Sjock Festival 2016

--> Maandag 11 Juli 2016 at 9:50 pm

In 1999 was het voor het laatst voorgekomen dat iemand mij wist over te halen een Vlaamse festivalweide te betreden als betalende bezoeker. Na 17 jaar heb ik mijn rentree gemaakt. Het Sjock Festival in het slaperige Gierle krijgt alle eer voor mijn onwaarschijnlijke verschijning. Zelf vat het festival alles samen onder het motto: "Your Rock 'n Roll Highlight of the Year". En rock 'n roll zal er zijn. Allereerst de outlawcountry van Sturgill Simpson. Simpson's vermeende misdaden doen nogal verjaard aan, al geven de drie blazers er nog wel een vette soultint aan. Beter is het als Smokestack Lightnin' and Friends optreedt. Doorleefde Rhythm 'n Blues, Country en Rock 'n Roll. Het is moeilijk niet stil te staan, al helpen de vele Maespilsen ook mee. Toch blijft het knagen. De gitarist op het podium komt me zeer bekend voor, maar ik kan hem niet plaatsen. Ik schaal hem in als een muzikant uit Memphis en ben hem eerder tegengekomen. De rest van het festival laat me de vraag in welke band hij speelt me niet los. Het verlossende antwoord is nog steeds niet gevonden. Tijdens het Sjock Festival zie ik vooral veel bands niet. Wel gezien: Peter Pan Speedrock. Kennelijk zijn de Eindhovenaren nog steeds bezig met hun 100-jaar durende afscheidstournee. Het helpt in ieder geval de kater van de vorige nacht te verdrijven. The Drugstore Cowboys. Weinig spannende country en rock 'n roll. De film waar de band naar vernoemd is, is aanzienlijk interessanter.

 

Gelukkig is daarna Kid Congo aan de beurt. Hij heeft zijn Pink Monkey Birds meegenomen. Getooid met een bontmuts (de temperatuur kruipt tegen de dertig graden aan) zet hij met zijn band een heerlijke set neer. Kid Congo voldoet aan de verwachtingen die een voormalig gitarist van ondermeer The Cramps, The Gun Club en The Bad Seeds nou eenmaal met zich meebrengt. Aan het eind van de set schopt hij zijn witte schoenen het publiek in. Hij krijgt ze keurig terug. The Nomads. Deze Zweedse band bestaat nog steeds en hoewel de brille er ondertussen af is, maakt The Nomads een solide indruk. De band speelt vooral liedjes uit haar beginperiode. Uit de periode toen ik de band nog volgde. Alras verdwenen ze van mijn radar. Leuk om ze jaren later hier nog een keer tegen te komen. Een prima opmaat voor het hoogtepunt van het festival: Radio Birdman. De Australiërs leven nog steeds. Al ziet de zanger er ondertussen uit alsof hij rechtstreeks uit The Walking Dead komt. Radio Birdman strooit ziedend, grote hoeveelheden punk en garagerock uit over de festivalweide. Covers van The Stooges en Magazine komen voorbij. Hoewel de band haar hoogtepunt in de jaren '70 kende en als een van de voornaamste founding fathers van de Australische punk mag worden beschouwd, lijkt het aan intensiteit niets ingeboet te hebben. Mij rest niets anders dan na zo'n optreden grote hoeveelheden Maes en Jupiler tot mij te nemen. De gedachte dat ik ook volgend jaar rond deze tijd in België doorbreng komt me niet eens zo heel erg vreemd voor.

twee reacties

Tsss...en dan ook nog de hoogtepunten op zondag gemist:
Los Blancos! Supersuckers! Flogging Molly! En heel veel rock n roll in de tent.

@J.K., die hebben Radio Birdman toch niet weten te overtreffen?





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed