Joel Gion - Joel Gion

--> Zaterdag 25 November 2017 at 12:59 pm

In 2014 bracht Joel Gion zijn eerste soloplaat uit. Aan het eind van de recensie van die plaat, Apple Bonkers, sprak ik de wens uit dat Gion over een paar jaar met een gerust hart weer een soloplaat uit mag brengen. De man is niet alleen bekend om de extreem coole rol die hij heeft in The Brian Jonestown Massacre, maar vooral ook om zijn enorme luiheid. Dat hij een soloplaat heeft opgenomen mag al beschouwd worden als een uitzonderlijke prestatie, dat hij drie jaar later nog een plaat heeft weten op te nemen is een onverwacht genoegen. Niet dat Gion veel uitvoert, het meeste werk laat hij over aan alle muzikanten die hij heeft verzameld. Hij pakt links en rechts voorzichtig een instrument beet, kijk er met verwonderde blik naar en als het hem goeddunkt tovert hij er een geluid uit. Soms lijkt het of er een genie aan het werk is. Zijn voornaamste bezigheid is toch om fysiek aanwezig te zijn bij de opnames en dromerig te zingen. Er te zijn, in welke verschijningsvorm dan ook, is al meer dan genoeg voor Gion. De liedjes trekken langzaam voorbij. In de verte klinkt The Brian Jonestown Massacre door, maar Joel Gion is hier toch echt bezig met zijn eigen wereldvreemde trip. Gion geeft vorm aan vaagheid en roept daarbij een euforisch gevoel op. Psychedelische easy-listening met penseelstreken van de ultieme muzikale anti-held.

 

Oor: Partner - Joel Gion

Gebruikte Tags:

Geen reacties





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed