The Sound of Young Holland / Garage van Klaas

--> Zondag 21 Januari 2018 at 11:44 pm

Net als vorig jaar laat ik de Eurosonicdonderdag- en vrijdag aan me voorbijgaan en concentreer ik me op de randprogrammering. Hoewel ik me daarbij goed vermaak, begin ik vreemd genoeg de rijen en de soms hemeltergende middelmaat te missen. Er gaat niets boven Groningen, maar ook niets boven dat heerlijk teleurstellende gevoel veel geld uit geven voor een kaartje om in de natte sneeuw in de rij te mogen staan om een halfbakken act te aanschouwen in een zaal die slechts voor tweederde gevuld is, omdat er wellicht nog een paar professionals langskomen. Een paar lezers van Planet Trash beklaagden zich zelfs openlijk dat er te weinig over Eurosonic geschreven wordt.

Tijdens de set van Zea strompel ik de Ierse pub binnen en nestel mij veilig aan de achterzijde van het etablissement met een pint Hop House Lager in de directe nabijheid. Van Zea krijg niet veel mee en dat komt niet alleen doordat de beste man voornamelijk in het Fries zingt. De sfeer zit er direct in als Combo Kordijk van start gaat. De Drenten - wel verstaanbaar - zijn de grenzen van de door henzelf ontwikkelde subgenre aan het oprekken. Garageschlagers worden afgewisseld met superieure provinciale nederbeat. Volkomen terechte bewonderende blikken zijn hun deel. Een Hop House later is Howrah aan de beurt. Sonic Youth lijkt de basis te vormen voor deze band. Bij vlagen is het zelfs spannend. De revelatie van de avond is evenwel afkomstig uit Rotterdam. SONNDR maakt buitengewoon veel indruk. Donker, dansbaar en huiveringwekkend. Postpunk, dark wave, noise en krautrock schreeuwen om voorrang. Een band die mij met gemak in beweging krijgt en dan is er echt wat aan de hand hoor.

Nog meer beweging, want het is tijd voor de Garage van Klaas. Allereerst Clean Pete. Vermakelijk en soms aandoenlijk. De drank begint enige tol te eisen, want van de volgende band krijg ik niet veel mee, maar zodra Afterpartees het biljart betreedt - aan een podium doen ze niet in de Kroeg van Klaas - is het raak. Groot feest met zanger Niek in de hoofdrol. Zijn transformatie naar een soort van Mick Jagger from Hell neemt steeds vastere vormen aan. Afterpartees is nooit weggeweest en er komt een nieuwe plaat aan. De volgende avond betekent het einde. Ik pak Naive Set met aangenaam voortkabbelend gitaren mee en laat me meeslepen door Fake O's in hun wereld vol onvrede en frustratie. Zaken die de band steeds beter weet te kanaliseren. Voorzichtig worden er enige nuances aangelegd in hun korte liedjes. Nuances die een tel later weer met veel opluchting aan flarden worden gescheurd. The K. sluit het geheel voor me af. Hard en hoewel het eindigt in een mooie chaos waarbij de instrumenten een andere plek krijgen, is dit toch veel te veel middelmaat. Middelmaat die we juist bij Eurosonic verwachten.

Geen reacties





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed