April 2006

Zaterdag 29 april: Primal Scream:

Er zit nieuw werk aan te komen van Primal Scream getuige deze clip van het aanstekelijke nummer Country Girl.

Unrated
Reacties (2)



Woensdag 26 april: Wolves In Wolves' Clothing - NOFX:

Wolves In Wolves' Clothing - NOFX Het moest even nagezocht worden, want ik wist niet dat het al weer 23 jaar geleden is dat NOFX zijn eerste plaat uitbracht. Sindsdien zijn er talloze singles en EP's verschenen. Nu is er Wolves In Wolves' Clothing (goeie titel), het elfde studio album van deze punks uit Californië. De NOFX-fans worden met deze release weer op hun wenken bediend. De band heeft geen schokkende muzikale veranderingen in petto. Meer van hetzelfde dus, maar wat wel opvalt is dat sinds hun vorige plaat The War On Errorism NOFX de politieke teksten niet meer schuwt.

Wolves In Wolves' Clothing is feitelijk een middenmoter geworden. NOFX heeft een paar platen gemaakt die beter zijn, maar ook een paar die beduidend minder boeien dan dit album. Voor de liefhebber van poppunk is dit een zekerheidje, de rest kan deze plaat gerust links laten liggen. Niets nieuws onder de zon, gewoon weer een plaat van NOFX. Met deze derde Fat Wreck Chords release binnen een maand heeft Planet Trash voorlopig even genoeg gehoord van deze platenmaatschappij. Van de drie platen is alleen de plaat van The Sainte Catherines een werkelijke aanrader.

Unrated
Reageer



Maandag 24 april: Vessel States - Wilderness:

Vessel States - Wilderness Met het titelloze debuut van vorig jaar maakte Wilderness behoorlijk wat indruk. Dat heeft de plaat vooral te danken aan de ritmes die aan P.I.L. doen denken en de breed uitwaaierende gitaarpartijen à la Echo & The Bunnymen gecombineerd met de stem die associaties oproept met de meest vreselijke drill inspector die maar voor te stellen is. Op opvolger Vessel States zet Wilderness de lijn van het debuut voort met dien verstande dat het tempo verlaagd is en zanger James Johnson in plaats van bezeten nu vooral erg treurig klinkt. Wilderness blijft echter donker en mysterieus.

Balanceert de hoes van het debuut nog op de dunne scheidslijn tussen kunst en kitsch. De hoes van Vessel States is ruimschoots over deze denkbeeldige lijn heengegaan. Wat een foeilelijk ding! Het werpt de vraag op of de band er een bedoeling mee heeft of het gewoonweg een mooie hoes vindt. Laten we hopen op het eerste, maar het tweede sluiten we niet uit. Het blijven Amerikanen nietwaar? Concluderend kan gesteld worden dat het album niet volledig weet te overtuigen, maar wel de vraag oproept in welke richtig Wilderness bij de volgende release zal gaan.

Unrated
Reageer



Vrijdag 21 april: Nieuwe poll:

Van verschillende kanten kwam het verzoek nu eindelijk eens met een nieuwe poll te komen, omdat de Arctic Monkeys poll over de houdbaarheidsdatum heen dreigde te gaan. De meningen blijven overigens verdeeld over deze apen. Ik behoor tot de grauwe middenmoot en vind de band een doorsnee Brits indiebandje. Niets mis mee, maar niet de moeite van alle hysterie waard. Voor de volledige uitslag mag er ergens links in het menu geklikt worden. Tot slot de belofte dat er volgende week weer meer updates komen, ziekte en een muzikaal dipje zijn beiden bijna uitgewerkt. O ja, en er is dus een nieuwe poll!

Unrated
Reageer



Donderdag 20 april: Killed By Trash. 20 Raw Classic Punk Trashers - V/A:

Killed By Trash. 20 Raw Classic Punk Trashers - V/A Na een paar dagen uitgeschakeld te zijn geweest vanwege de griep is de tijd aangebroken om langzaam maar zeker aan het herstel te gaan werken. Onderdeel van dit herstel is weer wat platen uit de kast te trekken om het leven iets aangenamer te maken. Aangezien mijn hoofd nog vol snot, slijm en medicatie zit moet een rauwe plaat de juiste remedie gaan vormen. Gelukkig wacht de verzamelaar van het Duitse P.Trash Records al een paar dagen op me. Met een titel als Killed By Trash. 20 Raw Classic Punk Trashers zijn de verwachtingen direct hoog gespannen.

Rauwe klassiekers worden er beloofd, maar dit soort titels moeten natuurlijk niet te letterlijk worden genomen. Twintig nummers, allen covers, worden er binnen 40 minuten doorgejast. Gelukkig is er voldoende variatie te vinden op deze verzamelplaat die overigens op zowel LP als CD is uitgekomen. Obscure bands als Ulcers, Flying Over en Carbonas worden afgewisseld met meer bekendere namen in het genre als Manikins, Demons Claws en Digger And The Pussycats. Aangename verrassingen staan er ook op. Wat te denken van Aluminum Knot Eye? Ik had er nog nooit van gehoord, maar met het nummer Grind Her Up leveren ze, mede dankzij de aanstekelijke, demente orgel, één van de hoogtepunten van de plaat. Killed By Trash is een prima introductieplaat van het P.Trash label, een label waar regelmatig verrassend sterke platen op verschijnen.

Unrated
Reageer



Zondag 16 april: Everything All The Time - Band Of Horses:

Everything All The Time - Band Of Horses Nadat ik vorige maand een mp3 van een nummer van Band Of Horses (legaal) had gedownload en beluisterd, was ik direct verkocht. Een rustig begin, een breekbare stem en na 80 seconden knalt de rest van de band erin. Prachtig. Direct het album besteld en sindsdien is het gehele gezin een liefhebber van Band Of Horses. Dit alles is het effect van slechts één download. Muziekindustrie, leest u mee? Nou gebied de eerlijkheid te zeggen dat The Funeral, want dat is het nummer waar het over gaat, het absolute hoogtepunt van Everything All The Time is. Het nummer is hier overigens nog steeds te downloaden, dus laat uzelf overtuigen.

Het debuut van het duo Mat Brooke en Ben Bridwell laat een variatie van treurige liedjes, waar de luisteraar niet verder gedeprimeerd door raakt, met meer rock georienteerde nummers horen. Zanger Ben Bridwell heeft een aangenaam vervelende stem die in de verte op de stem van Perry Farrell lijkt. Everything All The Time is voor een groot deel opgebouwd uit akoestische instrumenten (gitaar, banjo) en klinkt daardoor niet alleen intiem en beklemmend, maar is op zijn tijd ook gezegend met voldoende bombast om van het begin tot het eind te intrigeren en te fascineren.

Unrated
Reacties (5)



Donderdag 13 april: Dancing For Decadence - The Sainte Catherines:

Dancing For Decadence - The Sainte Catherines Nog geen twee weken geleden schreef ik in de recensie van de Love Equals Death-plaat dat er soms leuke platen te vinden zijn op het Amerikaanse punklabel Fat Wreck Chords. Tenminste, als men goed zoekt. Love Equals Death's Nightmerica had 'het' dus duidelijk niet. De gelijktijdig uitgebrachte plaat van The Sainte Catherines heeft 'het' juist weer wel.

The Sainte Catherines komt uit Montreal en bestaat uit zes man. Het sextet beschikt over maar liefst drie gitaristen die in de meeste nummers een massieve gitaarmuur opbouwen. Ondanks deze muur klinken de nummers op Dancing For Decadence niet nodeloos lomp, de melodie blijft altijd goed hoorbaar. Zanger Hugo alias The Big Cat beschikt over een hese zangstem die hij afwisselt met het betere schreeuwwerk. In hun teksten laten de jongens van The Sainte Catherines zien dat ondanks dat ze pissed off zijn ze toch het best voor hebben met de wereld. Gitarist Fred is bijvoorbeeld full-time werkzaam voor Greenpeace, maar in een nummer als Emo-Ti-Cons: Punk Rock Expects laten ze ook weten dat ze een bloedhekel hebben aan al die modepunkertjes van tegenwoordig. Het zal nu waarschijnlijk een tijdje duren voordat Fat Wreck Chords weer een leuke plaat uitbrengt, maar met Dancing For Decadence wordt bewezen dat het inderdaad af en toe gebeurt.

Unrated
Reageer



Woensdag 12 april: Neon Signs - The Kidnappers:

Neon Signs - The Kidnappers Toen ik een paar jaar geleden een week in Berlijn verbleef en na een strooptocht langs te lokale platenzaken terugkwam in mijn tijdelijk thuis in het oostelijke gedeelte van de stad stond de barman erop dat ik mijn aanwinsten aan hem toonde. Na een goedkeurende blik op het stapeltje cd's trok hij de conclusie dat ik een liefhebber van punkrock was en dat DE punkband van Berlijn Die Skeptiker was. Deze band werd ook wel de Dead Kennedys van Duitsland genoemd. Echt iets voor mij, aldus de barman. Uiteraard kocht ik een dag later een cd van Die Skeptiker, maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik sindsdien niet ben warm gelopen voor punk uit Duitsland.

De plaat van Die Skeptiker staat al tijden onaangeroerd in mijn kast. Met deze tweede plaat van het Duitse The Kidnappers zal dat niet zo snel gebeuren. Neon Signs is namelijk een uitermate prettig en afwisselend plaatje geworden. Een meezing garagepunknummers Cool Kids Never Die wordt afgewisseld met de meer powerpopachtige nummers zoals Trainticket en Goodbye Again. Verder staan er uiterst aanstekelijke gitaarlijntjes op de plaat. Die van My Heart Your Neck neurie ik al dagen hardop mee. Meer venijn zit er in een nummer als I Hate Your Band. Het duitse accent dat regelmatig de kop op steekt nemen we voor het gemak maar op de koop toe, want Neon Signs is licht verteerbaar en heeft als groot voordeel dat het naar meer doet smaken zonder dat het gaat vervelen.

Unrated
Reacties (2)



Dinsdag 11 april: Fun - Blues Brother Castro:

Fun - Blues Brother Castro Ik geef het maar meteen eerlijk toe. Naar aanleiding van de suffe bandnaam heb ik nooit de moeite genomen om de debuutplaat Money Maker Me van Blues Brother Castro uit 2004 een kans te geven. Af en toe kwam ik een nummer tegen van BBC, bijvoorbeeld op de verzamelaar van het Silent Minority label. Een label dat overigens al ter zielen is gegaan. Ondanks dat het nummer tot de hoogtepunten van deze verzamelplaat hoort heeft het me niet getriggerd om meer te weten te komen over Blues Brother Castro.

Een paar weken geleden viel een promo van BBC's tweede plaat Fun op de deurmat. Het kostte eigenlijk maar één draaibeurt om de conclusie te trekken dat Fun een geweldige gitaarplaat is geworden. Sindsdien is het album een vaste waarde op de playlist van Planet Trash. De plaat doet nog het meeste denken aan de debuutplaat Surfer Rosa van de Pixies. Zowel kwa geluid als kwa opwinding. Wat vooral opvalt is het mooie evenwicht van gitaar, bas en drums. Tel daar de rauwe strot van zanger Leon Caren bij op gecombineerd met de bijvallende zang van bassiste Mila van der Wall (vandaar ook waarschijnlijk de associatie met de Pixies) en samen met de hoekige gitaarriffs die op tijd worden afgewisseld met vette riffs is het plaatje compleet. Niets dan lof voor Blues Brother Castro en ik zal voortaan niet meer alleen op de naam van een band afgaan.

Unrated
Reacties (3)



Maandag 10 april: The Horror The Horror - The Horror The Horror:

The Horror The Horror - The Horror The Horror Apocalypse Now is één van mijn favoriete films. De prachtige beelden gecombineerd met superieur acteerwerk maakt de waanzin van oorlog in het algemeen en dat van de mens in het bijzonder haast tastbaar. Het zijn echter de memorabele quotes die de film onderscheiden van andere films met hetzelfde thema. De beroemdste is wellicht "I love the smell of napalm in the morning." Andere quotes mogen er ook zijn. Vooral die van Marlon Brando zijn van een absolute schoonheid. "I watched a snail crawl along the edge of a straight razor. That's my dream. That's my nightmare. Crawling, slithering, along the edge of a straight... razor... and surviving" is er één van. Aan het eind van de film spreekt Brando de huiveringwekkende woorden "The horror... the horror."

Een band als The Clash haalde enige inspiratie uit de film en gebruikte een quote als songtitel (Charlie Don't Surf op Sandinista!). Een stelletje Zweedse indierockers haalt ook inspiratie uit de film en gebruikt de laatste quote van Marlon Brando in de film zelfs als naam voor hun band. Op de debuutplaat van The Horror The Horror zijn invloeden van onder meer Television, luister maar eens naar een nummer als Twice In A Lifetime, en Pavement te horen. Prima plaatje, van de waanzin van Apocalypse Now is echter weinig te merken.

Unrated
Reageer



Zaterdag 8 april: Show Your Bones - Yeah Yeah Yeahs:

Show Your Bones - Yeah Yeah Yeahs Als ik aan Karen O. denk, denk ik aan seks. En dat komt niet omdat ik altijd aan seks denk, echt niet. Voor mij zijn de EP's Yeah Yeah Yeahs en Machine het voorspel. Het is lekker, duurt niet te lang en smaakt naar meer. Veel meer. Het in 2003 verschenen Fever To Tell is voor mij dierlijke sex waarbij Karen het uitschreeuwt van opwinding en genot. Zo bekeken heb ik het bijna 3 jaar lang zonder seks moeten doen, want de opvolger van Fever To Tell is er nu pas.

Gelukkig was er in deze lange celibataire periode nog de DVD Tell Me What Rockers To Swallow, waarin vooral de manier waarop Karen haar flesje bier opdrinkt een erotiserende werking op me heeft. Tell Me What Rockers To Swallow tel ik voor de goede orde daarom mee als orale seks. Nu is er dan eindelijk de opvolger van Fever To Tell. Dierlijke sex zit er niet meer in met Karen. In plaats daarvan bedrijven we rustig en intiem de liefde en gillen we het tijdens ons gezamelijke (uiteraard) orgasme niet meer uit, maar kreunen we en hebben we na een korte pauze voldoende kracht om de liefde nogmaals te bedrijven. Show Your Bones is als een lange zwoele zomernacht samen met je geliefde. Tegen het ochtendgloren vallen we beiden met een gelukzalige glimlach op onze gezichten in slaap.

Unrated
Reageer



Vrijdag 7 april: Wau Y Los Arrrghs!!! + Blacktime @ Vera:

Lang gewacht en toch gekomen. Wau Y Los Arrrghs!!! speelde dan eindelijk in Groningen. Niet zoals verwacht in ORKZ, maar als voorprogramma van Blacktime in Vera. Het Spaanse vijftal heeft een behoorlijke reputatie als het gaat om de consumptie van drugs en alcohol, in de praktijk bleek dit echter mee te vallen. Een stel maffe Spanjaarden was het echter wel. Ga maar na, de gitarist ziet eruit als een rasechte hippie inclusief druipsnor, de bassist lijkt sinds zijn laatste lsd-trip ook voor eeuwig in de jaren '60 te blijven hangen, de toetsenist ziet eruit als een echte computernerd die alleen voor het spelen in de band achter zijn computerscherm vandaan komt, de drummer woont waarschijnlijk nog bij zijn moeder thuis en heeft en full time baan als uitbater van een sexshop en de zanger lijkt het produkt van vijf achtereen volgende generaties Spaanse inteelt. Dit stelletje stond dus in Vera op het podium en speelde gedegenereerde garagerock. Geweldig! Na Wau Y Los Arrrghs!!! speelde hoofdact Blacktime. Overtuigen kon dit trio mij niet. Ergenis over de onzekere en constant giechelende bassiste nam de overhand en toen de band na ongeveer 20 minuten alweer van het podium verdween, ben ik niet blijven wachten op een toegift.

Unrated
Reacties (4)



Donderdag 6 april: Monkey Time! - The Maggots:

Monkey Time! - The Maggots Larven! Apentijd! Zweden! Garagerock! Echt veel schiet je niet op met deze steekwoorden, maar ze vatten wel de plaat van The Maggots samen. Ze komen uit Zweden en Monkey Time! is de titel van hun vierde studioplaat. En juist ja, het is garagerock wat de klok slaat. Niet het meest vernieuwende genre, dus over vernieuwing gaan we het niet hebben.

Positieve punten op Monkey Time! zijn de lekkere zeurderige stem van Mans Mansson en het orgel dat ieder nummer subtiel inkleurt. Daar staat tegenover dat de gitarist nogal de neiging heeft de soleren waardoor nummers nodeloos worden uitgerekt. Helaas komen de gitaarsolo's in vrijwel ieder nummer terug. Werkelijk veel afwisseling weten de larven niet te leggen in het dozijn nummers op dit album. Tegen het einde van de plaat gaan de nummers toch wel erg op elkaar lijken. The Maggots lijken simpelweg niet in staat om veel variatie toe te passen. Monkey Time! is daardoor een vrij vlakke plaat geworden. De pluspunten heffen de minpunten grotendeels op waardoor het eindoordeel uiteindelijk neutraal is. Lekker veilig in het midden is waar we The Maggots in het rockuniversum kunnen plaatsen. Niet iets om werkelijk trots op te zijn.

Unrated
Reageer



Woensdag 5 april: Get Out My Life 7'' - The Fatals:

Get Out My Life 7'' - The Fatals The Fatals zitten dit jaar niet stil. Dit is alweer de derde release van deze Franse helden. Twee nummers staan er op deze vinylsingle. Op A-kant Get Out My Life verkennen The Fatals de blues. Een midtempo nummer met uiteraard veel vervormde gitaren en alle andere kenmerken van The Fatals. Het werkt wonderwel. Het werkt zelfs zo goed dat Get Out My Life in korte tijd met gemak mijn favoriete Fatalsnummer is geworden. B-kant Every Inch of Horrors is een cover van The Horrors. Weinig nieuws onder de zon. Het singletje is verkrijgbaar op Cass Records en wordt van harte aanbevolen.



Unrated
Reacties (3)



Dinsdag 4 april: Be Your Own Pet - Be Your Own Pet:

Be Your Own Pet - Be Your Own Pet Kennelijk moeten we in het zuiden van de Verenigde Staten zijn om echt opwindende punk te vinden. Maakte vorig jaar Shut Up And Take It van Pink Swords uit Texas grote indruk. Dit jaar is het de beurt aan Be Your Own Pet uit Tennessee. Be Your Own Pet bestaat uit drie jongens en een meisje met een gemiddelde leeftijd van hooguit 18 jaar.

Voor hun debuut heb deze tieners 15 spetterende nummers opgenomen die doen denken aan de kracht en furie van een band als Bad Brains. Zangeres Jemima Pearl spuwt haar teksten in de microfoon. Wat te denken van deze quote uit nummer Bunk Trunk Skunk: "I am an independent motherfucker! And I'm here to take your money. And I'm here to steal away your virginity!" Tel daar de overstuurde, dissonante gitaarriffs samen met een pompende bas en een drummer die lak heeft aan snelheidslimieten bij op. Dit resulteert in een chaotische en maniakaal aandoende punkplaat waar de opwinding van afspat. In your face! Be Your Own Pet zet de norm voor 2006. Iedere punkplaat die de komende tijd zal verschijnen zal worden vergeleken met dit titelloze album. De verwachting is dat dit jaar geen enkele punkplaat deze plaat zal overtreffen. Ruim een half uur duurt het, meer heb je niet nodig. Motherfucker!

Unrated
Reacties (4)



Maandag 3 april: Teenage Crimewave 7'' - CPC Gangbangs:

Teenage Crimewave 7'' - CPC Gangbangs Nog meer leuks van Die Slaughterhaus Records. Wat te denken van deze single van CPC Gangbangs? Nou weet ik niet veel van de punkscene in Montreal. Zeg maar gerust niets, maar deze Canadezen weten wat rammelpunk is. Vooral A-kant Teenage Crimewave mag er zijn. Hakkelende riffs, rommelige drums, vervormde bas en een pakkend refrein. Meer hoeft er niet te zijn. Zowel de A-kant als B-kant Blood On The Wall zijn hier te beluisteren. Teenage Crimewave!




Unrated
Reageer



Zondag 2 april: Nightmerica - Love Equals Death:

Nightmerica - Love Equals Death Soms verschijnen er leuke platen op het Amerikaanse Fat Wreck Chords. Meestal is het echter goed zoeken om tussen het uitgebrachte materiaal wat prikkelends te vinden. En je moet heel erg goed zoeken om wat prikkelends op Nightmerica te vinden. De meeste nummers op deze debuutplaat van Love Equals Death zijn echter te voor de hand liggend of gewoon ronduit saai. Kleine hoogtepuntjes zijn er te vinden als het tempo omhoog gaat en vuur en passie in de nummers worden gelegd. Helaas zijn deze momenten te schaars en is de plaat te onevenwichtig. Meer dan de helft van de nummers klinkt als een dertien in een dozijn poppunknummer.

Gaandeweg het luisteren naar Nightmerica onstaat de indruk dat Love Equals Death slechts een paar uitgewerkte nummers had voordat de band de studio inging. Tijdens het opnemen zijn er nog snel een paar albumvullers ingespeeld. Had de band wat meer tijd genomen om goede, catchy nummers te schrijven dan was het wellicht nog wat geworden met deze cd. Nu valt het oordeel echter negatief uit. Zeker als in ogenschouw wordt genomen dat er op tekstueel gebied ook het nodige verbeterd kan worden.

Unrated
Reageer



Zaterdag 1 april: Waiting For A Miracle/ Sleep No More/ Fiction/ BBC Sessions 1979-1984 - The Comsat Angels:

Waiting For A Miracle - The Comsat Angels Ergens in het rijtje Joy Division, The Cure, The Sound, Echo & The Bunnymen en Teardrop Explodes is er een plekje voor The Comsat Angels. In de periode 1980-1982 heeft deze band 3 albums uitgebracht die, samen met alle Peelsessions die The Comsat Angels hebben opgenomen komende week worden gereissued. Op deze 4 cd's staan ook nog een zwik bonustracks. Als kind van de jaren '80 kan ik mijn hart ophalen aan deze uitgaves.

Kwalitatief verschillen de platen nauwelijks van elkaar. Op debuut Waiting For A Miracle klinkt de band al alsof het precies weet wat het wil, maar nog zoekt naar de perfecte vorm om het in te passen. Op het een jaar later uitgebrachte Sleep No More lijkt het alsof de perfecte pasvorm voor de laagjes keyboard en gitaar is gevonden. Terwijl het in 1982 verschenen Fiction iets minder beklemmend is dan zijn voorgangers. De BBC Sessions 1979-1984 brengt meer van hetzelfde met als voordeel dat de tracks een ruwere vorm krijgen dan op de studio-albums.

De heruitgave van het beste werk van The Comsat Angels maakt eens te meer duidelijk uit welke bron vele hedendaagse bands gedronken hebben. Bands als de Editors, Bloc Party en Interpol noemen The Comsat Angels als één van hun grote voorbeelden. Het werk van deze bands steekt echter schril af bij dat van The Comsat Angels. Waarom naar een kopie luisteren als je weet dat het origineel voor handen is? Gelukkig geeft Renascent, ook verantwoordelijk voor de reissues van het werk van The Sound, ons nu de kans naar het origineel te luisteren zodat we de huidige slappe aftreksels rustig kunnen negeren.

Unrated
Reageer



Zaterdag 1 april: The Plastiques weggeefactie:

Geen grap. Er wordt weer wat weggegeven op Planet Trash. Deze keer de debuutplaat 101 van The Plastiques? Wie? Die Zweden die vooral naar de Ramones geluisterd hebben. Iedereen die binnen een week een mailtje stuurt naar planettrash[at]hotmail.com met naam en adres maakt kans op dit exemplaar. Uiteraard worden je persoonlijke gegevens verkocht aan de hoogste bieder.

Unrated
Reageer


Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed