Top 100 van nul nul. Nummer 21 t/m 25

--> Dinsdag 15 December 2009 at 7:50 pm

Nummer 21: Drum's Not Dead - Liars (2006)

Begin 2010 moet de nieuwe plaat van Liars verschijnen. Dat wordt de vijfde. Voorlopig hoogtepunt in het oeuvre is Liars' derde plaat Drum's Not Dead. Het is een bezwerende en regelmatig mechanisch klinkende plaat dat wordt afgesloten met het prachtige en gevoelige (in de juiste betekenis van het woord) The Other Side Of Mt. Heart Attack.


Nummer 22: Here Come The Lies - The Drones (2002)

In 2002 creeërde het uit Australië afkomstige The Drones een flinke buzz in garagerockland en kort daarna was Vera de eerste plek op het Europese vaste land waar de band op het podium stond. De band maakte de verwachtingen volledig waar. Mede dankzij de goddelijke bassiste Fiona Kitchin.


Nummer 23: Up The Bracket - The Libertines (2002)

Nog zo'n band uit 2002 die een flinke buzz wist te creeëren, zij het op een veel grotere schaal dan The Drones. Pete Doherty had toen al een reputatie als het gaat om opiaten, maar kwam tijdens het Eurosonic-optreden van The Libertines keurig op tijd opdagen om een puik optreden te geven. Niet veel later werd hij de Herman Brood van Engeland.


Nummer 24: The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In - Thee Oh Sees (2008)

Sommige platen hebben tijd nodig om effect te kunnen sorteren op het onderbewustzijn. The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In is zo'n plaat. Thee Oh Sees is afkomstig uit San Fransisco en in die stad weten ze wat psychedelische muziek is. In de eerste plaats is Thee Oh Sees echter een garagerockband. Op de plaat komen belangrijke garagerockbands als de Oblivians (distortion), The Gories (primaire drums) en Black Lips (het gevoel voor popliedjes) samen. Dit geheel wordt ondergedompeld in een warm psychedelisch bad en The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In is een feit.


Nummer 25: Demon's Claws - Demon's Claws (2005)

Als Jeffrey Lee Pierce nog zou leven dan zou hij waarschijnlijk goedkeurend knikken en een flinke teug whiskey nemen bij het horen van deze plaat. Een band die in de voetsporen van The Gun Club treedt zonder in herhaling te vallen of te kopiëren. Hypnotiserende garagerock uit de buitencategorie.

Geen reacties





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed