Augustus 2007

Vrijdag 31 augustus: Surreal Folk Blues Gospel Trash Volume 1 - Reverend Beat-Man

Surreal Folk Blues Gospel Trash Volume 1 - Reverend Beat-Man In sommige gevallen dekt de titel de lading volledig. Neem nou Reverend Beat-Man's nieuwste plaat Surreal Folk Blues Gospel Trash Volume 1. Geen speld tussen te krijgen. De rauwe, door de duivel (of god?) bezeten stem van Beat-Man ondersteunt door primitieve drums en gitaar. Een beetje folk, veel blues, een beetje gospel en vooral veel trash. Beat-Man laat zich ondersteunen door bevriende muzikanten of is gewoon alleen in zijn badkamer samen met zijn gitaar gaan zitten, deur op slot en opnemen maar. Het resultaat mag er in alle gevallen zijn.

Onder de gastmuzikanten bevinden zich Robert Pantichrist Butler, die zijn sporen in het garagegenre ruimschoots heeft verdiend en Delany Davidson die we van Dead Brothers kennen. Surreal Folk Blues Gospel Trash Volume 1 is het eerste deel dat dit jaar verschijnt en zal worden gevolgd door deel 2 in december. Voor volgend jaar staat deel 3 gepland. Dat zal geen cd zijn maar een dvd met clips van de muziek van de eerste twee delen. Deze clips zijn gemaakt door diverse filmmakers. De kans dat Beat-Man in de nog te verschijnen delen Surreal Folk Blues Gospel Trash Volume 1 weet te overtreffen is klein, maar ik heb me vaker door de man laten verrassen.

Reacties (2)



Donderdag 30 augustus: RIP Hilly Kristal

Hij heeft ooit 1 woord tegen mij gesproken. Op mijn vraag of ik de club in mocht antwoordde hij "Sure" en nou is ie dood: RIP Hilly Kristal.

Reacties (2)



Woensdag 29 augustus: Is Is - Yeah Yeah Yeahs

Is Is - Yeah Yeah Yeahs Dat Karen O en haar mannen in de periode tussen het uitkomen van hun debuut Fever To Tell in 2003 en opvolger Show Your Bones in 2006 niet stil hebben gezeten bewijst ep Is Is. De ep kent vijf nummers die in de periode 2003-2006 zijn geschreven en recentelijk zijn opgenomen. Enkele nummers stonden al enige tijd op de setlist van Yeah yeah Yeahs, dus het werd ook wel eens tijd voor een representatieve studio-versie.

In openingsnummer Rockers To Swallow gaat Karen helemaal los terwijl het tweede nummer Down Boy prima tussen de nummers van Show Your Bones zou passen. Alle kanten die de band tot dusver heeft laten zien komen op de plaat aan bod. Op Is Is is een perfecte balans gevonden tussen de meer puntige en ruige nummers van de debuutplaat en het ingetogen werk van Show Your Bones. Is Is kan daarom niet als een leuk tussendoortje beschouwd worden met veredelde b-kantjes. Alle nummers behoren tot het betere YYY's werk.

Reacties (2)



Dinsdag 28 augustus: Kala - M.I.A.

Kala - M.I.A. In de recensie van de twee jaar geleden verschenen debuutplaat Arular van M.I.A. sprak ik de hoop uit op een bijkans briljante tweede plaat. Helaas, briljant is opvolger Kala niet geworden. M.I.A. heeft zich echter wel ontwikkeld met als resultaat een zeer veelzijdige plaat. Hadden de nummers op het debuut de neiging op elkaar te lijken, op Kala is daar geen sprake meer van. De schaduwzijde van M.I.A.'s veelzijdigheid is dat er af een toe een nummer tussenkruipt die te veel richting mierzoetige leeghoofdigheid gaat. Jimmy is daar een goed voorbeeld van. Daarnaast staan er voldoende quasi-revolutionaire teksten gecombineerd met sterk gekruide beats en elektronica op de plaat.

M.I.A. heeft sinds haar debuutplaat een goede naam opgebouwd en men wil graag met haar samenwerken. Op Kala staan daar enkele voorbeelden van. De samenwerking met Afrikan Boy is zonder meer geslaagd, Hussel verhaalt over het dagelijkse overleven in Afrika en boeit vanaf het begin. De samenwerking met Timbaland valt daarentegen vies tegen. De plaat verdient een betere afsluiter dan het saaie Come Around, maar het nummer past wel in het algemene beeld van Kala. Door veelzijdigheid minder evenwichtig.

Reageer



Donderdag 23 augustus: Dead Meadow + Dinosaur Jr @ Vera

Over Dead Meadow kunnen we kort zijn. Mijn al zeer nadrukkelijke vermoeidheid nam tijdens het optreden van Dead Meadow steeds grotere vormen aan. Veel heftig gitaargeneuzel dat nooit de juist richting op ging. Het was aan Dinosaur Jr. om mij niet volledig aan mijn slaap te laten toegeven. Dinosaur Jr. slaagde daar volledig in. Drie mannen die schijnbaar afzonderlijk, maar gelukkig niet hoorbaar afzonderlijk een enorme energie wisten te produceren. Jammer dat er wat technische problemen onstonden waardoor er nogal wat gaten vielen tussen de nummers door, anders was het concert volledig geslaagd geweest. voor een perfect Dinosaur Jr. optreden mag ik te allen tijde wakker worden gemaakt.

Reageer



Woensdag 22 augustus: Phi - Truckfighters

Phi - Truckfighters Ik ben niet zo thuis in het stonerrockgenre en eigenlijk wil ik dat graag zo houden. Alle Queens Of The Stone Age-achtige muziek kenmerkt zich wat mij betreft door een groove en daar wat variaties op. Soms komt er wat leuks uit, maar over het algemeen is het meer van hetzelfde en val ik halverwege de plaat, middenin de groove, in slaap. Ik weet het, een erg simplistische benadering van het genre, maar ik had me bij aanvang al ingedekt door te stellen dat ik niet thuis ben ik het genre. Stonerrockers Truckfighters doen het gelukkig iets anders.

De naam doet natuurlijk het ergste vrezen. Ik zie lompe mannen voor me die het over niets anders dan auto's en goedkope vrouwen kunnen hebben. Phi is echter verbazingwekkend subtiel. Er wordt voorzichtig wat distortion op de gitaren gezet en de songstructuren doen regelmatig aan Tool denken. Phi is hierdoor ook voor niet-stonerrocker interessant. Hoewel ik zeker niet laaiend enthousiast ben is deze plaat toch aangenamer dan van te voren gedacht. Een meevaller. Het duurt trouwens nog een tijdje voordat de plaat in Nederland verkrijgbaar is. Een voorproefje van het album staat hier.

Reageer



Zondag 19 augustus: The Velvoids - The Velvoids

The Velvoids - The Velvoids The Velvoids is afkomstig uit Griekenland, Athene om precies te zijn. Het trio bestaat uit Vice Lesly, die de zang en gitaar voor zijn rekening neemt, Sidny Sinz op bas en de mysterieuze Dorah X op drums. Via myspace kwam ik in aanraking met deze Grieken en na wat heen en weer gemail belandde er op een gegeven moment een cd van de band in huize Trash. Geen idee of deze compilatie cd speciaal voor de recensies in mekaar is gezet of dat het ook tijdens concerten verkrijgbaar is, want volgens mij maakt de plaat geen deel uit van de officiele discografie van de band. Een discografie die voornamelijk bestaat uit wat ep's en tracks die op compilatieplaten verschenen zijn. Zes nummers staan er op de cd en ieder nummer laat een andere kant van de band horen.

Zo denk je op het ene moment dat je naar een nostalgisch rock 'n roll bandje aan het luisteren bent, het volgende moment zit je ergens in een smerige garage naar een primitief bandje te luisteren. Zonder enige moeite wordt er vervolgens omgeschakeld naar een pianoballade. Een eigen smoel ontbreekt. The Velvoids komt het beste uit de verf als de meer vuige kant aan bod komt. Als het trio zich daarop zou concentreren zonder de vele invloeden te willen imiteren en in staat is om de nummers niet nodeloos te rekken dan zouden ze wel eens The Gories van Griekenland kunnen worden.

Reageer



Vrijdag 17 augustus: It’s Not The Eat, It’s The Humidity - The Eat

It’s Not The Eat, It’s The Humidity - The Eat Er zijn van die bandjes die al lang niet meer bestaan en die tijdens hun meestal korte bestaan volledig aan je aandacht zijn ontsnapt. Jaren later worden de platen van desbetreffende band opnieuw uitgegeven en blijkt dat het eigenlijk heel logisch is dat zo'n band volledig aan je is voorbij gegaan. Het blijkt een enorme slappe hap te zijn en de reissues kunnen worden beschouwd als het opnieuw opwarmen van deze smakeloze en al lange tijd geleden koud geworden bak met vreten. Dat het ook anders kan bewijst deze reissue van hetgeen The Eat in het verleden heeft gepresteerd. The Eat is de grote onbekende band uit het zuiden van Florida en bestond, buiten een kortstondige opleving halverwege de jaren '90, van 1979 tot 1985.

Nooit doorgebroken tot het grote publiek, maar altijd klein gebleven als locale band. Vreselijk onterecht. The Eat heeft een eigen stijl ontwikkeld waarin pakkende punknummers de basis vormen. Denk aan een combinatie van The Clash met Hüsker Dü waar regelmatig een grote lepel funk doorheen wordt geroerd. Een bijzonder smakelijke combinatie dat aan meer mensen geserveerd mag worden dat tot op heden is gebeurd. Deze dubbel cd telt 59 nummers, 30 studio-opnames en 29 livetracks. Een bord vol en erg lekker.

Reageer



Dinsdag 14 augustus: Insound Tour Support 2.0 - The Thermals

Insound Tour Support 2.0 - The Thermals Langzaam maar zeker begin ik de laatste plaat van The Thermals steeds beter te vinden. Eigenlijk is The Body, The Blood, The Machine ondertussen mijn favoriete Thermalsplaat geworden. In mijn recensie vergeleek ik de plaat vorig jaar met een naschok in plaats van een aardbeving en na een jaar is de naschok nog steeds voelbaar. Ben benieuwd wat de volgende plaat van The Thermals gaat brengen.

Voorlopig zullen we het echter moeten doen met een tussendoortje van radiosessies, live-opnames en acoustische versies, genaamd Insound Tour Support 2.0. Een merkwaardige titel ware het niet dat de site insound.com de initiatiefnemer is. In het verleden waren er al enkele platen in deze serie verschenen en nu heeft insound het project nieuw leven ingeblazen, vandaar de 2.0. Een prima initiatief want vooral de radiosessies en de acoustische versies van de Thermalssongs voegen iets toe aan de bestaande versies. Daarnaast staat er een nieuw nummer, Welcome To The Planet, op de plaat. Een niet erg bijzonder nummer helaas, maar dat vergeven we de band. The Thermals' Insound Tour Support 2.0 is voor degenen die de eerste drie Thermalsplaten in huis hebben een aanrader. De rest kan deze cd gewoon links laten liggen. Wees er wel snel bij, want de oplage is erg gelimiteerd. Een exemplaar is voor een appel en een ei hier op de insoundsite te bestellen.

Reageer



Zondag 12 augustus: Screamin' Target Heartrate - Screamin' Cyn Cyn And The Pons

Screamin' Target Heartrate - Screamin' Cyn Cyn And The Pons Met een naam als Screamin' Cyn Cyn And The Pons is het direct duidelijk dat je niet te maken krijgt met een doorsnee bandje. Geen zang, gitaar, bas en drum met recht toe recht aan nummers. Screamin' Cyn Cyn And The Pons doet het inderdaad anders. De band is in 2003 opgericht en is met Screamin' Target Heartrate toe aan zijn tweede plaat. Op deze plaat klinkt de band alsof wijlen Frank Zappa een punkband is begonnen en met deze punkband een paringsdans met de B-52's wenst op te voeren. Veel absurde en geestige teksten gecombineerd met virtuoos gespeelde punknummers waarop prima een dansfeestje kan worden gebouwd.

In maar liefst twintig nummers brengt SCCATP een ode aan zijn eigen veelzijdigheid. Hoewel de plaat niet voor ieder moment van de dag geschikt is (ik zou er de dag in ieder geval niet mee willen beginnen) laat de band een dusdanige positieve indruk achter dat bij de eerst volgende keer dat DJ Afval weer in actie mag komen het hilarische nummer If That Bitch in ieder geval gedraaid gaat worden.

Reageer



Donderdag 9 augustus: The Essential (1984-1991) - Seminal Rats

The Essential (1984-1991) - Seminal Rats Waarschuwing. Dit stukje zou best wel eens vol met sentimenteel geneuzel over vroeger kunnen staan. Voor degene die nog niet is afgehaakt; vroeger is op muzikaal gebied vooral het het begin van de jaren '80. De tijd dat mijn muzikale smaak definitief werd bepaald en ik Oor nog als mijn tweewekelijkse bijbel beschouwde en Oor's popencyclopedie als de bijbel die iedere twee jaar vernieuwd werd. Volgens die popencyclopedie hadden sommige bands een semi-legendarische status gekregen. Een merkwaardige kwalificatie aangezien je of legendarisch bent of niet. Een tussenweg lijkt niet mogelijk. Mijn interpretie was semi-legendarisch was daarom: in bepaalde, kleine kringen zeer belangrijk geachte band, maar buiten die kringen een volstrekt onbekende of onbeduidende band.

Ik kan me niet herinneren in die tijd ooit iets gelezen te hebben over Seminal Rats, maar uit de bij de promo geleverde bio kan worden opgemaakt dat de band de semi-legendarische status zondermeer verdient. Dit vanwege de unieke mix van brute Stoogesriffs met keiharde jaren '70 rock. Deze dubbel cd is het meest complete overzicht van hetgene de Seminal Rats in de periode 1984-1991 hebben gepresteerd. Een overzicht speciaal voor de liefhebbers van semi-legendarische Australische bands uit de jaren '80. Met het aangekondigde sentimentele geneuzel in dit stukje is het gelukkig meegevallen.

Reageer



Dinsdag 7 augustus: Icky Thump - The White Stripes

Icky Thump - The White Stripes Het kan verkeren. Icky Thump zou midden in mijn vakantie uitkomen. Vlak voor de vakantie de cd besteld, waardoor bij thuiskomst de plaat keurig op mij zou liggen wachten. De realiteit was echter anders. In iedere platenzaak was Icky Thump inmiddels verkrijgbaar, maar de status van mijn bestelling bleef op 'backorder' staan. Steeds bozere mailtjes mijnerzijds hadden geen effect, de verzendingsdatum werd iedere week een stukje verder opgeschoven. Uiteindelijk viel de cd pas vorige week in mijn brievenbus. Is de nieuwe White Stripes het relatief lange wachten waard geweest? Mwah.

Met de door velen schromelijk overschatte The Raconteurs was Jack White al diep in de jaren '70 rock gedoken en diezelfde invloed is ook duidelijk op deze White Stripes plaat te horen. Ondertussen drumt Meg White stoïcijns door al doet het her en der optredende hard en strak rammen vermoeden dat Jack af en toe een heet pepertje in het ongetwijfeld prettig aandoende poepgaatje van Meg heeft gedaan. Ondanks het gegeven dat Icky Thump niet tot mijn favoriete witte strepen platen zal gaan behoren, lijken Jack en Meg gezamelijk gelukkig niet in staat een slechte plaat af te leveren.

Reacties (2)



Zaterdag 4 augustus: Terminal Breakdown - Bob Burns And The Breakups

Terminal Breakdown - Bob Burns And The Breakups Lange halen, gauw thuis. In de lagere regionen van het Engelse voetbal is deze manier van spelen nog steeds de norm. Het middenveld wordt overgeslagen, de bal moet immers rechtstreeks naar de kopsterke spits. Het liefst eentje zonder voortanden of techniek. Voor ons Nederlanders is deze manier van voetballen eigenlijk te min, maar in geval van nood mag bij een achterstand tien minuten voor tijd de kopsterke spits erin als laatste troef van de coach. Veendam had daar het afgelopen seizoen nog wel eens succes mee met bikkel Martin Drent als sterke troef.

Bob Burns And The Breakups kijken altijd tegen een achterstand aan en kennen slechts die ene manier van spelen. Rechtstreeks vanuit de garage de bal keihard naar voren rammen en tien nummers lang proberen de winnende treffer te scoren. Mooi is het niet, maar het levert uiteindelijk wel resultaat op waardoor de overwinning op de valreep door Bob en consorten wordt binnengesleept. In Nederland zou deze mengvorm van punk en garagerock wat meer mogen worden gewaardeerd. Bob Burns in de spits!

Reageer


Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed