Bulls And Roosters - together PANGEA

Blijft er nog iets over als ook de laatste rauwe randjes verdwijnen en er slechts keurig gepolijste liedjes van een band overblijven? Normaal gesproken is er in bovenstaande gevallen voldoende reden om definitief afscheid te nemen van de band in kwestie. Voor together PANGEA dient een uitzondering te worden gemaakt. De band is duidelijk hoorbaar de fase ontstegen om de popmelodieën nog langer te verbergen achter geschreeuw en bescheiden gitaargeweld. Bulls And Roosters staat bol van geraffineerde liedjes die de ene keer in de verte doen denken aan The Cure, dan weer aan Black Lips, maar ontegenzeggelijk volledig in balans zijn. Het slackergehalte is drastisch verminderd. Ze hebben ook wat meegemaakt de afgelopen jaren. Verkeringen gaan uit, verslavingen worden al dan niet overwonnen en er is een flinke eeltlaag op de ziel bijgekomen. Het staat allemaal in dienst van de liedjes op Bulls And Roosters. together PANGEA is een stuk minder punk geworden en een stuk meer pop. Ik vind het best, zolang het maar een mooie plaat oplevert. De band evolueert en dat is beter dan krampachtig vasthouden aan het verleden.

 

Oog & oor: Better Find Out - together PANGEA

Zondag 03 September 2017 at 4:34 pm Geen reacties

Going Nowhere - The Kryng

Ze gaan helemaal nergens naartoe. Dit Drentse trio vindt het wel allemaal best in hun eigen provincie. Alleen in de liefde wil het niet zo lukken. Daar gaan de meeste liedjes van The Kryng over. Vorig jaar verscheen er reeds een prima single op het Groningse Kogar Records, voor een hele lp is men nog een keer de provinciegrens over gegaan en uitgekomen bij het Italiaanse Teen Sound Records. Ze komen ze tenminste toch nog ergens. Daarnaast heeft een zekere Tim Warren zich er ook mee bemoeid. De man achter het vermaarde Crypt Records en samensteller van de Back From The Grave lp's heeft de mastering op zich genomen. Qua garagecredibility zit je dan helemaal goed. Het verbaast daarom niet dat het sixtiesgehalte op Going Nowhere erg hoog ligt. Garagerock, Nederbeat en zelfs The Byrds dringen om voorrang. Het is het trio allemaal even lief. Wil het even niet vlotten dan worden er een paar powerpopriffjes losgelaten om alles weer in goede banen te leiden. Een echte favoriet is lastig te vinden op Going Nowhere. De twaalf liedjes doen nauwelijks voor elkaar onder. Ik word er waarachtig bijna enthousiast van. Opdat de heren nog lang ongelukkig mogen blijven in de liefde.

 

Oor: Baby, What You Want - The Kryng

Dinsdag 29 Augustus 2017 at 1:26 pm Geen reacties

Negative Boogie - David Nance

De discografie van David Nance is nog chaotischer dan zijn platen. Hij heeft de nodige cassettes en CDr's uitgebracht, maar ook nog wat op vinyl. Er valt weinig lijn in te ontdekken. Eigenlijk mag worden gesteld dat de heer Nance maar een beetje in de marge aan het rommelen was. Of het een goddelijke interventie is geweest blijft onduidelijk, maar dat direct uitsluiten mogen we niet. Daarvoor maakt Negative Boogie te veel indruk. Op een gegeven moment heeft David Nance een streep onder het verleden gezet en besloten om simpelweg een mooie plaat te maken. Het is even zoeken, maar er is wel degelijk een rode draad te ontdekken op Negative Boogie. De plaat is een queeste door country, blues, garagerock, psychedelica en klinkt alsof de gebruikte instrumenten minstens 40 jaar oud zijn. Nance moet gedacht hebben dat een gitaar een prachtinstrument is, maar dat het nog veel leuker is om met dat instrument zoveel mogelijk uit de bocht te laten vliegen. Daar heeft hij tijd genoeg voor gehad, want hij komt weliswaar uit een klein dorpje uit Nebraska, maar alras was hij te vinden in de dichtsbijzijnde grote stad: Omaha. Daar probeerde hij zoveel mogelijk op te treden en werd door de jongens van Brimstone Howl op sleeptouw genomen. Ieder liedje op Negative Boogie klinkt alsof het eerst flink is afgeranseld, voordat het volle glorie is opgenomen. Zijn boogie mag dan negatief zijn, de vibes op deze plaat zijn alleen maar positief.

 

Oor: Negative Boogie - David Nance

Vrijdag 25 Augustus 2017 at 12:37 pm Geen reacties

Songs About People You Hate - Sick Thoughts

Je zou op z'n minst een triple lp verwachten als Drew Owen - het revoltante brein achter Sick Thoughts -  een plaat opneemt met liedjes over mensen die hij haat. Owen is echter puur punk, dus hij heeft het bij één zwarte schijf van vinyl gelaten. Op 45 toeren knallen 14 liedjes vol afkeer, haat en frustratie voorbij. Owen ontpopt zich als een gedegenereerde haatmachine. Maar als we goed luisteren naar de heer Owen - en ik raad iedereen aan om dat vooral te doen - horen we dat de liedjes niet zozeer gaan over mensen waar hij weinig sympathie voor op kan brengen, maar over mensen die wij als luisteraar zouden moeten haten. Songs About People You Hate mag als het eerste hoorcollege worden beschouwd van universitair docent Owen, waarin hij op vakkundige wijze uiteenzet waarom wij bepaalde mensen simpelweg zouden moeten haten. Zonder enige terughoudendheid laat Owen 14 ziekelijke garagepunkstoempers in ieders gezicht exploderen. Hij lijkt klaar om te promoveren tot hoogleraar, al laat de reactie van Owen bij zo'n terloopse opmerking zich raden. Songs About People You Hate begint niet voor niets met het lied I'm Going Nowhere & I Don't Care. Zo is het maar net.

 

Oor: Songs About People You Hate - Sick Thoughts

Dinsdag 22 Augustus 2017 at 11:25 pm Geen reacties

In My Room - The Gun Club

Het wordt aangekondigd als de lp van The Gun Club die nog op de plank lag. Dat is echter een te mooie voorstelling van de zaken. Het is meer een verzameling van opnames en daar is nu een, overigens zeer welkome, lp van gemaakt. Ga maar na. In My Room kent liefst vier covers, waarvan die van The Who en Wilson Pickett nogal overbodig aandoen. De andere covers zijn van liedjes van de Willie Nelson en Kenny Rogers en hebben veel meer impact. Daarnaast staan er ook nog een paar 'alternate versions' op de plaat. Onwaarschijnlijk dat deze verzameling liedjes als een coherent geheel zouden mogen worden beschouwd. Hoe dan ook, In My Room is er en sluit af met een mooie versie van Mother Of Earth. Het lied waar ook Miami, mijn favoriete lp van The Gun Club mee afsluit. Wellicht het mooiste lied van Jeffrey Lee Pierce. De liedjes op In My Room zijn samengesteld uit opnames van sessies uit 1991 en 1993. De periode waar Pierce steeds meer richting de blues gaat en dat is ook hier het geval. Op In My Room zijn ondermeer Gun Club oudgedienden als Kid Congo Powers, Nick Sanderson en Romi Mori te horen. Maar bijvoorbeeld ook 'onze eigen' Rene van Barneveld (ooit gitarist van Urban Dance Squad). Veertien liedjes van één van mijn all time favoriete bands. Ze maken mij blij en nostalgisch.

 

Oor: Mother Of Earth - The Gun Club

Dinsdag 25 Juli 2017 at 7:05 pm Geen reacties

Sheer Mag + Charlie & The Lesbians + The Junohoos

Drie bands staan er in Vera en alledrie zijn ze anders. De plaatselijke The Junohoos bestaat uit leden waarvan de ledematen reeds wat strammer zijn geworden, maar het hart van opwinding nog steeds tekeer gaat als een 16-jarige. Catchy punk met een hoog bubblegumgehalte. Altijd leuk. De sfeer slaat echter al snel om als Charlie & The Lesbians is begonnen. Charlie's hoofd is kaal geschoren. Navraag leert dat de jongeman nog maar net op tijd is ontsnapt aan zijn eerste lobotomie. Tijd om zijn medicatie in te nemen is er niet geweest. Charlie, half ontkleed, staat tijdens het vierde liedje reeds op de bar. Niet veel later staat hij helemaal achter in de zaal tegen de muur te zingen. Zorgelijke blikken zijn zijn deel. Als hij tijdens het afsluitende liedje "Hating My Life" zingt, twijfelt niemand daar aan. Sterker nog, het vermoeden dat hij het leven van alle aanwezigen ook grondig haat wordt verder bevestigd. De band speelt ondertussen een ziedende set waarbij de hardcorepunk-invloeden duidelijker dan ooit te herkennen zijn. Charlie & The Lesbians; verontrustend goed. Als laatste is Sheer Mag aan de beurt. De eerste riff doet denken aan Thin Lizzy en de vele riffs die volgen doen dat ook. Hier staat de beste Thin Lizzy tributeband te spelen. Vermakelijk, maar verder niet noemenswaardig.

Woensdag 19 Juli 2017 at 8:29 pm Geen reacties

Laredo - USA/MEXICO

Er zijn van die platen die ik in eerste instantie niet kan bevatten, maar waar ik vervolgens lange tijd obsessief naar luister. Trout Mask Replica van Captain Beefheart is daar een goed voorbeeld van. Na verloop van tijd ontwikkelt zich een vorm van verslaving. Van Trout Mask Replica ben ik al jaren afgekickt, de nieuwste verslaving is een plaat van een trio uit Texas. USA/MEXICO noemen de drie zichzelf en hun debuut lp heeft de titel Laredo gekregen. De drummer van Butthole Surfers is één van de bandleden, de andere twee zijn mannen die hun sporen in het produceren van rauwe noise reeds lang verdiend hebben. Riffs zo zwaar dat met een blok beton door de drijfzand ploeteren een makkelijke opgave lijkt. De weinige zang lijkt te komen van een manisch depressieve robot, ondertussen staat de basgitaar op standje grindcore. Ergens in de verte zijn nog wat contouren zichtbaar van wat ooit eens Fun House van The Stooges was, maar USA/MEXICO heeft ook daar flink tegen de funderingen aan lopen beuken. Plak er maar een labeltje op: Psychedelische Shoegaze Grind Noise bijvoorbeeld. USA/MEXICO zal zo'n label er direct vanaf rukken. Het mooiste bewaart USA/MEXICO tot het laatst. Bullets For Pussy is meedogenloze mooie herhaling van zetten en Laredo is een majestueuze aanval op het gehoor.

 

Oor: Laredo - USA/MEXICO

Donderdag 13 Juli 2017 at 11:18 pm Geen reacties

How The West Was Won - Peter Perrett

Er zijn van die zangers waarvan ik voor het gemak er maar vanuit ben gegaan dat ze reeds lang aan de drank en drugs ten onder zijn gegaan. De zanger van The Only Ones bijvoorbeeld. Zelfs wijlen Johnny Thunders maakte zich zorgen om hem en smeekte hem te minderen met zijn drugsgebruik. Met zijn band maakte hij twee mooie platen eind jaren zeventig en een iets minder mooie die in 1980 uitkwam en daarna vernam ik een hele tijd niets meer van Peter Perrett. In 2004 ving ik nog een glimp van hem op toen ik las dat hij heel even met The Libertines op een podium had gestaan. Wat er na afloop van dat optreden gebeurd is laat zich raden. Hij zal wel een soul- en drugsmaatje gevonden hebben in Pete Doherty. Daarna volgt een periode waarin The Only Ones weer even bestaan. In 2017 is Peter Perrett er nog steeds en maakt op zijn 65ste zijn solodebuut met How The West Was Won. Een plaat met liedjes waarvan minimaal de helft niet zou mistaan op één van die eerste twee platen van The Only Ones. Zonder zelfmedelijden zingt hij over zijn leven en over overleven tegen alle verwachtingen in. How The West Was Won is een zeer aangename verrassing. Voorlopig geen ellendig einde voor Peter Perrett, maar een plaat waar de klasse vanaf druipt.

 

Oog & oor: How The West Was Won - Peter Perrett

Maandag 10 Juli 2017 at 9:07 pm Geen reacties

Spoon Dreams Nothing - Jellephant

Verdomme Jelle. Je stelt je weer veel te bescheiden op. Je maakt een mooie cd, stuurt die samen met een persoonlijk berichtje op en vervolgens blijft het stil van mijn kant. Wekenlang negeer ik Spoon Dreams Nothing en geef ik de voorkeur aan totale stilte of aan bands die vooral heel veel lawaai maken. Ook die periode sluit ik af en ineens is er tijd voor muziek waarin meer nuances waarneembaar zijn. De muziek van Jellephant van Jelle Haagsma heeft kennelijk tijd nodig. En Jelle neemt de tijd. Daar waar hij vorig jaar nog positief verraste met zijn lp Kick The Swamps!, weet hij dat dit keer te doen met opvolger Spoon Dreams Nothing. Zonder huisdier op zijn hoofd, maar met een aapje op zijn rug brengt hij langzamere liedjes die alle ruimte krijgen. Met meer uitgesponnen liedjes dan voorheen ontpopt de plaat zich langzaam maar zeker tot een lome, psychedelische reis in het hoofd van Jelle. Hij blijkt een dromer te zijn en zijn dromen keren steeds weer in een net iets andere vorm terug. Zo gaat dat de hele plaat door. Hij weet steeds op tijd de nodige accenten te verleggen om te voorkomen dat het geheel een eenvormige brei wordt. De volgende plaat van Jellephant komt direct aan de beurt. No matter what voor bui ik heb. Beloofd. Ondertussen nodig ik de lezer uit om aan het eind van de avond naar Spoon Dreams Nothing te luisteren.

 

Oog & oor: Fungus Palace - Jellephant

Donderdag 06 Juli 2017 at 8:49 pm Geen reacties

Death Of An Angel - Destination Lonely

Vandaag begint de Tour de France, dus tijd voor een band uit Frankrijk. Niet dat er gezellige chansons te horen zijn die dat typische Franse gevoel weten vast te leggen. We hebben het hier namelijk over Destination Lonely. Een trio Franse garagepunkveteranen wiens wijnglas altijd halfleeg is. Destination Lonely gaat op de nieuwe plaat namelijk gewoon verder waar het bij de vorige was gebleven. Aan veranderde uitgangspunten of nieuwe inzichten doet deze Zuidfranse band niet. Het palet bestaat wederom uit wrede punk waarbij de klodders alle kanten op spatten en de gitaren constant in het rood staan. De band weet echter ook de nodige kwaadaardige blues te misbruiken om vervolgens er voor te zorgen dat de psychdelische kant niet onbelicht blijft. Death Of An Angel maakt weliswaar minder indruk dan voorganger No One Can Save Me, maar Destination Lonely laat nog steeds horen dat het hen menens is. Destination Lonely is de sprinter die vlak voor de finish de hekken in wordt gereden, de klassementsrijder die in het zicht van de Eiffeltoren op het wegdek kwakt en een hele nacht bezig is om alle kleine steentjes één voor één uit de opengerete benen te halen. Destination Lonely is de klimmer die als eerste de top van de hoogste berg bereik om tijdens de afdaling in het ravijn te storten. Destination Lonely zal nooit de gele trui dragen.

 

Oog & oor: Death Of An Angel - Destination Lonely

Zaterdag 01 Juli 2017 at 2:35 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed