SPIRITBOX @ Breda Barst

Nick Cave ontkent het in alle toonaarden, maar hij moet een keer in de omgeving van Breda een zaadje geplant hebben. Dat zaadje groeide in de loop der jaren geleidelijk uit tot een band. Dit jaar heeft die band een onverwachte groeispurt ondergaan  en is uitgegroeid tot een vijfkoppig monster genaamd SPIRITBOX. Zodra het kwintet ingetogen mannen een podium betreedt is het in staat om de innerlijke demonen te laten ontsnappen.  Gitaarexplosies worden afgewissseld met stemmige stukken. In de verte zijn wat voorzichtige zonnestralen waarneembaar. SPIRITBOX wenst geen duidelijkheid te verschaffen of het hier een zonsopgang of zonsondergang betreft, maar heeft de doos van Pandora geopend.

Zondag 16 September 2018 at 10:49 pm Geen reacties

The Nude Party - The Nude Party

Nu de zomer wel zo'n beetje voorbij is kan de balans worden opgemaakt. De zomerplaat van een jaar is meestal een plaat die ik aan het begin van de zomer nog niet ken, maar gaandeweg het seizoen steeds vaker draai. Vorig jaar viel die eer te beurt aan de plaat van David Nance, dit jaar is de eer voor The Nude Party. Dit sextet space cadets komt uit North Carolina en heeft een ziekelijke voorkeur voor old skool rockplaten. De toon wordt direct gezet door openingsnummer Water On Mars. Een gammel orgel is afgestoft en in de hoek van de studio neergezet. Twee gitaristen hebben hun gitaren dusdanig afgestemd dat het lijkt alsof Keith Richards en Mick Taylor weer in dezelfde band spelen. De zanger zingt laidback "My mind’s a spigot and I’m starting to dig it". Ik onderschrijf dat. Hoewel het retrogehalte angstvallig hoog is, meestal voor mij genoeg reden om direct af te haken, is dat bij deze plaat van The Nude Party geen bezwaar. Deze band klinkt zo natuurlijk dat het idee dat er gekopieerd wordt geen moment ruimte krijgt. Daar zijn de liedjes simpelweg te goed voor. Van de elf nummers hadden er vijf of zes in een betere wereld zonder moeite een hitsingle kunnen zijn. Deze debuut lp van The Nude Party is overigens niet seizoensgebonden, maar tijdloos is alle facetten. "I don't need your love, I just need my records", zingt Patton Magee en dat geldt zeker voor deze plaat.

 

Oog & oor: Records - The Nude Party

Dinsdag 11 September 2018 at 8:40 pm Geen reacties

Oh Sees @ Vera

Het moest er natuurlijk een keertje van komen, maar in Groningen werden we wel heel lang op de proef gesteld. Oh Sees in Vera. Gisteravond was het eindelijk zo ver. Wellicht dat het optreden in een uitverkochte zaal niet aan ieders verwachtingen voldeed. Het duurde even voordat de band met twee drummers midden op het podium mij volledig te pakken had, maar toen het zo ver was werd ik niet meer losgelaten en zat ik middenin een aangename psychedelische Oh Sees roes. De neiging om een flinke joint op te steken kon ik nauwelijks onderdrukken, maar dankzij het rookverbod voldeden de grote plastic glazen vol met bier. Zanger/gitarist John Dwyer houdt duidelijk niet van korte liedjes, waardoor de band soms verviel in net iets te veel herhaling. De ervaren Verabezoekers weten na afloop het gesprek altijd wel in de richting van de befaamde Verapoll te brengen. Voor een enkeling stond het na het optreden van Oh Sees nog steeds vast dat de naam van de band op de muur tussen de andere pollwinnaars gaat komen. De meesten zetten er echter hun vraagtekens bij een verwijzen naar het aanstaande optreden van Idles als potentiële pollwinnaar. We wachten af en ondertussen zet ik mijn favoriete Oh Sees-plaat op: The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In.

Zondag 09 September 2018 at 7:42 pm Geen reacties

Smote Reverser - Oh Sees

Gezien de schijnbaar onuitputtelijke stroom van platen die Thee Oh Sees, tegenwoordig Oh Sees, uitbrengt zie ik mij genoodzaakt om wat platen over te slaan. Het aangekondigde optreden in Vera is echter een goede reden om de laatste release in huis te halen. Eindelijk speelt de band in Vera. Het blijft raadselachtig waarom dit zo lang heeft moeten duren. Hoe dan ook, die nieuwe plaat heeft de titel Smote Reverser meegekregen. De band van John Dwyer verkent op geheel eigen wijze de kern van de psychedelica en maakt de nodige omzwervingen in dampende potjes krautrock. Bij meerdere nummers doen zowel de sfeer als het geluid denken aan de muziek die Can maakte tijdens de eerste helft van de jaren '70. Zoals zo vaak worden een nummer later alle zekerheden over boord gegooid en verliest de band zichzelf in een stevige portie spacerock. Al blijft het ontegenzeggenlijk Thee Oh Sees in alle soorten en maten. De platen van Thee Oh Sees neem ik tegenwoordig met mate tot me, maar zaterdag is het dan zo ver. (Thee) Oh Sees in Vera. Ik ben daar al jaren klaar voor.

 

Oor: C - Oh Sees

Woensdag 05 September 2018 at 7:17 pm Geen reacties

Protomartyr @ Vera

De vorige twee concerten van Protomartyr in Vera waren overdonderend mooi. Beide keren ging het merkwaardige kwartet overweldigend van start om het een optreden lang vast te houden. Merkwaardig, omdat de vier mannen uitstralen dat ze tegen wil en dank samen op een podium staan en totaal niet bij elkaar passen. De drummer ziet eruit als een nerd, de bassist lijkt afkomstig uit een vikingmetalband, de gitarist was het liefst op de zolderkamer bij zijn moeder gebleven en de zanger heeft net als vorig jaar net op tijd alle belastingpapieren voor de bandleden in kunnen vullen. Deze keer gaat de Postpunkmachine van Protomartyr wat haperend van start, maar al snel lijkt dat vergeten. Zodra Protomartyr op stoom is gekomen is er geen houden meer aan en word ik vrijwillig meegezogen in een wereld voor gelukzalige zwartgalligheid. Als ik een top 10 samen moet stellen van bands die bepalend zijn voor de soundtrack van het huidige  decennium dan schrijf ik Protomartyr als eerste naam op.

Dinsdag 04 September 2018 at 5:30 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed