Sniester 2017

--> Maandag 29 Mei 2017 at 10:02 pm

Eenmaal per jaar verlaat ik de Groningse stadsgrenzen om naar een festival te gaan. Den Haag is dan het reisdoel en Sniester het festival. Voor een paar euro krijg je twee avonden een zeer afwisselend programma voorgeschoteld in diverse kroegen/clubs in de Haagse binnenstad. De eerste band speelt voor een thuispubliek en houdt de presentatie van haar nieuwe lp. The Peptones is een garagerockband dat moeiteloos een cover van The Byrds speelt en plaats biedt aan een halfnaakte gastzanger die zingt over dubbele penetratie. De toon voor een heet Haags weekend is gezet. Uit Letland komt het rockabillytrio The Swamp Shakers. Bleke gezichtjes van jongelui die nog in de luiers rondkropen toen Johnny Cash op zijn sterfbed lag. Nou ja, veel zal het niet schelen. Best leuk. The Graveltones is niet leuk, maar een hardrockend bluesduo. De viezigheid spat er vanaf, maar van afwisseling is weinig sprake. Dat het nog iets harder kan laat Bartek horen. De uit de hoofdstad afkomstige band maakt nog de meeste indruk op deze eerste Sniesteravond. Sleazy fuzzrock waarbij de zweetdruppels in het rond springen. De avond wordt afgesloten door een Haagse feestband.

 

De volgende avond begint alarmerend. De mannen van traumahelikopter hebben een tikibar ontdekt en zijn daar met de groots mogelijke tegenzin vertrokken om om de hoek een set te gaan spelen. De geboren slackers spelen de teleurstelling er tijdens het eerste lied reeds af. Halverwege de solide set klimt zanger Mark achter te bar om het aanwezige barpersoneel al zingend een handje te helpen. Voor hen tijd om weer naar de tikibar te gaan, zelf kies ik voor Ron Gallo. Ron en zijn band vallen een beetje tegen. Daar waar een tegendraadse punkset wordt verwacht, zijn de songs opvallend doorsnee. De bassist heeft een Eric Clapton shirt aan. Dat zegt genoeg. Vijftig meter verder is Elvis net uit zijn graf gestapt. Dead Elvis & His One Man Grave speelt het kleine zaaltje (maximale capaciteit 52 personen, aldus de weinig gemotiveerde vrijwilliger bij de deur) aan gort. De ene helft van de aanwezigen vertrekt, de andere helft lust er wel pap van. Elvis eindigt met een fraaie ode aan Hasel Adkins. Diep in een kelder is het Engelse Heck weggestopt. Een voorzorgmaatregel, want de stukken beton komen naar beneden bij deze hardcorenoiseband. Snoeihard en niet voor rede vatbaar. Ondertussen lonkt de tikibar, maar eerst moet er nog een bezoekje worden gebracht aan een fenomeen. Hij noemt zichzelf De Fenomeen, maar luistert ook als je gewoon Donnie zegt. Hij rapt over een tuinslang, dus snel naar die tikibar waar de mannen van traumahelikopter ondertussen halverwege de lange lijst met te bestellen cocktails zijn aangekomen.

Geen reacties





Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed