Right On - Tess Parks & Anton Newcombe

De nieuwe plaat van The Brian Jonestown Massacre; het ligt al bijna in de winkels. Eerst is er echter een teaser in de vorm van een 10-inch met daarop een lied dat op die nieuwe plaat staat en een die het net niet gehaald heeft. Afgaande op deze twee liedjes moet die nieuwe plaat van The Brian Jonestown Massacre weer heel mooi worden. Anton Newcombe, oppergod van The Brian Jonestown Massacre, is echter niet voor een gat te vangen. Gelijktijdig met deze teaser brengt hij ook nog een 12-inch uit samen met Tess Parks. Titel: Right On. Vier prachtige liedjes waar Parks voor de depri vocalen zorgt en alles precies zo klinkt zoals The Brian Jonestown Massacre in topvorm hoort te klinken. Mooiste van het kwartet is het bijna 8 minuten durende Grunewald. Een waardige ode aan Nico en The Velvet Underground. Het belooft een mooie zomer te worden.

 

Oog & oor: Grunewald - Tess Parks & Anton Newcombe

Woensdag 30 Mei 2018 at 8:58 pm Geen reacties

Sniester 2018

Sniester is twee avonden vol muzikaal vertier in de binnenstad van Den Haag en nog veel meer. Fungo Bar trapt de eerste avond voor me af. Een beetje vreemd gezelschap dat wat aanrommelt op de grens tussen punk en psychedelica. Echt veel zin lijkt Fungo Bat er niet in te hebben. Het beste is uiteindelijk het judopak dat een der bandleden voor de gelegenheid heeft aangetrokken. Aan zin om te knallen ontbreekt het bij The Glücks in ieder geval niet. Het duo doet een serieuze poging om in een White Stripes-opstelling Thee Oh Sees weg te blazen. Dat lukt De Zwarte Ruiter bijna. Even verderop staat Alligator. Vier bleke Schotten die lijken weggelopen uit de set van Trainspotting. Het kwartet brengt een mix van vele jaren britpop en met de gitaar op het maximale volume. Soms slaat het net iets te veel door naar platte Oasisrock, maar de houding van Alligator bevalt me. De drummer verrast door na afloop het aanwezige publiek in het Nederlands uitgebreid te bedanken. Hij bijkt een Nederlander te zijn die in Schotland is opgegroeid. Terug naar De Zwarte Ruiter. Daar staat Equal Idiots. Het Belgische duo is beter in vorm dan eerder dit jaar tijdens Eurosonic. Net als ik weg wil beginnen de sympathieke Belgen Ça Plane Pour Moi te spelen. Het feest is ineens compleet. Op naar de volgende Belgische band. Afkomstig uit Luik: It It Anita. Noiserock. Soms rechttoe rechtaan, even later met grillige en complexe gitaarlijnen. Het is in ieder geval een stuk beter te pruimen dan afsluiter van de avond Tusky. Deze band wil slechts rechttoe rechtaan punkrock spelen. Slaagt daar in, maar het is aan mij nauwelijks besteed. Tijd voor de nodige afterparties.

 

Nou is er bij Sniester altijd een kater aanwezig, maar tijdens de tweede avond altijd net iets nadrukkelijker. Als eerste aan zet is The Black Mambas. Vuige rock 'n roll a la New York Dolls. De band is dik in orde, de zanger helaas bijzonder matig. Een deur verder staat Husky Loops. Een trio dat een beetje moeilijk doet. Serieus kijkt en voor vele nerveuze ritmewisselingen zorgt. Het duurt even, maar ineens valt het kwartje. Husky Loops is een hele vervelende band. Dat kan niet gezegd worden van Frankie And The Witch Fingers. In Frankie herkennen we de man die de vorige avond bij vele bands enthousiast vooraan stond te dansen en springen. Tijdens het optreden van zijn eigen band gaat hij net zo hard te keer. Alles is groovy en met een heerlijke sixtiesvibe. Die vibe wordt binnen anderhalve seconde volledig vernietigt door Rectal Smegma. De volledig vertyfte grindcore gaat er bij de honderd aanwezigen (de aanwezige security wenste niet van dit getal af te wijken) in als koek. De kater is niet meer. Maar dan moet het hoogtepunt nog komen. Charlie And The Lesbians zijn aan de beurt. Terwijl de band maar door blijft spelen verkeert Charlie al snel in een staat in de schemerzone tussen autisme en sociopathie. Het haalt het beste uit deze gekwelde jongeman. Direct na afloop blijkt een deel van het publiek al vertrokken te zijn. Niets van gemerkt. Ik heb wederom gefascineerd gekeken en geluisterd naar een buitengewone Charlie And The Lesbians. Tijd om bij te komen is er nauwelijks. Evil Invaders is reeds van start gegaan. Geweldige old skool speed- en thrashmetal met een prachtige show. Tenslotte Afterpartees. Dat De Zwarte Ruiter niet vol is gelopen deert de band niet. De Limburgers verzaken nooit en zanger Niek klimt en springt al nooit tevoren. Een waardige afsluiter van een tof festival.

Maandag 28 Mei 2018 at 3:36 pm Geen reacties

Louder Than Death - Louder Than Death

De vijf namen staan prominent op de achterzijde van de hoes: Sean Spits, King Khan, Saba Lou, Erin Spits en Drew Owen. Een heuse garagepunksupergroep. Vorige maand kwam er reeds een andere supergroep langs op Planet Trash. Dat waren de meesters van de psychedelica genaamd MIEN. Voorlopig even geen supergroepen meer. Dank u. Deze maand zijn de verwachtingen namelijk hooggespannen als het gaat op de garagepunks van Louder Than Death. Acht nummers staan er op deze mini-lp, maar de hooggespannen verwachtingen worden slechts voor de helft waargemaakt. Het quintet vond het kennelijk nodig om ook wat aan te rommelen met de nodige elektronica en juist die 'liedjes' halen de vaart en de wil om te leven eruit. Het geheel begint sterk met punkstomper ABC's (In Old Berlin), maar daarna komt de klad erin. Pas bij het tweede liedje op kant 2 wordt de verwachting volledig ingelost. Half A Dick is garagepunk van de buitencategorie. Het aanschaffen van deze plaat alleen al waard. "Half a dick is better than no dick, is what she said / Half a dick is better than no dick, she gave me head." Pure literatuur. Louder Than Death komt met deze mini-lp niet verder dan een halve erectie.

 

Oor: ABC's (In Old Berlin) - Louder Than Death

Maandag 21 Mei 2018 at 5:27 pm Geen reacties

Beyondless - Iceage

Van de met postpunk en zelfdestructie overgoten hardcore van de eerste twee platen laat Iceage weinig meer over. Met het in 2014 verschenen Plowing Into the Field of Love werd het punkroer drastisch omgegooid. Die plaat mag als vingeroefening worden beschouwd voor Beyondless. Iceage maakt gebruik van een shitload aan instrumenten waar iedere zichzelf respecterende punkband met een grote boog omheen zou lopen. Maar Iceage is in alles anders. Het liefst gebruikt het zoveel mogelijk verschillende instrumenten op hetzelfde moment. Het lukt om daarbij niet in hopeloze bombast te vervallen. De Denen triomferen in al hun chaos. Hoewel niet altijd even trefzeker, blijft Beyondless van begin tot het eind spannend. Soms puttend uit de stinkende put van The Birthday Party, maar ook met enige regelmaat gebruikmakend van ranzige popmelodieën. Zanger Elias Bender Rønnenfelt zingt nog altijd alsof hij dronken en bezeten is. Op het ene moment is hij simpelweg verveeld, maar steeds vaker klinkt hij ronduit ontgoocheld. De flirt met zelfdestructie is getransformeerd in de hunkering naar een groots romantisch bestaan.

 

Oog & oor:  Catch It - Iceage

Donderdag 17 Mei 2018 at 10:04 pm Geen reacties

Loudmouth Soup - Cosmic Psychos

Het is eigenlijk nergens goed voor; een nieuwe plaat van Cosmic Pyschos. Deze gedistingeerde heren zouden gewoon met 100 gekoelde blikken bier op een landbouwvoertuig naar keuze ergens op een boerderij in Australië rond moeten rijden. Aan het eind van de dag checken wie de grootste bierbuik heeft en af en toe optreden om de aanwezige hipsterjeugd te laten horen hoe het ook kan. Het prettige van Cosmic Psychos is dat men van tevoren reeds weet hoe de plaat klinkt. Men hoeft niet de moeite te doen om de plaat ook daadwerkelijk te beluisteren, maar als men dan toch op een landbouwvoertuig naar keuze rond gaat rijden om onderweg zoveel mogelijk blikken bier te consumeren, dan is Loudmouth Soup natuurlijk wel de best denkbare soundtrack. Het trio raust zich op Loudmouth Soup zo snel mogelijk door tien nummers heen. Af en toe wordt er op een pedaal gestrapt om wat extra geluid uit de gitaar te krijgen. Erg geïnspireerd klinkt het geheel geen moment. De heren kunnen zich pas daadwerkelijk concentreren als de deur van de koelkast in zicht is. Ondertussen ga ik nog een rondje rijden.

 

Oog & oor: Feeling Average - Cosmic Psychos

Zondag 13 Mei 2018 at 12:44 am Geen reacties

E.T. Explore Me - E.T. Explore Me

Na een zwik singles is E.T. Explore Me eindelijk zover om ter gelegenheid van hun 140-jarige bestaan een volledige plaat op te nemen en uit te laten brengen. Voor mijn gevoel gaat deze band al heel lang mee, volgens wikipedia sinds 2002. Het garagetrio is voor geen enkel gat te vangen. Vieze punk wordt in een oogwenk afgewisseld met melancholisch werk, waarna net zo makkelijk een waterig zonnetje doorbreekt en een slonzig surfliedje de revue passeert. In de verlepte wereld van E.T. Explore Me is dat een geheel natuurlijk proces en op deze plaat klinkt het allemaal heel logisch. Het kringloopwinkelorgeltje dat de band gebruikt wordt met hoorbare liefde verder afgeragd. Halverwege de plaat is ineens ruimte voor wat psychedelische fratsen. Een uitstapje naar buitenaards leven is volkomen normaal voor E.T. Explore Me. Daarna voert het drietal het tempo weer op. Net op het moment dat het niet leuker lijkt te kunnen worden trekken deze Haarlemmers nog een biertje open en schoppen een garagepunkliedje volledig naar de gallemiezen. Nooit stoppen en op naar het 280-jarige bestaan...

 

Oog & oor: Let Me In - E.T. Explore Me

Donderdag 10 Mei 2018 at 6:42 pm Geen reacties

Iceage @ Bitterzoet

Het is puur toeval dat ik gelijktijdig met Iceage in onze hoofdstad ben. Bitterzoet is de plek. Niet erg groot, maar eigenlijk precies klein genoeg. Tijdens Eurosonic eerder dit jaar wist de Deense band nog de helft van het publiek in Vera weg te spelen. In Bitterzoet gaat het er een stuk genuanceerder aan toe. Ik tel geen weglopers. Het is nog vroeg op de avond en zeker de helft van de bandleden moet zichtbaar het hoofd bieden aan een fikse kater. De eerste vier liedjes gaan in relatieve rust voorbij. Daarna gaat het tempo iets omhoog, verschuiven de katers naar de achtergrond en speelt het zestal een zinderende set. Liedjes van zojuist verschenen plaat Beyondless worden afgewisseld met het ruigere werk van enkele jaren geleden. Iceage slaagt erin om structuur te brengen in de door henzelf aangebrachte chaos. Het publiek wordt meegesleept in de donkere en intense wereld van Iceage. Een wereld waar zanger Elias Bender Rønnenfelt in al zijn wanhoop en frustratie excelleert. Iceage maakt indruk. Direct na de laatste noten hoor ik een oudere muzikant naast mij opgelucht verzuchten: "Urgente bands, ze bestaan gelukkig nog."

Maandag 07 Mei 2018 at 4:55 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed