup een prettig luisterbare plaat ook al had er naar mijn smaak af en toe wat sambal bij gemogen. Het gehele album is overigens hier te downloaden en als je dan toch bezig bent, hier is ander werk van Yop met zijn band Surface Noise te downloaden.

1 vote
Reageer



Zaterdag 2 december: A Call And Response - The Longcut:

A Call And Response - The Longcut Er wordt veel geklaagd over de VPRO-luisterpaal. Een mooi initiatief, maar de platen die er te beluisteren zijn zijn over het algemeen niet erg de moeite waard. Ik hecht echter nog steeds veel waarde aan de luisterpaal. Was het alleen maar om bepaalde platen waar enthousiast over wordt geschreven volledig te kunnen beluisteren en te concluderen dat de positieve geluiden op niets gebaseerd zijn. Weer een plaat minder om aan te schaffen zonder het vervelende gevoel iets gemist te hebben. Nog mooier is natuurlijk als er een plaat op staat die ik in eerste instantie volledig over het hoofd heb gezien en juist wel zeer de moeite waard blijkt. Tot deze laatste categorie hoort de debuutplaat van The Longcut uit Manchester. Op A Call And Response worden de laatste 30 jaar van Manchesterbandjes bij elkaar geveegd en op die grote hoop is iets nieuws gemaakt. Regelmatig kent de plaat momenten van Joydivisiaanse, desolate schoonheid dat weer wordt afgewisseld met een meer luchtige Madchester eind jaren '80 geluid.

Een meesterwerk is het echter niet geworden. Daarvoor worden sommige nummers net iets te lang uitgerekt of werpt het beperkte bereik van de zanger te hoge barricades op. Jammer dat de oorspronkelijke zanger is opgestapt en de drummer de zangpartijen op zich heeft genomen anders was A Call And Response een potentiële klassieker. Gelukkig blijft de plaat ondanks deze kanttekeningen recht overeind staan. Geen klassieker, maar wel een opmerkelijke plaat. Met dank aan de luisterpaal.

Unrated
Reageer



Vrijdag 1 december: Not Fade Away - David Kitt:

Not Fade Away - David Kitt Slechts 30 seconden had ik nodig om fan van David Kitt te worden. Dit waren de laatste 30 seconden die MTV uitzond van de clip die hoort bij Song From Hope St. (Brooklyn NY). Net genoeg om gevangen te worden door dit nummer en de titel en naam van de artiest te zien. Daarna snel het internet op om zoek te gaan naar meer info over deze meneer. Zijn album The Big Romance was net uit en nadat ik de cd in huis had bleek het een klein meesterwerk te zijn. Al snel bleek dat David Kitt ook nog eens op Eurosonic zou spelen, gewoon bij mij om de hoek dus. Voor een handjevol toeschouwers wist David Kitt ook live volledig te overtuigen. Na afloop kwam de manager van David Kitt nog even naar me toe en gaf me een cd van The Big Romance. Ik kon hem nog meedelen dat ik de cd al had, maar volgens hem was mijn enthousiasme tijdens Kitt's optreden duidelijk zichtbaar en verdiende ik de plaat gewoon.

Daarna kwam Kitt met de opvolger Square 1 en die viel behoorlijk tegen. Geen vervreemde klanken, maar een bijna standaard singer/songwriter album. Toen David Kitt daarna met een coverplaat aan kwam zetten gaf ik de moed voorzichtig op. Zoiets als The Big Romance zat er gewoon niet meer in. De man heeft een keer gepiekt en meer zit er niet in het vat. Geeft niets, hij heeft tenminste een bijzondere plaat gemaakt en dat kunnen de meesten niet zeggen... En toen verscheen Not Fade Away en bleek er toch meer in het vat te zitten. Not Fade Away haalt het niet bij The Big Romance, maar komt wel verdomd dicht in de buurt en kent voldoende briljante momenten. Kitt heeft me weer overtuigd en hoe. De plaat komt officieel pas in januari in Nederland uit, maar is al enige tijd in thuisland Ierland en Engeland verkrijgbaar en kan rekenen op een hoge notering in mijn jaarlijst.

Unrated
Reageer


Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed