Shannon In Nashville - Shannon Shaw

Wat Shannon Shaw met haar band The Clams doet kan mij nauwelijks boeien. Live is het nog wel te pruimen dankzij Shannon zelf, maar de platen van Shannon And The Clams gaan bij mij het ene oor in en het andere oor uit. Het wordt een heel ander verhaal als juffrouw Shaw haar band thuislaat, in een vliegtuig stapt met bestemming Nashville en daar met Dan Auerbach (The Black Keys) de studio induikt. Daar zit een hele rits studiomuzikanten voor haar klaar. Zeer ervaren mannen. Sommigen hebben zelfs nog met Elvis Presley opnames gemaakt. Het resultaat is een prachtige plaat vol blue-eyed soul. Auerbach is de man achter het stuur. Hij schreef de meeste liedjes en herschiep de in de jaren '60 gewortelde arrangementen. Vervolgens effent hij de weg voor de zangeres. Zij maakt de liedjes eigen en excelleert. Het levert dertien prachtige melodramatische liedjes op met de kraakheldere stem van Shannon Shaw. Ik kan er voorlopig simpelweg geen genoeg van krijgen. Shannon In Nashville is een tijdloze plaat. Eentje waar je speciaal voor naar de platenzaak gaat.

 

Oog & oor: Broke My Own - Shannon Shaw

Maandag 18 Juni 2018 at 10:37 pm Geen reacties

Deeper - Deeper

Eigenlijk wantrouw ik iedere indieband. Mijn wantrouwen is voornamelijk gestoeld op het vermoeden dat veel muzikanten het spelen in een zogenaamde indieband vooral zien als een goede carrièrekeuze en daarmee feitelijk het tegenoverstelde doen waar indie oorspronkelijk voor staat of in mijn optiek voor zou moeten staan. Maar wellicht denk ik als kind van de jaren '80 veel te zwart/wit en voert grijs al zo lang de boventoon dat het de norm is geworden. Deeper is een band uit Chicago en niet zo maar de zoveelste inwisselbare indieband. Deeper opereert ergens in het schemergebied tussen indie en post-punk. Het is slechts weinigen gegeven om in dat gebied met iets werkelijks interessants te komen. Deeper doet in de vorm van deze debuutplaat een mooie poging. De zanger klinkt als een asmatische alien, de gitaarlijntjes springen alle kanten op, terwijl met bas en drums verwoede pogingen worden ondernomen om richting te geven aan het geheel. Het levert negen spannende en compacte liedjes op, die soms iets te veel op elkaar lijken, maar desondanks blijven boeien. Dankzij Deeper is mijn wantrouwem ten opzichte van hedendaagse indiebands iets geslonken en valt de doorsnee indiemuzikant niet slechts mijn minachting ten deel.

 

Oor: Pink Showers - Deeper

Dinsdag 12 Juni 2018 at 10:34 pm Geen reacties

Something Else - The Brian Jonestown Massacre

Het vereren van mensen is mij nog nooit goed afgegaan. Voor het gemak zie ik er daarom al tijden vanaf. Mocht ik het vereren weer eens oppakken dan ik het goed mogelijk dat Anton Newcombe op de shortlist komt te staan. De eerste jaren van zijn band The Brian Jonestown Massacre heb ik de beste man in al mijn onnozelheid genegeerd, maar sinds ik de band jaren geleden omarmd heb is er geen weg meer terug. Ergens in een uithoek van Planet Trash wordt voorzichtig aan de voorbereiding begonnen om een groot standbeeld van de man te plaatsen. Halfgod Anton weet namelijk keer op keer met een prachtplaat te komen. Daar waar de meesten van zijn muzikale soortgenoten jarenlang kunnen voortploeteren en met oninteressante, vaak zelfs beschamend slechte platen komen aankakken, is het niveau van Newcombe en The Brian Jonestown Massacre altijd hoog. Het verbaast dan ook geen moment dat de meest recente plaat van zijn hand weer een aanrader is, terwijl de plaat in het gehele oeuvre genoegen zal moeten nemen met een bescheiden plek in de middenmoot. Komiek Newcombe heeft de plaat Something Else genoemd. Daar is natuurlijk niets van waar. Something Else voldoet aan de BJM-norm. Een prima plaat voor de ongelovigen om in te stappen in de wondere wereld van The Brian Jonestown Massacre en een zekerheidje voor de twijfelaars die al bekend zijn met deze band. Laat Anton maar schuiven, ik volg gedwee.

 

Oog & oor: Hold That Thought - The Brian Jonrstown Massacre

Woensdag 06 Juni 2018 at 11:04 pm Geen reacties

Skeletons - Jellephant

Gemiddeld zo'n eenmaal per jaar landt het ruimteschip van astronaut Jelle op Planet Trash. Jelle is al sinds jaar en dag van harte welkom. Iedere keer weet hij te verrassen met een mooie plaat. Een plaat die ik soms even nonchalant ter zijde schuif. Er zijn immers andere platen die aandacht verdienen en waarschijnlijk veel mooier zijn dan die van spaceboy Jelle. Zo langzamerhand gaat die vlieger niet meer op. Skeletons is het voorlopige hoogtepunt van Jellephant. Een plaat die ik zonder moeite vijf keer achter elkaar kan beluisteren zonder er genoeg van te krijgen. Skeletons is echter geen spektakelstuk geworden, maar bestaat uit negen liedjes die perfect bij elkaar passen. Mompelende zang van een zanger die vooral weet wanneer hij niet moet zingen. Ingetogen en spannend gitaarspel. Een beetje psychedelisch, een beetje indie en heel erg DIY. Ondanks alle onbestemde klanken is Skeletons volledig in balans. Voor ruimteschip Jellephant zal er altijd plaats zijn op Planet Trash.

 

Oog & oor: TV - Jellephant

Zondag 03 Juni 2018 at 3:40 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed