Eurosonic 2017

--> Donderdag 12 Januari 2017 at 3:16 pm

Dit jaar wordt het anders. Slechts één dag Eurosonic en daarna tijd en ruimte voor alle andere festivals in Groningen. Maar eerst dus gewoon Eurosonic. De aftrap is deze keer in De Spieghel waar een garagerockduo speelt. Hij als drummer en zij als zangeres/gitariste. Formeel afkomstig uit Denemarken, maar de dame claimt een geboren en getogen Braziliaanse te zijn. Zo ziet ze er ook uit. Bij ieder lied schreeuwt ze alsof ze klaarkomt en gezien de wellustige blik in haar ogen zou dat ook zo maar eens waar kunnen zijn. In meerdere opzichten een opwindend begin van de avond. Dat gevoel verdwijnt alras als in Vera waar een andere Deense band staat: Communions. Post-punk en jongens die zichzelf erg serieus nemen. Terwijl ze mij vervelen, denken zij aan de grote stadions waar ze ooit in hopen te spelen. Een stuk verderop staat een band die nooit aan carrièreplanning heeft gedaan. Als je in Finland gitaar speelt dan mag je gewoon inpluggen en meespelen bij Teksti-TV 666. Op een gegeven moment staan er zes mannen met gitaren op het podium en komt er een Gronings mannetje bij die zich ernstig zorgen maakt over het volume. Hilariteit alom. Bij iedere decibel die volgens zijn meting boven de limiet komt, wordt hij wanhopiger. De band trekt zich er ondertussen niets van aan en het publiek schreeuwt tussen de nummers door: "Louder, louder!". En zo geschiedde.

 

Iets beschaafder gaat het er in De Etage aan toe. Een lieve, Italiaanse riot-grrl weerstaat in haar eentje de zaal. Ze knutselt met wat beats en begeleidt zichzelf op gitaar. Na een paar liedjes is het nieuwtje er wel af en is het tijd verder te kijken. In Huize Maas staat Sam Alone And The Gravediggers. Een band dat het binnen een minuut volledig weet te vergallen voor me. Binnen 60 seconden vragen of het publiek het naar de zin heeft, het publiek laten meezingen om het vervolgens mee te laten klappen. Vol walging wend ik me af. Dat het anders moet en kan bewijst Shame. Vijf bleke, Engelse jongens uit Londen met een attitude problem die punk aan post-punk koppelen. Binnen 10 seconden spuugt de zanger eerst het bier over zijn eigen gezicht en rochelt vervolgens richting publiek. Rauwe energie, puntige songs. Shame klinkt als een band vol kleinzonen van Mark E. Smith van The Fall. Mis deze band niet! Daarna is het tijd voor wat afzakkers en zie ik nog een paar bands die nauwelijks de moeite waard zijn.

drie reacties

Shame was geweldig, een band die speelt omdat het moet....
André Rozendaal - 13-01-’17 01:17

Wij hadden donderdagmorgen een Engels camerateam in de winkel staan dat een afspraak had met Shame. Maar ze kwamen niet opdagen. Te dronken geworden en wilden hun bed niet uitkomen. That's the spirit.

Yes, dat zijn de betere verhalen!





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed