Top 100 van nul nul. Nummer 16 t/m 20

--> Woensdag 16 December 2009 at 1:12 pm

Nummer 16: Ecstacy - Lou Reed (2000)

Na New York maakte Lou Reed maar een paar platen en deze steekt daar met kop en schouders bovenuit. Tevens de laatste plaat voordat Lou Reed met allerlei pretentieuze projecten aan de slag gaat met dubieuze resultaten. Ecstacy heeft een aangename soul-kant, terwijl ook een geniaal lelijk nummer waar Lou Reed patent op lijkt te hebben in de vorm van het 18 minuten durende Like A Possum niet ontbreekt.


Nummer 17: Black Cascade - Wolves In The Throne Room (2009)

Wolves In The Throne Room weet niet alleen black metal met progressieve metal te combineren, maar ook zweverige, haast ambient-achtige passages daarin te verweven. Dankzij subtiele tempowisselingen blijven de vier lange nummers waar het album uit bestaat constant de aandacht vasthouden. Voor verslappen bestaat geen ruimte. Ondanks de duisternis blijven er minimale vonkjes van hoop zichtbaar. Wellicht tegen beter weten in.


Nummer 18: Fever To Tell - Yeah Yeah Yeahs (2003)

Naar Karen O kan ik uren kijken en daarnaast is het ook een dame waar ik uren naar kan luisteren. Een vrij zeldzame combinatie. Debuut Fever To Tell kent een oerkracht met een seksuele lading. Niet alleen dankzij de frontvrouw, maar ook dankzij drummer Brian Chase en gitarist Nick Zinner die beiden geen overbodige noten spelen.


Nummer 19: Cantan En Espanol - Wau Y Los Arrrghs!!! (2006)

Af en toe kom ik een plaat tegen die in staat is mij van het begin tot het einde bij de keel te grijpen. Cantan En Espanol van Wau Y Los Arrrghs!!! is zo'n plaat die me vanaf de eerste draaibeurt niet meer los laat. Wau Y Los Arrrghs!!! is een pure sixties garagepunkband uit Valencia en zingt inderdaad conform de titel van deze debuutplaat in het Spaans. Zanger Juanito Wau beschikt over de noodzakelijke rauwe, primitieve stem en de drummer en de bassist weten op nauwgezette wijze de ritmes neer te zetten. Tel daar de riffs van gitarist Molongui bij op, samen met een verrukkelijke overstuurde orgel en het plaatje van een volledig over de top en fucked up garagepunkplaat is compleet.


Nummer 20: Celebration Castle - The Ponys (2005)

Na het overdonderende Laced With Romance viel Celebration Castle in eerste instantie een beetje tegen. Van garagerock met een new wave-tik was de sound veranderd naar new wave met een garagerocktik. Na een paar keer goed luisteren blijkt de plaat echter nauwelijks onder te doen voor de voorganger.

vier reacties

moet bekennen dat ik die plaat van Lou nog nooit gehoord heb (en toch een redelijke fan ben) zal 'm eens opsnorren.

Ben benieuwd wat je ervan vindt. Het is niet een plaat die elders veel waardering krijgt.

hij is goed! ok de laatste 3 nummers hadden eraf gekund, maar de eerste 5 zijn allemaal al fantastisch. echt geraakt door dat Modern Dance. Titeltrack ook mooi.
jammer dat in het verder uitstekende Mystic Child de riff zo snel wordt weggedraaid als de drums helemaal aan 't eind losgaan. Had nog wel een minuut strak door mogen riffen.

Like A Possum had tijd nodig voordat ik het wist te waarderen, maar ik ben het met je eens dat de nummers daarna geen toegevoegde waarde hebben.





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed