Shadow People - The LimiƱanas

Eerlijk gezegd was ik wel een beetje klaar met The Limiñanas. Al die Franse coolheid werd me een beetje te veel. Het voorlopige hoogtepunt van de band ligt zo rond 2013 met het album Costa Blanca. Op die plaat klinkt het duo voor het eerst alsof het volledig in balans is. Alles verandert uiteraard als de grote Anton Newcombe even langskomt en zich ermee gaat bemoeien. Zo kan het gebeuren dat ik toch maar de nieuwste plaat erbij pak. Anton Newcombe doet op slechts één liedje mee en weet niet eens heel erg z'n stempel daarop te drukken. Hij is ook met veel andere dingen bezig. Zo belooft hij dit jaar twee platen met The Brian Jonestown Massacre en één met Tess Parks uit te brengen. Zodat we ook dit jaar weer iets hebben om voor te leven. Maar er zijn meer gasten op de plaat te horen. De meest aansprekende is wellicht Peter Hook die een bescheiden Joy Division/New Order-vibeje creëert op The Gift. Dankzij die gasten groeit Shadow People van weer een lekker sensueel plaatje met beaucoup de coolheid naar een psychedelisch avontuur met vreemde gewaarwordingen. Zo'n plaat die je een paar keer achter elkaar draait om de sfeer vast te houden. Shadow People is mijn eerste erotische hoogtepunt van het jaar.

 

Oog & oor: Shadow People - The Limiñanas

Zaterdag 27 Januari 2018 at 10:32 pm Geen reacties

The Sound of Young Holland / Garage van Klaas

Net als vorig jaar laat ik de Eurosonicdonderdag- en vrijdag aan me voorbijgaan en concentreer ik me op de randprogrammering. Hoewel ik me daarbij goed vermaak, begin ik vreemd genoeg de rijen en de soms hemeltergende middelmaat te missen. Er gaat niets boven Groningen, maar ook niets boven dat heerlijk teleurstellende gevoel veel geld uit geven voor een kaartje om in de natte sneeuw in de rij te mogen staan om een halfbakken act te aanschouwen in een zaal die slechts voor tweederde gevuld is, omdat er wellicht nog een paar professionals langskomen. Een paar lezers van Planet Trash beklaagden zich zelfs openlijk dat er te weinig over Eurosonic geschreven wordt.

Tijdens de set van Zea strompel ik de Ierse pub binnen en nestel mij veilig aan de achterzijde van het etablissement met een pint Hop House Lager in de directe nabijheid. Van Zea krijg niet veel mee en dat komt niet alleen doordat de beste man voornamelijk in het Fries zingt. De sfeer zit er direct in als Combo Kordijk van start gaat. De Drenten - wel verstaanbaar - zijn de grenzen van de door henzelf ontwikkelde subgenre aan het oprekken. Garageschlagers worden afgewisseld met superieure provinciale nederbeat. Volkomen terechte bewonderende blikken zijn hun deel. Een Hop House later is Howrah aan de beurt. Sonic Youth lijkt de basis te vormen voor deze band. Bij vlagen is het zelfs spannend. De revelatie van de avond is evenwel afkomstig uit Rotterdam. SONNDR maakt buitengewoon veel indruk. Donker, dansbaar en huiveringwekkend. Postpunk, dark wave, noise en krautrock schreeuwen om voorrang. Een band die mij met gemak in beweging krijgt en dan is er echt wat aan de hand hoor.

Nog meer beweging, want het is tijd voor de Garage van Klaas. Allereerst Clean Pete. Vermakelijk en soms aandoenlijk. De drank begint enige tol te eisen, want van de volgende band krijg ik niet veel mee, maar zodra Afterpartees het biljart betreedt - aan een podium doen ze niet in de Kroeg van Klaas - is het raak. Groot feest met zanger Niek in de hoofdrol. Zijn transformatie naar een soort van Mick Jagger from Hell neemt steeds vastere vormen aan. Afterpartees is nooit weggeweest en er komt een nieuwe plaat aan. De volgende avond betekent het einde. Ik pak Naive Set met aangenaam voortkabbelend gitaren mee en laat me meeslepen door Fake O's in hun wereld vol onvrede en frustratie. Zaken die de band steeds beter weet te kanaliseren. Voorzichtig worden er enige nuances aangelegd in hun korte liedjes. Nuances die een tel later weer met veel opluchting aan flarden worden gescheurd. The K. sluit het geheel voor me af. Hard en hoewel het eindigt in een mooie chaos waarbij de instrumenten een andere plek krijgen, is dit toch veel te veel middelmaat. Middelmaat die we juist bij Eurosonic verwachten.

Zondag 21 Januari 2018 at 11:44 pm Geen reacties

Eurosonic 2018

Als meester in het maken van ongelukkige keuzes begin ik de avond bij een indiejazzband (bestaat die term al?) met een zangeres die zingt alsof ze permanent de hik heeft. Nilüfer Yanya heet ze en haar naam is vele malen mooier dan haar muziek. Is hiermee de toon gezet voor de rest van de avond? Gelukkig niet, want ergens in een kelder staan twee jongens uit België zich het snot voor de ogen te spelen. Rauwe energie van Equal Idiots. Maar na een minuut of twintig gaat de storm van het duo een beetje liggen en neemt de interesse van ondergetekende ook af. Tijd om op weg te gaan naar een mooie zaal in Groningen dat veel te weinig gebruikt wordt: het Grand Theatre aan de Grote Markt. Het gezelschap op het podium noemt zich Tsheque en komt uit Parijs. De zangeres is geboren in Kinshasa en zweept het publiek steeds verder op. Er gebeurt van alles. Afrobeat botst met rock en funk. Tsheque creëert een eigen universum met een eigen geluid waarbij Noord en Zuid samen komen. Originaliteit is vervolgens ver te zoeken in Huize Maas. Drie dames die zich Velvet Volume noemen en een mix van platte hardrock en glamrock spelen. Op naar Vera waar Iceage gaat spelen. De laatste plaat van de Denen dateert van vier jaar geleden en klinkt heel anders dan de twee voorgaande platen. Het blijft altijd spannend wat Iceage doet en of ze überhaupt zin hebben om iets te doen. Van dat laatste is in ieder geval wel sprake. De band is uitgebreid met een saxofonist en een violist. Beide proberen ze boven de geluidsmuur uit te stijgen. Dat lukt geen moment. Iceage is mooi van alle lelijkheid, intens en onbegrepen. De zaal loopt langzaam maar zeker leeg. Voor mij is Iceage het hoogtepunt van de avond. Weg uit Vera en op naar Huize Maas om de avond af te sluiten. Vurro is een one-man band die de hoorns van zijn masker gebruikt om de bekkens van het drumstel te raken. Primitieve rock 'n roll boogie woogie. Iets heel anders is Zeal & Ardor. De duistere band schakelt moeiteloos tussen allerlei soorten metal en blues. Het geeft het black in black metal een extra betekenis. Het komt nog niet in ieder nummer tot uiting, maar Zeal & Ardor probeert net als Tsheque iets nieuws en iets anders te maken dan het gros der bands. Er viel deze avond genoeg muzikaal avontuur te beleven in Groningen.

Donderdag 18 Januari 2018 at 4:31 pm Twee reacties

Songs Of Praise - Shame

Een jaar geleden was Shame het enige lichtpunt op een flauwe Eurosonicwoensdag. Maanden later stond het vijftal uit Londen in Vera en viel het geheel toch een beetje tegen. De band bleek net iets te weinig echt pakkende songs te hebben. Het lijkt daarom een goede zet dat de debuutplaat van Shame niet is volgegooid met al het aanwezig songmateriaal. Er zijn harde keuzes gemaakt en uiteindelijk zijn tien liedjes op de plaat terechtgekomen. Meer heeft Songs of Praise ook niet nodig. De band weet scherpe teksten te koppelen aan een mix van post-punk uit de jaren '80 en britpop uit het daarop volgende decennium. Ondanks de maatschappijkritiek klinken de jongemannen nooit echt boos, eerder venijnig en sarcastisch. Dat venijn wordt steeds giftiger naarmate de liters bier vloeien. Shame verwacht geen sympathie of aanmoediging. De band wil gehoord worden: "In a time of such injustice how can you not want to be heard?”. Zanger Charlie Steen mag in een van de meest aanstekelijke nummers op Songs of Praise herhalen "I like you better when you're not around", ik ben content dat Shame er is. In het land der blinden is eenoog koning. In het geval van de nieuwste gehypte kutband uit Engeland is Shame de band van 2018.

 

Oog & oor: One Rizla - Shame

Zondag 14 Januari 2018 at 7:33 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed