Modern English Decoration - Ulrika Spacek

Ulrika Spacek is een band uit Londen. Modern English Decoration de tweede plaat, waarop niets nieuws valt te ontdekken. Einde recensie... Of toch niet? Want hoewel voorgaande allemaal klopt, zet ik toch Modern English Decoration nog een keer op en zo gaat dat al meer dan een week. De plaat heeft een vreemde aantrekkingskracht.  Ulrika Spacek jat zo'n beetje alles wat er te jatten valt van die, meestal erg vervelende, indiebands uit de jaren '90, voegt daar een klein beetje Sonic Youth aan toe en slaat vervolgens links af richting de psychedelische hoek. De liedjes dreinen rustig door, zorgen voor lichte irritatie, maar zijn soms ook mooi dromerig. Af en toe mag de gitaar even verdwalen en op andere momenten komt ook Spacemen 3 even langs. Alles is al een keer gedaan, maar Ulrika Spacek doet het net in een andere volgorde. Wellicht is dat laatste wel het sterkste punt van de band. Hoe vaker ik luister, hoe vervreemdend het werkt. De hoogtepunten bevinden zich op driekwart van de plaat: Full Of Men en Saw A Habit Forming. Hoewel Ulrika Spacek heel even het snoepje van de week is op Planet Trash, vermoed ik dat Modern English Decoration over enige tijd ergens in een vergeten hoekje van de platencollectie verdwijnt, maar ondertussen raakt deze plaat me meer dan ik zou willen toegeven.

 

Oog & oor: Full Of Men - Ulrika Spacek

Zondag 11 Juni 2017 at 12:36 am Geen reacties

Witness - Benjamin Booker

Over de debuutplaat van Benjamin Booker was ik al zeer te spreken. Zijn tweede plaat getiteld Witness doet er nauwelijks voor onder. Weer is er die heerlijk hese stem van Booker en weer weet hij garagerock, soul, blues en een beetje gospel aan elkaar te koppelen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Soms dreigt hij enigszins te verzanden in moeilijkdoenerij en vraag je als luisteraar af waar dit liedje nou eigenlijk naartoe moet gaan. Het is alsof Booker dezelfde vraag heeft gesteld, want even later is hij weer terug bij een nieuw lied met een meer voor de hand liggende songstructuur. Hij is op zijn best als hij zichzelf de tijd gunt om lekker tekeer te gaan op zijn gitaar. Zijn gitaarspel is op sommige momenten bijna net zo rafelig als zijn stem. Net als die eerste plaat blijf ik luisteren naar Witness en ontdek nieuwe dingen. Witness biedt nog meer soul dan op de vorige plaat en er is op het titelnummer een rol weggelegd voor levende legende Marvis Staples. In een onlangs gegeven interview weet Benjamin Booker het volgende te melden: "I think I would be sad if the only thing I did was entertain people”. Entertainen doet hij zeker, maar met Witness doet hij nog veel meer.

 

Oor: Witness - Benjamin Booker

Dinsdag 06 Juni 2017 at 9:37 pm Geen reacties

Sniester 2017

Eenmaal per jaar verlaat ik de Groningse stadsgrenzen om naar een festival te gaan. Den Haag is dan het reisdoel en Sniester het festival. Voor een paar euro krijg je twee avonden een zeer afwisselend programma voorgeschoteld in diverse kroegen/clubs in de Haagse binnenstad. De eerste band speelt voor een thuispubliek en houdt de presentatie van haar nieuwe lp. The Peptones is een garagerockband dat moeiteloos een cover van The Byrds speelt en plaats biedt aan een halfnaakte gastzanger die zingt over dubbele penetratie. De toon voor een heet Haags weekend is gezet. Uit Letland komt het rockabillytrio The Swamp Shakers. Bleke gezichtjes van jongelui die nog in de luiers rondkropen toen Johnny Cash op zijn sterfbed lag. Nou ja, veel zal het niet schelen. Best leuk. The Graveltones is niet leuk, maar een hardrockend bluesduo. De viezigheid spat er vanaf, maar van afwisseling is weinig sprake. Dat het nog iets harder kan laat Bartek horen. De uit de hoofdstad afkomstige band maakt nog de meeste indruk op deze eerste Sniesteravond. Sleazy fuzzrock waarbij de zweetdruppels in het rond springen. De avond wordt afgesloten door een Haagse feestband.

 

De volgende avond begint alarmerend. De mannen van traumahelikopter hebben een tikibar ontdekt en zijn daar met de groots mogelijke tegenzin vertrokken om om de hoek een set te gaan spelen. De geboren slackers spelen de teleurstelling er tijdens het eerste lied reeds af. Halverwege de solide set klimt zanger Mark achter te bar om het aanwezige barpersoneel al zingend een handje te helpen. Voor hen tijd om weer naar de tikibar te gaan, zelf kies ik voor Ron Gallo. Ron en zijn band vallen een beetje tegen. Daar waar een tegendraadse punkset wordt verwacht, zijn de songs opvallend doorsnee. De bassist heeft een Eric Clapton shirt aan. Dat zegt genoeg. Vijftig meter verder is Elvis net uit zijn graf gestapt. Dead Elvis & His One Man Grave speelt het kleine zaaltje (maximale capaciteit 52 personen, aldus de weinig gemotiveerde vrijwilliger bij de deur) aan gort. De ene helft van de aanwezigen vertrekt, de andere helft lust er wel pap van. Elvis eindigt met een fraaie ode aan Hasel Adkins. Diep in een kelder is het Engelse Heck weggestopt. Een voorzorgmaatregel, want de stukken beton komen naar beneden bij deze hardcorenoiseband. Snoeihard en niet voor rede vatbaar. Ondertussen lonkt de tikibar, maar eerst moet er nog een bezoekje worden gebracht aan een fenomeen. Hij noemt zichzelf De Fenomeen, maar luistert ook als je gewoon Donnie zegt. Hij rapt over een tuinslang, dus snel naar die tikibar waar de mannen van traumahelikopter ondertussen halverwege de lange lijst met te bestellen cocktails zijn aangekomen.

Maandag 29 Mei 2017 at 10:02 pm Geen reacties

Mindless Entertainment - Control Freaks

Greg Lowery heeft weer een nieuwe band. De man die begin jaren '90 met Supercharger het deconstrueren van liedjes totdat alleen de meest essentiële onderdelen overblijven, heeft weten te perfectioneren verandert niet veel in zijn aanpak. Feitelijk heeft hij niet veel anders gedaan met de bands die na Supercharger komen; Rip Offs, The Infections en Zodiac Killers. Al is het ook met zijn nieuwe band zeker niet één pot nat. Dit keer heet de band Control Freaks en de debuut lp Mindless Entertainment. Wel heeft Lowery een aantrekkelijke jongedame genaamd Natalie Sweet weten te strikken om niet alleen gitaar te spelen in Control Freaks, maar ook om een groot deel van de vocalen voor haar rekening te nemen. Dat laatste had iets minder gemogen, maar dat is ook direct het enige puntje van kritiek. Mindless Entertainment is wat de band wenst te creëren en slaagt daar met gemak in. Het motto van Control Freaks is: "To keep punk stupid, stupid!" Dat lukt op deze op Slovenly Records uitgebrachte lp helemaal. Een dozijn ontklede garagerockliedjes, waarvan er slechts  één net boven de drie minuten klokt. Greg Lowery is back en dat gegeven verdient een bescheiden applaus.

Oor: Mindless Entertainment - Control Freaks

Donderdag 25 Mei 2017 at 12:40 pm Geen reacties

Satan's Graffiti Or God’s Art? - Black Lips

Het blijft een beetje aanmodderen met de nieuwe releases dit jaar. Veel middelmatig werk en nauwelijks een plaat die er uit weet te springen. Een goede zaak dus dat Black Lips na drie jaar weer met een nieuwe plaat komt. Op de hoes kijken een paar onbekende koppen me een beetje glazig aan. Nader onderzoek leert dat van de originele Black Lips er nog twee over zijn in de huidige bezetting. Ik begin direct het ergste te vrezen, maar die vrees voor een slap aftreksel door deze nieuwe Black Lips bezetting blijkt ongegrond. Jack Hines, die in een ver verleden al een paar jaar in deze band speelde, is namelijk terug. Zoveel is er dus ook weer niet veranderd. De band heeft mindere albums afgeleverd dan Satan's Graffiti Or God’s Art?. Het geheel is geproduceerd door Sean Lennon en zelfs Yoko Ono - kennelijk nog steeds niet overleden - schijnt een rolletje in de totstandkoming van de plaat te hebben gespeeld. Dat verklaart wellicht een cover van The Beatles in de vorm van It Won’t Be Long. De reeds eerder genoemde Jack Hines, die in zijn band K-Holes de nodige psychedelica wist toe te voegen, heeft een hele rits geestverruimende middelen meegenomen, want het gaat er bij sommige nummers weer heerlijk ouderwets vaag en zweverig aan toe. De voorgaande zeven studioplaten van Black Lips komen allemaal samen op Satan's Graffiti Or God’s Art?, waardoor dit de meest veelzijdige plaat is geworden van deze flowerpunkband. Black Lips moet blijven!

 

Oog & oor: Can't Hold On - Black Lips

Zondag 14 Mei 2017 at 10:19 pm Geen reacties

Stay Away - Mexican Surf

Het uit de getto's van Oss afkomstige Mexican Surf laat er duidelijk geen gras over groeien. Het gaat op Stay Away direct hard tekeer. De single van deze garagerockers met ernstige surftik is uitgebracht door Waaghals Records. Een label dat verdacht veel ijzersterke singles van onbekende garage-acts uitbrengt. Zo ook deze van Mexican Surf. De taco's vliegen in het rond, vuurtjes worden opgestookt en geblust wordt er alleen met volle flessen tequila. Geen muur die deze vermeende Mexicanen tegen zal weten te houden. Op de andere zijde van het roze vinyl is de tequila langzaam ingedaald en laat het vijftal horen ook lekker zweverig uit de hoek te kunnen komen. Koop de single, maar blijf op gepaste afstand van de band. Stay Away.

 

Oog & oor: Stay Away - Mexican Surf

Zaterdag 06 Mei 2017 at 12:11 am Geen reacties

Ex-Cult @ Vera

Er is geen betere plek om een noodgedwongen feestdag door te brengen dan Vera als daar een paar garagebands geacht worden te spelen. De helft mis ik vanwege late aankomst, maar na een nummertje van The Black Cult staat een tropisch gezelschap in glimmende pakken op het podium. The Bounty Island zorgt voor een prettig in het gehoor liggende soundtrack om de eerste biertjes bij achterover te slaan. Al gauw slaat de ontspannen stemming of als het getergde Fake O's begint te spelen. Vraag een hardcorepunkband die met minstens één been in de garage staat om op een feestdag te spelen. Olie op het vuur met een zanger die zijn gal spuwt. Maar zelfs een optreden van Fake O's valt volledig in het niet als Ex-Cult eenmaal begint. Vorig jaar was ik al onder de indruk van de plaat Negative Growth, maar zelfs die plaat steek bleekjes af tegen hetgeen de band laat zien en horen op het podium. De band uit Memphis, Tennessee zet een werkelijk ziedende set neer. Een magistrale death trip waarbij de zaal ontploft. Ex-Cult in Vera. Gewoon op een donderdagavond tegen etenstijd.

Vrijdag 28 April 2017 at 10:54 pm Geen reacties

Death Song - The Black Angels

Er is altijd hoop. In dit specifieke geval de hoop dat The Black Angels na vier jaar stilte een plaat van formaat heeft gemaakt. Al vrij snel blijkt dat die hoop ijdel is. Death Song is zeker geen teleurstellende plaat geworden, maar de band voegt weinig tot niets toe aan de vorige platen. Het door napalm en lsd plat gegooide pad wordt doodleuk nogmaals bewandeld. Accenten worden nauwelijks verlegd en de obsessie met de Vietnamoorlog, die in het verleden zorgde voor de mooiste nummers van The Black Angels, lijkt voorbij te zijn. Nou hoeft de band ook niet terug te grijpen naar het verleden. De huidige situatie in de Verenigde Staten is natuurlijk een bron van inspiratie. De band maakt er op Death Song gretig gebruik van. The Black Angels behoeft geen aansporing om de donkere kant van het bestaan te benadrukken en bezoekt de ene duistere plek na de andere. Ik laat me graag willoos meevoeren, want ook Death Song zal, net als de vier voorgangers, groeien en keer op keer gedraaid worden. The Black Angels houdt een macabere spiegel voor, waarin je steeds opnieuw wilt kijken ook al weet je dat er nooit geruststellende zaken zichtbaar zullen worden. De plaat sluit af met Life Song. Een old school spaceliedje en een fraaie ode aan David Bowie. 

 

Oog & oor: Currency - The Black Angels

Dinsdag 25 April 2017 at 8:40 pm Geen reacties

Alawalawa - Blind Butcher

Waarschuwing. Hier volgt een klaagzang. Wat wil namelijk het geval? Ik word niet warm of koud van de platen die dit jaar tot dusver verschenen zijn. Ik weet dat het net aan medio april is, maar tot dusver zijn er twee en een halve plaat geweest die mijn bovengemiddelde belangstelling hebben weten te wekken en die ik enkele malen per week opzet. Het gros der releases klinkt mij als een oeverloze herhaling van zetten in de oren. Een kopie van een kopie van een kopie. Er is nauwelijks nog een band die mij weet te raken. De regelmatig aan mij gestelde vraag welke recente plaat ik van harte kan aanbevelen, is steeds moeilijker te beantwoorden. Mijn geduld wordt ernstig op de proef gesteld door de hedendaagse bands. Ik heb honderden geweldige platen in mijn kast staan, dus zo moeilijk kan het niet zijn om er ieder jaar een paar bij te laten komen. Zou je zeggen. Aan het eind van het jaar zal ik de balans nogmaals opmaken, in het land der blinden is eenoog koning. Dus een handvol bovengemiddelde platen in 2017 zal die balans wellicht nog positief kunnen laten doorslaan. Deze plaat van een blinde slager zal het verschil in ieder geval niet maken. Blind Butcher is een duo uit Zwitserland dat in de marge wat aanrommelt met uitgeklede post-punk, blues en wat magere discobeats. De ideeën op Alawalawa zijn goed. Er worden een paar stijlen tegen elkaar aangehouden die niet of nauwelijks bij elkaar passen, maar van enige vorm van synergie is geen sprake. Het blijven eilandjes die, hoe hard men het ook probeert, geen moment nader tot elkaar komen. Ondertussen sta ik op Planet Trash te wachten op bands die mijn ongelijk bewijzen en geen slap aftreksel zijn van bands die hen zijn voorgegaan.

 

Oog & oor: Alawalawa - Blind Butcher

Dinsdag 11 April 2017 at 9:05 pm Twee reacties

Damage And Joy - The Jesus And Mary Chain

En toen was daar die lp van The Jesus And Mary Chain. We schrijven 1985 en ik was in een zware strijd gewikkeld om de middelbare school met een diploma en zonder al te veel emotionele schade door te komen. Ik voelde me onbegrepen en had het idee alles gemist te hebben. De legendarische bands uit de jaren '60 bestonden niet meer of waren uitgegroeid tot een stel ouwe lullen die uitverkoop hadden gehouden en voor de hele punkexplosie was ik net te jong, van Joy Division hoorde ik pas lang nadat Ian Curtis zich verhangen had. Om maar een paar voorbeelden te noemen. De plaat waar ik me volledig mee kon indentificeren en mijn belevingswereld samenvatte: Psychocandy. Een gitaarmuur die zo leijk was dat het iedere keer weer mooier werd, met daaronder alles wat mij als middelbare scholier bezighield. Drank, drugs, verveling, het gebrek aan gewillige meisjes en bovenal de absolute desinteresse in al het andere. De plaat van mijn generatie, zo vond ik zelf, want op school en in mijn directe omgeving was ik de enige die Psychocandy geweldig vond. Toen al had ik het bij het rechte eind. Na Psychocandy volgen nog een paar platen van The Jesus And Mary Chain. Geen enkele zo imponerend als Psychocandy, maar die inschatting had ik al lang van tevoren gemaakt. Tweeëndertig jaar later verschijnt de zevende plaat (de vele compilaties tellen we even niet mee) van The Jesus And Mary Chain. Iedere vergelijking met Psychocandy is onzinnig, maar zoveel anders dan de vijf voorgaande platen klinken de gebroeders Reid op Damage And Joy niet. Het laatste liedje op de voorganger (Munki, 1998) van Damage And Joy heet I Hate Rock 'n' Roll en de band gaat gewoon verder waar het 19 jaar geleden gebleven was. Laat je verder niets wijsmaken. Damage And Joy is een plaat van niveau en The Jesus And Mary Chain weet nog steeds te imponeren.

 

Oog & oor: Amputation - The Jesus And Mary Chain

Zaterdag 01 April 2017 at 7:57 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed