Top 100 van nul nul. Nummer 56 t/m 60

--> Woensdag 09 December 2009 at 9:12 pm

Nummer 56: Good Bad Not Evil - Black Lips (2007)

Gaven de eerste drie platen nog het gevoel dat de opnameapparatuur buiten de garage stond en de band binnen met de deuren dicht aan het spelen was, op Good Bad Not Evil is van een crappy produktie geen sprake meer. Het hierdoor ontstane verlies van charme wordt ruimschoots gecompenseerd door de ijzersterke nummers. De transitie van garagerock met een poprandje naar pop met garagerockrandjes.


Nummer 57: Exploding Head - A Place To Bury Strangers (2009)

Had ik eerst nog zo mijn bedenkingen bij deze plaat, ondertussen ben ik helemaal om. Een van mijn favoriete platen van de huidige jaargang en daarom vanzelfsprekend ook een mooi plekje in deze decenniumlijst. Live ook een aanrader als je tenminste houdt van donker, hard, kil en meedogenloos.


Nummer 58: Keep On Your Mean Side - The Kills (2003)

Duo dat luistert naar de namen Hotel en VV. Je moet er maar opkomen. Gitarist Hotel beheerst de kunst een riff gruizig, eenvoudig en pakkend te laten klinken. Zangeres VV klinkt naast extreem cool ook nog eens sexy en onbenaderbaar. Prima debuut dat de opstap naar nog iets mooiers blijkt te zijn.


Nummer 59: Kid A - Radiohead (2000)

Radioheads beste plaat. Simple as that. Tevens de laatste plaat van Radiohead die ik uit kan zitten. Op Kid A komt alles samen, zo lijkt het. Zelfs dat akelig zeurderige stemmetje van Tom Yorke lijkt bij deze plaat te passen. Na Kid A wordt Radiohead ongeveer heilig verklaard, maar haak ik voorgoed af.


Nummer 60: Dangerous Game - Mary Weiss (2007)

Ik begrijp er niets van. Deze plaat heeft alles om een grote hit te worden, maar deed hoegenaamd niets. Mary Weiss zong in een heel ver verleden in de Shangri-Las en heeft nog steeds een prachtige stem. De backing band bestaat uit leden van Reigning Sound en de nummers zijn van Greg Cartwright. Een winnende combinatie toch?

Geen reacties





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed