Pizza Knife + The Krontjong Devils @ Vera

Het lijkt steeds erger te worden, maar ook dit jaar is het me toch weer gelukt om alle weerzin te overwinnen om me tussen het oranjevolk te begeven. Doel: bier en bands in Vera. Van het bier krijg ik meer mee dan van de meeste bands. Uiteindelijk toch twee optredens volledig mee mogen maken. Allereerst het uit Utrecht afkomstige Pizza Knife. Punk met een flinke hardcoretik en een zanger die zijn best doet om op korte termijn zijn stembanden om zeep te helpen. Met je skateboard heel hard tegen een muur op botsen en je voortanden verliezen, zo klinkt Pizza Knife. Niet veel later zijn de heren van The Krontjong Devils zo vriendelijk een puike set te spelen. Dat niet ieder liedje direct goed gaat mag de pret niet drukken en het gegeven dat de bandleden onderling wat moeite hebben met elkaars humor komt de feestvreugde slechts ten goede. Het maakt in ieder geval de terugtocht naar huis een stuk dragelijker.

Zaterdag 28 April 2018 at 6:44 pm Geen reacties

Nuke Earth - The Cavemen

Ze hebben geen enkele goede intentie. Deze Nieuw-Zeelanders zijn op een missie en die missie is totale destructie. The Cavemen werken graag mee om de aarde voor eens en altijd naar de gallemiezen te laten gaan. De derde lp heet niets voor niets Nuke Earth en heeft als opener een intens garagepunknummer getiteld Lust For Evil. Aan duidelijkheid wordt niets te wensen overgelaten. Zelf weten ze het omtrent hun bedoelingen goed samen te vatten: “We are ready to drink, fight, fuck and play some goddamn rock and roll”. Dat lukt allemaal heel aardig op Nuke Earth. Na het krankzinnige openingslied volgt een dozijn andere punkliederen die het ene moment refereren aan de Newyorkse punkbands uit de hoogtijdagen van de Ramones om vervolgens met gemak over te schakelen naar het geluid van punkbands uit andere periodes en geografische liggingen. The Cavemen doen dat met speels gemak en met een jaloersmakende hoeveelheid nonchalance. Ondertussen trapt de band onbedoeld en ongewild eigenhandig het gehele punkgenre weer de juiste kant op. Gimme Beer Or Gimme Death heet een van de liedjes. The Cavemen hebben het slechtste met onze planeet voor, maar totale vernietiging zal pas plaatsvinden als de wereldwijde drankvoorraad volledig verdwenen is. Voorlopig kunnen we dus nog even vooruit.

 

Oor: Nuke Earth - The Cavemen

Woensdag 25 April 2018 at 8:51 pm Geen reacties

MIEN - MIEN

Een ware supergroep op Planet Trash? Dat komt niet vaak voor. Nou mogen we zo'n supergroep met een flinke korrel zout nemen, want niet iedereen zal bands als The Black Angels, The Horrors, The Earlies en Elephant Stone kennen. Zelf heb ik van de helft van genoemde bands iets in de kast staan. De leden van deze bands wonen ook niet echt bij elkaar om de hoek, dus het had de nodige voeten in aarde om een plaat op te nemen. MIEN laat in meerdere opzichten grenzen vervagen. De psychedelica komt in alle mogelijke soorten en maten. De mannen van MIEN proberen ieder contact met de werkelijkheid te vermijden en dat lukt vrijwel iedere keer. Hoe verder we komen op deze plaat, hoe experimenteler het wordt. Totdat er ineens, vrijwel uit het niets, een fraai psychpopliedje langs komt zweven. Ook de immer hoog geprezen The Brian Jonestown Massacre komt in het geluid van MIEN regelmatig om de hoek kijken. Niet voor niets heeft een der MIEN-leden ooit deel uit gemaakt van de band van Anton Newcombe. Deze vermeende supergroep is meer dan de som der delen met een plaat die opstijgt uit de jaren '60 en ergens ver in de toekomst pas landt.

 

Oog & oor: Black Habit - MIEN

Vrijdag 20 April 2018 at 6:27 pm Geen reacties

Blues Trash - Reverend Beat-Man And The New Wave

Ik begin een beetje teleurgesteld te raken in Beat Zeller. Op zijn Voodoo Rhythm Records label verschijnen steeds vaker platen die mij nauwelijks meer aanspreken en zelf maakt hij ook platen die duidelijk onder doen voor de platen die hij enkele jaren geleden nog vol overtuiging uitbracht. De man die indruk wist te maken met stijlvolle platen en dito optredens met The Monsters lijkt langzaam maar zeker weg te zakken richting een kant waar hij slechts een slap aftreksel van zichzelf zal zijn. De eerste liedjes op Blues Trash klinken nog als vanouds. Beat-Man die laat merken dat hij de nodige weerzin heeft ontwikkeld. Inclusief prachtige taalfout. Daarna gaat het al snel mis en weet Reverend Beat-Man And The New Wave mij vooral te vervelen. Tijdens het luisteren betrap ik mezelf er meerdere keren op dat ik naar mijn niet-bestaande horloge om mijn pols kijk. Is het nou nog niet voorbij? Dat hij de band waar hij deze plaat mee volspeelt The New Wave noemt, mag als een hele goede Zwiterse grap worden beschouwd. Verder haalt Beat-Man slechts oude koeien uit de sloot.

 

Oog & oor: If I Knew - Reverend Beat-Man And The New Wave

Vrijdag 13 April 2018 at 4:07 pm Geen reacties

Big Attraction & Giddy Up - Amyl And The Sniffers

Soms duurt het even voordat iets goed landt op Planet Trash. Amyl And The Sniffers bijvoorbeeld. Verzachtende omstandigheid: ze komen uit Australië, dus dan mag het ook even duren voordat het aan deze kant van de globe doordringt. De band onder vocale aanvoering van de heerlijk snerende Amy Taylor heeft in eigen beheer al wat cassettes  en mp3's in elkaar geknutseld. Homeless Records is zo vriendelijke geweest om dit bij elkaar te pleuren om er een knallende compilatieplaat van te maken. Zo worden er op onsmakelijke wijze tien brute punksongs door de strot geduwd.  Welk punt de band met het eerste lied, I'm Not A Loser, precies probeert te maken wordt niet direct duidelijk, maar als Amy daarna haar mond open doet om over Blowjobs te zingen is het direct feest. We gaan er eens goed voor zitten, want voordat je het weet is het hoogtepunt reeds bereikt. Het kan snel gaan in de wereld van Australische (proto)punk in combinatie met hele vieze rock 'n roll. Het is echter niet allemaal lange halen, snel thuis. Met Caltex Cowgirl laat Amy horen ook een zachte, haast tedere kant te hebben. Na die tien liedjes is het duidelijk wie hier de winnaar is: Amyl And The Sniffers.

 

Oor: Blowjobs - Amyl And The Sniffers

Zondag 08 April 2018 at 5:02 pm Geen reacties

Greedy Little Thing - Midnite Snaxxx

Niets kon mij de eerste drie maanden van dit jaar werkelijk behoren. Ty Segall die zijn zoveelste inwisselbare plaat uit mocht brengen en post-punkbands die dat slechts lijken te zijn vanwege carrièretechnische redenen. Neen, de score is ronduit magertjes te noemen. We sluiten het eerste kwartaal daarom met veel genoegen af. Geen beter middel om dat te vieren dan een nieuwe serie singles van Goodbye Boozy Records en een volle fles wodka. Om te beginnen een band die ik al ken: Midnite Snaxxx. Twee liedjes. Punk in een hoog tempo met een zangeres die permanent pissed off is en een maniakale gitariste. Raak, maar tam vergeleken met Skull Cult. De overtreffende trap. Vier liedjes van een band die in permanente staat van oorlog verkeert met de meegebrachte instrumenten, waaronder een hele goedkope synthesizer. New Berlin bewijst met 2 nummers dat niet iedere keuze van Goodbye Boozy een gelukkige keuze is. Ondanks een cover van The Cramps met Teenage Werewolf blijft de band een hoog mwah-gehalte behouden. De aanpak van Cruz Somers bevalt me beter. Vorig jaar kwam hij al eens op visite als onderdeel van het gebivakmutste S.B.F. Voor zijn Sit & Stare ep heeft hij vier liedjes opgenomen. Samen met een drumcomputer en gitaar laat hij horen ook solo volkomen labiel te zijn. Hulde. Een betere afsluiter dan Muzzy is bijna niet denkbaar. Vier punksongs van een band die direct de confrontatie opzoekt. Zo'n band die na een avond spelen de helft van het publiek tegen zich krijgt. Muzzy laat horen liever vijanden dan vrienden te hebben en slaagt daar met gemak in. Ondertussen is de wodka fles half vol leeg.

 

Oor: Greedy Little Thing - Midnite Snaxxx

Dinsdag 03 April 2018 at 3:36 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed