Envy - The Lumes

"Am I the only one who knows what it is to crawl?" Tijdens het eerste liedje op dit zes tracks tellende mini-album klinkt de zanger al behoorlijk wanhopig en lijkt er geen uitweg voor alle waanzin die The Lumes ten deel valt. Die wanhoop neemt alleen maar toe. Hoe meer ik luister naar Envy hoe beklemmender het wordt. Nou is Envy weliswaar een mini-album, maar aan het geluid van The Lumes is niets mini. Het trio koppelt moeiteloos strakke post-punk aan schurende shoegaze. Envy klinkt alsof er een laatste, beslissende veldslag wordt geleverd met alle demonen die het trio is tegengekomen. The Lumes laat er echter geen misverstand over bestaan wie als uiteindelijk winnaar uit de bus gaat komen. De zanger mag dan het gevoel hebben dat hij als enige kruipend door het leven moet gaan, maar aan het eind van de rit staat hij weer fier overeind, terwijl bij de overige aanwezigen dankzij alle noise het bloed uit de oren sijpelt.

Zondag 29 Oktober 2017 at 12:38 am Geen reacties

The Fresh & Onlys @ Vera

Vier jaar geleden speelde The Fresh & Onlys voor het eerst in Vera en dat bleek uiteindelijk een van mijn favoriete concerten van dat jaar te zijn. Toen viel het me op dat er aanzienlijk minder mensen aanwezig waren dan ik van tevoren had ingeschat. Ondertussen verbaas ik me er al niet eens meer over dat er niet veel volk komt opdagen bij optredens van bands die ik te gek vind. Vier jaar en een paar mooie platen later mag geconstateerd worden dat er geen fans zijn bijgekomen. The Fresh & Onlys is er alleen maar veelzijdiger op geworden. De band heeft er een nieuwe drummer en bassist bijgekregen en vooral die laatste geeft het geluid van de uit San Francisco afkomstige band meer cachet. Zanger Tim Cohen is zo vriendelijk geweest om deze keer gitarist Wymond Miles wel mee te nemen. Miles staat er zo nonchalant mogelijk bij, neemt af en toe een slok wiskey en tovert ondertussen de mooiste klanken uit zijn gitaar. De tijd verstrijkt ongemerkt en voor ik het werkelijk besef is het concert afgelopen en ben ik getuige geweest van het mooiste concert in Vera dit jaar tot dusver.

Zaterdag 28 Oktober 2017 at 7:34 pm Geen reacties

Shame @ Vera

Over het eerste optreden van Shame in Groningen was ik zeer tevreden. Een gezapige woensdagavond in januari veranderde ineens in eentje vol energie en bravoure toen de Londense band een korte set met puntige post-punknummers wist neer te zetten. De juiste band met de juiste houding. Een ware aanrader dus. Een goede aanleiding om trash jr. achter zijn laptop weg te slepen en mee te nemen naar Vera om Shame te gaan zien. Aan mijn opvoedkundige kwaliteiten zal het in ieder geval niet liggen, mocht deze jongeman een dubieuze muzieksmaak gaan ontwikkelen. Spijtig genoeg wist Shame op de meeste aanwezigen geen verpletterende indruk te maken. Het optreden begon en eindigde weliswaar sterk, maar daar tussen in zat een te lange periode met matige liedjes die ook nog eens nodeloos werden gerekt. Zonder die matige liedjes en met een optreden van hooguit een half uur speelt Shame iedere zaal aan gort. Wordt er langer gespeeld dan rest de toeschouwer niets anders dan de conclusie te trekken van trash jr. toen ik vroeg hoe hij het optreden vond: "Gaat wel".

Donderdag 26 Oktober 2017 at 7:13 pm Geen reacties

Strange Peace - Metz

Het blijft allemaal leuk en aardig wat Metz doet. Strange Peace is de derde plaat van de noiseband uit Canada en met een kleine voorsprong mijn favoriet. Nou is Metz altijd schatplichtig geweest aan alle noise waar Steve Albini zich in het verleden mee bezig heeft gehouden. Een logische zet om diezelfde Albini het heft in handen te geven bij de totstandkoming van Strange Peace. Albini zet de spreekwoordelijke puntjes op de i. Vanzelfsprekend gebeurt dat met doffe dreunen en intens lawaai. Steve Albini knijpt alles uit de band wat er in zit en gaat vervolgens op zoek naar een volgend slachtoffer, want na een paar keer luisteren volgt het besef dat dit het hoogtepunt van de band is. Niets meer aan veranderen. Beter gaat het niet worden.  Steve Albini is er wederom in geslaagd om bruut simplisme te sublimeren. Strange Peace van Metz: gevarieerder en spannender dan ooit. Eens kijken of ze daar in Canada door hebben dat je moet stoppen op je hoogtepunt.

 

Oog & oor: Cellophane - Metz

Zondag 22 Oktober 2017 at 9:28 pm Geen reacties

Relatives In Descent - Protomartyr

Na mijn favoriete plaat van 2015 - The Agent Intellect - is Protomartyr er weer in geslaagd een hele ongemakkelijke plaat te maken. De teksten van zanger Joe Casey - toch al bepaald geen lachebekje - zijn nog donkerder dan voorheen en het wereldbeeld gaat nog een stukje verder op zwart. De meeste observaties van Casey zijn direct raak, maar nog meer dan voorheen weet hij dubbele lagen aan te leggen. Alleen als tekstschrijver maakt hij al veel indruk. Tel daarbij zijn voordracht en een excellerende band bij op en de contouren van een grootste plaat doemen tussen de rokende puinhopen op. Net als alles volkomen uitzichtloos lijkt en de zwartgalligheid heerst, weet Protomartyr te verrassen met een lied vol hoop. "Amid the death of all things / Not under the scornful eye or the corporation’s hand / Only in darkness does the flower take hold / It blooms at night" krijgen we te horen bij Night-Blooming Cereus. Gedurende de twaalf liedjes op Relatives In Descent is Protomartyr op zoek naar een waarheid, probeert het de wereld te duiden en te herrijzen uit geslagen positie. De hoop mag dan aanwezig zijn, maar aan het eind van Relatives In Descent is die niet veel dichterbij gekomen in vergelijking met het begin van de plaat. Wel zijn we een grimmig album rijker geworden. Protomartyr heeft wederom een van de mooiste platen van het jaar gemaakt.

 

Oog & oor: A Private Understanding - Protomartyr

Maandag 16 Oktober 2017 at 8:25 pm Geen reacties

Heaven Upside Down - Marilyn Manson

Na een hele serie natte scheten wist Marilyn Manson in 2015 ineens te verrassen met een sterk album. Ondertussen is hij toe aan zijn tiende studioplaat en moet duidelijk worden of The Pale Emperor een toevalstreffer is geweest of dat er meer in het perverse vat zit. Heaven Upside Down is niet zo sterk als The Pale Emperor, maar in ieder geval kan geconstateerd worden dat het product van Manson nog steeds een vaste vorm heeft. Dit vooral dankzij Tyler Bates, die ook de vorige Mansonplaat produceerde. Hij heeft Manson de hand uitgestoken en uit het moeras der middelmatigheid getrokken. Manson heeft nu eenmaal altijd hulp van buitenaf moeten hebben om optimaal te kunnen presteren. Bates heeft niet kunnen voorkomen dat Manson af en toe dreint als een klein kind dat zijn zin niet heeft gekregen. Om als bijna vijftiger meebrulhitjes te willen zingen met de achterliggende gedachte dat het publiek dan lekker met een vuist in de lucht heel hard "fuck" kan roepen, doet op z'n zachts gezegd nogal pathetisch aan. Ik blijf hoe dan ook een zwak houden voor Marilyn Manson en met Heaven Upside Down stelt hij niet eens teleur.

 

Oog & oor: Say10 - Marilyn Manson

Vrijdag 13 Oktober 2017 at 11:11 pm Geen reacties

Control Freaks @ Vera

Een paar maanden geleden verscheen de debuut lp van Control Freaks op Slovenly Records. Een plaat die precies past in het oeuvre van frontman Greg Lowery. Zie recensie. Uitgeklede garageliedjes onder het Lowery-motto: "To keep punk stupid, stupid!" Dat lukt zowel op plaat als in de kelderbar van Vera prima. De band is beter in vorm dan het aanwezige publiek. Wellicht dat dat laatste met de definitieve knock out van het Nederlandse elftal te maken heeft. Lowery ziet om hem heen mensen staan met shirtjes van zijn vorige bands, maar geeft pas in de toegift toe aan zijn verleden. Het optreden van Control Freaks is dik in orde, maar eerlijkheidshalve dient vermeld te worden dat zijn vorige bands minstens een klasse beter waren. Na afloop toch nog even de twee toursingles aangeschaft. Na de eerste draaibeurt lijken beide singles leuk en aardig, maar als de kleine lettertjes worden gelezen blijkt de ene b-kant te bestaan uit een cover van het Noord-Ierse Protex en de ander van de Nederlandse band The Rousers. Die laatste cover - Rock 'n Roll Or Run - blijkt het leukste liedje te zijn.

Woensdag 11 Oktober 2017 at 9:10 pm Geen reacties

Nick Cave And The Bad Seeds @ Z-Dome

Vijfentwintig jaar geleden kreeg ik niemand uit mijn vrienden- en kennissenkring mee naar een concert van Nick Cave. Anno 2017 treedt de man op in een zaal van 17.000 personen en daarvan blijken meerdere bekenden aanwezig te zijn. Vlak voor aanvang overheerst nog altijd mijn weerzin. Met 17.000 soortgenoten in een kille zaal in een zielloze omgeving te Amsterdam. Het lijkt een straf, maar ik kom gelukkig bedrogen uit. Nick Cave excelleert en het lijkt alsof hij in een kleine zaal optreedt waar hij iedereen weet te raken. Het geluid is vrijwel perfect. De Bad Seeds voegen zich gaandeweg steeds verder in hun dienende rol en gaan waar nodig volledig los met overweldigende geluidsstormen. Nick Cave straalt uit of hij de profeet is. Neen, Nick Cave is deze avond de profeet. Het ene moment vol vuur en hel en verdoemenis predikent. Het ander moment kwestbaar en breekbaar, maar altijd heeft hij de situatie volledig onder controle. Zelfs als de chaos compleet is en er tijdens Staggger Lee ruim 100 personen op het podium staan met Cave als stralend middelpunt. Tegen het eind van het optreden komt het besef; ik ben getuige van een adembenemend mooi concert.

Zaterdag 07 Oktober 2017 at 11:31 pm Geen reacties

Modern Man - bAd bAd

Een nieuw stapeltje singles van Goodbye Boozy Records waarbij de plaatselijke platenboer alvast waarschuwde; de eerste single op de stapel is de beste. Geen woord van gelogen. bAd bAd heet de band, afkomstig uit Oakland en met twee korte garagenummers wordt de lat inderdaad dusdanig verrot hoog gelegd dat de rest er niet aan kan tippen. Niet dat de overige 5 singles tegenvallen. Seewer Side komt uit een stad onder de rook van Melbourne en zijn meer liefhebbers van psychedelisch gerammel en dan het liefst zo vreemd mogelijk. Voor de liefhebber van vage shit. Ondertussen heeft de GGZ in de staat Washington de handen vol aan Kid Chrome. 'I Got Demons Inside My Brain', gilt hij uit en daarna gaat het van kwaad tot erger. Mental Hospital Punk. Van Kid Chrome is het een kleine stap naar Joey Rubbish. Deze jongeman is woonachtig in Chicago. Hij speelt daar reeds in de nodige punkbands, maar opereert zonder verdoving met een zekere Gina Gigantic in een nieuwe band genaamd Giantology. Samen maken ze een zeer labiele indruk. Dat zelfde mag gezegd worden van het man/vrouw duo genaamd Aquarian Blood. Hij uit Ex-Cult en zij uit Nots. Raak schieten doen ze zeker met hun lo-fi psychpunk. Het eerste liedje heet niet voor niets: Right Between The Eyes. De meest normale van dit stel is Fire Heads, al blijft dat begrip bij Goodbye Boozy altijd zeer relatief. Fire Heads is gewoon een vieze punkband met twee puike songs.

 

Oor: Modern Man - bAd bAd

Woensdag 04 Oktober 2017 at 10:20 pm Geen reacties

TFCF - Liars

Nog steeds ga ik te vaak voor de snelle hap. De makkelijk in het gehoor liggende plaat die het een paar weken leuk doet en vervolgens langzaam maar zeker op de stapel van 'goeie plaat, maar ik luister er eigenlijk nooit meer naar' terecht komt. Daarom ben ik bij Liars elke keer op het juiste adres. Hier geen makkelijke platen. Geen platen die je na twee keer draaien door hebt en waarbij je gezellig meeneuriet tijdens de afwas. Voor een plaat van Liars moet je gaan zitten -  al heeft de band ook wel eens een dansplaat gemaakt - en hetgeen tot je komt langzaam laten bezinken. Soms zit er een plaat tussen die ik als eenvoudige sterveling niet kan bevatten, vaker is een Liarsplaat een adembenemende belevenis. Geen idee wat er bedoeld wordt of waar het heen gaat of wat er van te denken. Muziek dat appelleert aan een gevoel dat ergens diep van binnen verstopt zit. Waar precies blijft onduidelijk en of het gevoel altijd even prettig is blijft ook in het midden. Sommige kunstwerken weten je te raken op een plek waarvan je niet wist dat je er geraakt kon worden. Na drie weken dagelijks TFCF van Liars ondergaan te hebben, krijg ik er nog steeds geen genoeg van. Dus mocht je het nog niet gedaan hebben; trek een trouwjurk aan en blijf luisteren naar TFCF.

 

Oog & oor: Cred Woes - Liars

Maandag 02 Oktober 2017 at 10:18 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed