Feelin Kinda Free - The Drones

--> Donderdag 31 Maart 2016 at 10:54 pm

Een nieuwe plaat van The Drones. Een band die ik sinds het debuut Here Come The Lies uit 2002 volg en die soms verrassend uit de hoek wil komen. De nieuwe plaat is wellicht de meest verrassende van alle Dronesplaten. Voor frontman Gareth Liddiard verandert er niet veel. Hij zingt, klaagt, murmelt en spuwt als vanouds. De omgeving waarin hij dit doet heeft wel een facelift ondergaan. De klanken uit de gitaar zijn een stuk hoger, het gebruik van keyboards is omhoog geschroefd, maar er is meer. Bij lied nummer vier sijpelen er trip-hop-invloeden door, transformeert Liddiard langzaam maar zeker in een koortsige Nick Cave en neemt bassiste Fiona Kitchin steeds meer vocalen voor haar rekening. Nou bestaat er geen enkel album van deze Australiërs die even lekker weghapt. Veel zware kost, maar dankzij die trip-hop-laag onder een paar nummers wordt de melancholie van Liddiard een stuk dragelijker. Na een paar keer luisteren, verandert mijn houding van verwondering en verwarring richting bewondering en berusting. Feelin Kinda Free wordt steeds mooier en zelfs de hip-hopbeat die verderop voorbij komt, doet opeens natuurlijk aan. Feelin Kinda Free valt niet direct te plaatsen en dat siert The Drones. De band laat zich niet vangen, overstijgt genres, gaat haar eigen gang en weet telkens nieuwe invalshoeken te vinden. "The best songs are like bad dreams", is het eerst dat Liddiard zingt op Feelin Kinda Free. Acht nachtmerries later rest niets anders om diezelfde nacht telkens te willen herbeleven.

 

Oog & oor: To Think That I Once Loved You - The Drones

Gebruikte Tags:

Geen reacties





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed