Alawalawa - Blind Butcher

Waarschuwing. Hier volgt een klaagzang. Wat wil namelijk het geval? Ik word niet warm of koud van de platen die dit jaar tot dusver verschenen zijn. Ik weet dat het net aan medio april is, maar tot dusver zijn er twee en een halve plaat geweest die mijn bovengemiddelde belangstelling hebben weten te wekken en die ik enkele malen per week opzet. Het gros der releases klinkt mij als een oeverloze herhaling van zetten in de oren. Een kopie van een kopie van een kopie. Er is nauwelijks nog een band die mij weet te raken. De regelmatig aan mij gestelde vraag welke recente plaat ik van harte kan aanbevelen, is steeds moeilijker te beantwoorden. Mijn geduld wordt ernstig op de proef gesteld door de hedendaagse bands. Ik heb honderden geweldige platen in mijn kast staan, dus zo moeilijk kan het niet zijn om er ieder jaar een paar bij te laten komen. Zou je zeggen. Aan het eind van het jaar zal ik de balans nogmaals opmaken, in het land der blinden is eenoog koning. Dus een handvol bovengemiddelde platen in 2017 zal die balans wellicht nog positief kunnen laten doorslaan. Deze plaat van een blinde slager zal het verschil in ieder geval niet maken. Blind Butcher is een duo uit Zwitserland dat in de marge wat aanrommelt met uitgeklede post-punk, blues en wat magere discobeats. De ideeën op Alawalawa zijn goed. Er worden een paar stijlen tegen elkaar aangehouden die niet of nauwelijks bij elkaar passen, maar van enige vorm van synergie is geen sprake. Het blijven eilandjes die, hoe hard men het ook probeert, geen moment nader tot elkaar komen. Ondertussen sta ik op Planet Trash te wachten op bands die mijn ongelijk bewijzen en geen slap aftreksel zijn van bands die hen zijn voorgegaan.

 

Oog & oor: Alawalawa - Blind Butcher

Dinsdag 11 April 2017 at 9:05 pm Twee reacties

Damage And Joy - The Jesus And Mary Chain

En toen was daar die lp van The Jesus And Mary Chain. We schrijven 1985 en ik was in een zware strijd gewikkeld om de middelbare school met een diploma en zonder al te veel emotionele schade door te komen. Ik voelde me onbegrepen en had het idee alles gemist te hebben. De legendarische bands uit de jaren '60 bestonden niet meer of waren uitgegroeid tot een stel ouwe lullen die uitverkoop hadden gehouden en voor de hele punkexplosie was ik net te jong, van Joy Division hoorde ik pas lang nadat Ian Curtis zich verhangen had. Om maar een paar voorbeelden te noemen. De plaat waar ik me volledig mee kon indentificeren en mijn belevingswereld samenvatte: Psychocandy. Een gitaarmuur die zo leijk was dat het iedere keer weer mooier werd, met daaronder alles wat mij als middelbare scholier bezighield. Drank, drugs, verveling, het gebrek aan gewillige meisjes en bovenal de absolute desinteresse in al het andere. De plaat van mijn generatie, zo vond ik zelf, want op school en in mijn directe omgeving was ik de enige die Psychocandy geweldig vond. Toen al had ik het bij het rechte eind. Na Psychocandy volgen nog een paar platen van The Jesus And Mary Chain. Geen enkele zo imponerend als Psychocandy, maar die inschatting had ik al lang van tevoren gemaakt. Tweeëndertig jaar later verschijnt de zevende plaat (de vele compilaties tellen we even niet mee) van The Jesus And Mary Chain. Iedere vergelijking met Psychocandy is onzinnig, maar zoveel anders dan de vijf voorgaande platen klinken de gebroeders Reid op Damage And Joy niet. Het laatste liedje op de voorganger (Munki, 1998) van Damage And Joy heet I Hate Rock 'n' Roll en de band gaat gewoon verder waar het 19 jaar geleden gebleven was. Laat je verder niets wijsmaken. Damage And Joy is een plaat van niveau en The Jesus And Mary Chain weet nog steeds te imponeren.

 

Oog & oor: Amputation - The Jesus And Mary Chain

Zaterdag 01 April 2017 at 7:57 pm Geen reacties

Rolling Blackouts C.F. - The French Press

De millenniumwisseling was een goed moment geweest om alle indiebands die elkaar en zichzelf steeds weer herhalen een definitief halt toe te roepen. Tot hier en niet verder. Niet weer dat jengelende geneuzel met een gitaarlijntje hier en een melancholische snik daar. De uitgangspunten zijn bekend, de punten - voor zover aanwezig - zijn gemaakt. Laten we de mooie platen, die ontegenzeggelijk zijn gemaakt, koesteren en weer verder gaan. Het is duidelijk, ondergetekende is al een hele tijd klaar met het gros der indiebands. Gelukkig heb ik noodzakelijkerwijs een goed ontwikkeld filter weten te creëren. Het meeste indiegeluid is bij voorbaat uitgesloten van deelname. Toch weet er af en toe nog wat door te dringen. Meestal bevestigt het mijn starre ideeën, maar soms dien ik geheel tegen mijn zin toeschietelijk te zijn. Dat laatste geldt in ieder geval voor deze zes tracks tellende EP van het Australische The French Press Rolling Blackouts Coastal Fever. De band kent drie gitaristen die elkaar met moeite in toom weten te houden en de verschillende gitaarmelodieën subliem laten verweven. Daarnaast willen de gitaristen alledrie ook zingen. De ene is nog romantischer en weemoediger dan de ander. Deze Aussies blijven te allen tijde beleefd en beheerst en torsen al het bezongen leed manmoedig. The French Press Rolling Blackouts Coastal Fever is een van de weinige indie-uitzonderingen die ik toelaat in mijn wereld.

 

Oog & oor: Rolling Blackouts Coastal Fever - The French Press

Dinsdag 28 Maart 2017 at 7:35 pm Eén reactie

Sentido del Espectaculo - Biznaga

Het is dat dit gezelschap in het Spaans zingt, anders was het de zoveelste band die jaren '70 punk speelt met een snufje jaren nu garagerock. Biznaga komt echter uit Madrid, dus is het niet meer dan logisch dat er in eigen taal wordt gezongen. Biznaga beschikt echter niet over een grootse zanger. Net als alles aan deze band volstaat het. Net voldoende punk (denk aan Stiff Little Fingers, Buzzcocks en The Jam), net voldoende onderscheidingsvermogen dankzij de Spaanse taal en net voldoende aansluiting met punk en garagerock anno 2017. Wat wel weer leuk is dat dit een punkband is die de castagnetten weet te gebruiken, maar halverwege Sentido del Espectaculo overheerst steeds het gevoel dat ik het nou wel weet en worden de liedjes inwisselbaar. Veel interessanter is de voorkant van Sentido del Espectaculo. Er wordt gebruik gemaakt van een schilderij van de Belgische schilder Paul Delvaux. Een schilder die meestal een merkwaardige wereld wist te scheppen, waar feitelijk niet gebeurt, maar toch op magische wijze weet te betoveren. Als dat laatste de bedoeling is geweest van Biznaga is de missie volkomen mislukt, dus we prijzen ons maar gelukkig met de hoes van de plaat.

 

Oor: Nigredo - Biznaga

Zaterdag 18 Maart 2017 at 10:26 pm Geen reacties

Youth Hunt - The Homesick

In Dokkum springt men van het ene hoogtepunt naar het andere. In vrijwel ieder millennium gebeurt er wel iets bijzonders. We schrijven 754 als Bonifatius daar in de buurt wordt vermoord. Volkomen terecht overigens, van Frieze bomen moet je afblijven. Een gebeurtenis waar op Youth Hunt uitgebreid bij wordt stil gestaan. Daarna wordt het weliswaar even stil, maar een nieuw Dokkums hoogtepunt valt te noteren in 2017. Het betreft deze debuutplaat van The Homesick. Drie jonge Dokkumers die bij voorkeur in een dikke laag mist staan te spelen. Die verwijzing naar het voorval in 754 gebeurt in het nummer St. Boniface. Het hoogtepunt van de plaat. Ruim vijf en een halve minuut van heidens prachtkabaal.  Langzaam maar zeker ontwaren zich de contouren van post-punk, krautrock, indiepop en shoegaze op Youth Hunt.  The Homesick houdt zich steeds verre van een heldere kijk op de zaken, maar probeert iedereen op het verkeerde been te zetten. Het trio kickt op het contrast en laat de muziek constant voor wrijvingen zorgen. Met Youth Hunt heeft The Homesick een intrigerende, geestverruimende en grensvervagende plaat gemaakt. Ik krijg er maar geen genoeg van.

 

Oog & oor: St. Boniface - The Homesick

Woensdag 15 Maart 2017 at 1:21 pm Geen reacties

Ramirezz + Onhou @ Vera

Terwijl in de grote zaal de Trash Can Night plaatsvindt met uiterst dansbare muziek van decennia geleden, staan er in de kelder van Vera twee heavy bands. Doom is de gemene deler, maar beide bands vullen dat op eigen wijze in. Onhou is de meest logge band van de avond en weet haar geluid op te vullen met wat sludge en drone. Veel vrolijker gaat het er aan toe als Ramirezz geluidsgolven gaat produceren. Als je althans op de outfits van de band af mag gaan. De heren hebben de restanten van hun carnavalspakjes aangetrokken. Gemaskerde mannen die niet schromen te experimenteren met psychedelica en spacerock. Ondanks lachwekkende maskers, maakt Ramirezz dankzij de relatieve veelzijdigheid de beste indruk.

Zondag 12 Maart 2017 at 5:01 pm Geen reacties

Why Love Now - Pissed Jeans

De laatste Pissed Jeans-plaat waar ik naar luisterde stamt uit 2013. Honeys heeft toen een aantal weken achtereen op de fictieve high rotation list gestaan, maar toen die daar eenmaal vanaf was, heb ik geen Pissed Jeans-liedje meer opgezet. Zo'n band, die er een tijdje toe doet, maar uiteindelijk toch diep wegzinkt in steeds uitdijende muziekcollectie. Tot vorige week als ik ineens de nieuwste van Pissed Jeans op Planet Trash aantref. Na aanleiding daarvan ook Honeys en de Pissed Jeans platen van voor de Honeystijd opgezet. Wat opvalt is dat op Why Love Now de band een stuk is opgeschoven richting sludge zonder alle punk en noise vaarwel te zeggen. Why Love Now bezwijkt bijna onder het gewicht van al het verlangen naar perverse seks en het onvermogen om iemand te vinden om daar samen aan toe te geven. De plaat is geproduceerd door ene Arthur Rizk, die vooral bekend is door zijn werk in de black metal scene. Geen bekende van mij, maar de andere producer is niemand minder dan Lydia Lunch, die altijd wel te porren is voor perverse seks en feministische statements. Want ondanks het gegeven dat Pissed Jeans uit vier mannen bestaat, viert ook het feminisme hoogtij op Why Love Now. Alleen een band als Pissed Jeans komt daar mee weg. Dodelijke edoch eenvoudige riffs worden ondersteund door ritmes die stimulerend werken in de onderbuik, terwijl niet veel later de band losbarst in gewaagde sonische experimenten. Ook op deze vijfde Pissed Jeans plaat valt genoeg te halen. Het statement van de zanger tijdens het eerst liedje - I Used To Play Punk, Now I'm Just Singing The Blues - dienen we echter wel met een flinke korrel zout te nemen.

 

Oog & oor: The Bar Is Low - Pissed Jeans

Zaterdag 11 Maart 2017 at 3:01 pm Geen reacties

Mark Sultan - BBQ

Hij heet dus Mark Sultan, maar neemt ook muziek op onder de naam BBQ. Zijn nieuwste boreling geeft hij vervolgens de titel Mark Sultan mee. Maar precies andersom zou ook nog kunnen. Leuk en verwarrend. De muziek van Sultan is een stuk eenvoudiger. Zijn aanpak verandert nooit wezenlijk; rudimentaire liedjes die worden opgefleurd met uitgeklede garagerock, soul, doo-wop en rhythm ‘n’ blues. Sultan speelt de meeste instrumenten zelf, maar geeft sporadisch ook wat ruimte aan vrienden om wat geluid te maken. Het levert twaalf ongepolijste liedjes op, waarbij Sultan laat horen niet voor één gat te vangen is. Hij geeft ieder liedje een andere invalshoek mee. Niet alle twaalf even geweldig, maar met zeker een half dozijn bovengemiddelde songs. Geen must-have.

 

Oor: Rock Me - BBQ

Woensdag 08 Maart 2017 at 4:35 pm Twee reacties

Alice - Meatbodies

Wat nou precies de bedoeling is geweest toen Chad Ubovich de studio in ging met zijn band Meatbodies, is ook na tig keer luisteren niet helemaal duidelijk. Een soort van conceptplaat opnemen die gaandeweg bijbelse proporties aan moet nemen. Een nogal hoogdravend concept, waarvan gelukkig weinig terecht is gekomen. Alice is de tweede plaat van Meatbodies en een stuk relaxter dan de eerste. Die had weliswaar ook zo z'n momenten der psychedelica, maar wist dat nog te bedekken met veel garagerock, punk en glam. Op Alice is het precies andersom, de psychedelica voert de boventoon. De rest is daar ondergeschikt aan, maar nog steeds aanwezig. Meatbodies doet dankzij de vele, tot achter de komma uitgewerkte, gitaareffecten denken aan hetgeen op de eerste twee platen van Wand te horen is. Daar waar Wand zich op een gegeven moment ineens rechtstreeks richting Pink Floyd ging bewegen, gaat Meatbodies daar met een wijde boog omheen.  Alice heeft even wat tijd nodig om het te kunnen waarderen. Uiteindelijk openbaart zich een eigenaardig en raadselachig muzikaal verhaal met vele, goed verstopte lugubere details. Niet zo overdonderend als de eerste plaat of als een live-optreden, maar Alice  mag blijven.

 

Oor: Alice - Meatbodies

Zaterdag 04 Maart 2017 at 11:58 pm Geen reacties

Don't Get Lost - The Brian Jonestown Massacre

En ook de 243ste plaat van The Brian Jonestown Massacre is een rake klap. Berlijn haalt het beste in Anton Newcombe naar boven, want sinds hij daar woont produceert hij het ene na het andere monumentale album met zijn band. De vorige plaat is nog maar een paar maanden geleden verschenen of The Brian Jonestown Massacre komt met een opvolger van liefst 70 glorieuze minuten. Don't Get Lost heeft het als titel meegekregen, maar dat in onbegonnen werk. Het is bijna onmogelijk om niet te verdwalen op de nieuwe plaat van Anton Newcombe en zijn spacecowboys. The Brian Jonestown Massacre leidt de luisteraar door een ruimtelijke reis die nergens begint, nergens eindigt, maar ons overal naartoe brengt. Don't Get Lost biedt geen enkele houvast. Het zweeft tussen genres. Voordat men er erg in heeft transformeert een Ennio Morricone-soundtrack in triphop uit de beginperiode van Massive Attack, wordt er geroerd in de doos van Pandora alwaar gestuit wordt op de nodige kwaadaardige elektronica en spacejazz en raakt de psychedelische basis steeds verder uit het zicht. The Brian Jonestown Massacre rekt de muziek verder uit, om het vervolgens op onnavolgbare wijze weer in te krimpen. Zelfs voor die-hard BJM-fans biedt deze plaat nieuwe sonische territoria. The Brian Jonestown Massacre is met Don't Get Lost definitief getransformeerd tot een genre an sich.

 

Oor: Don't Get Lost - The Brian Jonestown Massacre

Zaterdag 25 Februari 2017 at 02:21 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed