Des Demonas - Des Demonas

De tijd dat ik vrijwel blind een nieuwe plaat van In The Red Records in huis haalde is voorbij. De laatste tijd zit de klad er een beetje in. Het label heeft net iets te veel recente releases die niet aan de kwaliteitseisen van voorheen voldoen, maar wellicht zit ik er helemaal naast en is het slechts een kwestie dat mijn smaak aan het veranderen is. Toch zal In The Red altijd een van mijn favoriete labels blijven. Een lijst met zwaar aanbevolen In The Red platen zal een andere keer volgen. Genoeg gezever, want het label heeft zojuist de debuutplaat van Des Demonas uitgebracht. Een band waar ik aan het begin van het jaar nog nooit van heb gehoord, maar wiens plaat ik tegen het eind van 2017 steeds opnieuw beluister. De superieure openingstrack The South Will Never Rise Again is een prachtige middelvinger naar alles wat ook maar een beetje riekt naar hedendaags fascisme. Dat is tegenwoordig nogal wat. De toon is gezet door Des Demonas, waarna de band uit Washington, DC nog tien liedjes laat ontsnappen die vol vuur manoeuvreren tussen fucked-up-psychedelica en totaal verrotte punk. Het mooie van deze debuutplaat is het gegeven dat de band de talloze invloeden heeft weten te bundelen en er een krachtig en bij vlagen volstrekt origineel geluid van heeft weten te maken. Psychedelische post-punk. Aanschaffen deze plaat. Sofort!

 

Oor: Do No Wrong - Des Demonas

Maandag 11 December 2017 at 9:29 pm Geen reacties

CIELO - Glice

Er zijn in de loop der jaren heel wat merkwaardige platen langsgekomen op Planet Trash. Van die platen waar de onderliggende gedachte niet valt te achterhalen. Sommige fascineren juist daardoor, de meeste onderga ik echter schouderophalend. In welke categorie CIELO van Glice valt, is ook tijdens het schrijven van dit stukje nog onduidelijk. Zoals wel meer zaken rondom deze plaat altijd onduidelijk zullen blijven. In ieder geval is CIELO dit jaar tussen al die andere platen een vreemde eend in de bijt. Wel duidelijk is dat Glice een duo is dat van abstracte geluiden houdt. Echte songs zijn niet aanwezig. Tijdens de derde track schijnt er een waterig zonnetje en wordt er een glimp van schoonheid getoond. Veel is het niet. Het lijkt erop dat de heren besloten hebben dat de mensheid het hier voorlopig maar mee moet doen. Meer verdienen we niet en daar is wat voor te zeggen. Dit is post-industrial en dan bevinden we ons al rap op een territorium waar ik de weg niet kan vinden. Wellicht niet eens wil vinden. Ik laat me dan maar leiden door Glice, kijk een beetje verwonderd om me heen, ga van lieverlee ondertussen maar mijn nagels knippen en onderga CIELO lijdzaam.

 

Oor: Jackdaw - Glice

Maandag 04 December 2017 at 8:11 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed