Top 100 van nul nul. Nummer 6 t/m 10

--> Zaterdag 19 December 2009 at 1:48 pm

Nummer 6: Laced With Romance - The Ponys (2004)

Het uit Chicago afkomstige The Ponys kwam precies op tijd. In 2004 kwam ik slechts een paar platen tegen die me echt wisten te raken. Waaronder deze debuutplaat van de garagerockers met een new wave-tik. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden, maar er wordt wel een geheel eigen draai aan gegeven. Essentieel spul!


Nummer 7: Blood Visions - Jay Reatard (2006)

Deze plaat heeft er vreemd genoeg een relatief lange tijd over moeten doen om tot mij door te dringen. Vreemd, omdat Blood Visions alle onderdelen die een klassieke punkplaat zou moeten hebben op de juiste plaats heeft zitten. Na verloop van tijd greep ik steeds vaker terug op Blood Visions. Sporadisch worden ze nog gemaakt; klassieke punkplaten. Blood Visions is er een van.


Nummer 8: The Libertines - The Libertines (2004)

De break up plaat van Carl Barât en Pete Doherty met Mick Jones net als op het debuut weer achter de knoppen. Gegarandeerde chaos. Pete Doherty zat dit jaar vaker in de bak dan in de studio, maar weet in zijn spaarzame tijd toch nog een rits geweldige songs op te nemen. Het niveau op deze plaat hebben zowel Barât als Doherty niet meer gehaald.


Nummer 9: No Wow - The Kills (2005)

Het lijkt alsof het zangeres VV en gitarist Hotel geen enkele moeite heeft gekost deze spannende plaat te maken. Ik zie ze zo naar de studio lopen, inpluggen, peuk opsteken en spelen om slechts af en toe een flinke slok bier te nemen om de keel te smeren. Volle asbakken en prachtplaat zijn het resultaat.


Nummer 10: Third - Portishead (2008)

Het is dit decennium twee bands gelukt om na lange tijd weer bij elkaar te komen om vervolgens een plaat te maken die net zo goed, of misschien wel beter was dan hun vroegere platen. De ene band is Dinosaur Jr en de andere Portishead. Niet verwacht, toch gekomen: de geniale plaat van Portishead.

Geen reacties





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed