Flamin' Groovies + The Pacifics @ Vera

 Flamin' Groovies is ooit in 1965 opgericht en heeft vooral in de jaren '70 enkele goede platen gemaakt. De kans op een avondje vergane glorie aanschouwen was daarom nogal groot. Gelukkig werd dat leed de aanwezig bespaard. De reacties na afloop waren nooit zo wisselend geweest. Een enkeling was dolenthousiast, terwijl er ook geluiden opgingen dat het allemaal maar erg matig was. Van enthousiasme was bij mij geen enkele sprake. Het optreden van de Flamin' Groovies was vooral vermakelijk. Een stuk leuker werd het even later in de kelder van Vera. Een Ierse band speelde de ene cover na de ander. Vooral Bo Diddley kwam vaak lands, maar ook Del Shannon en de Ramones. The Pacifics speelde de hele kelder plat, dit tot zichtbaar groot genoegen van alle aanwezigen.

Zondag 24 September 2017 at 9:09 pm Geen reacties

Drum - Gold Class

Aan het twee jaar geleden verschenen debuutplaat van Gold Class moest ik in eerste instantie erg wennen. Nadat ik de eerste drempel genomen had ontvouwde er zich een mooie postpunkplaat. Eentje die zelfs in mijn top 10 van favoriete platen belandde van 2015. Twee jaar later komen de Australiërs met een opvolger. Een plaat die nauwelijks onderdoet voor debuut It's You. Het geluid is een beetje helderder geworden. Wellicht dat producer Gareth Liddiard (The Drones) daar de hand in heeft gehad. Zanger Adam Curley klinkt nog net zo gekweld als voorheen, al lijkt hij in alles een stuk opstandiger te worden. Zijn donkere romantiek is overladen met littekens. Het lijkt geenzins een pretje te zijn om als Adam Curley door het leven te moeten. Hij klinkt eenzaam en verstoten, terwijl de bandleden om hem heen ook gewoon verder doordenderen. Zie dat maar bij te houden. Curley lijkt ook met hen geen aansluiting te vinden. Dat gegeven maakt de plaat er alleen maar mooier op. De spanning neemt steeds verder toe. Drum is een bemoedigende, extatische plaat vol doom and gloom. We gaan bij voorkeur dansend ten onder.

 

Oog & oor: Twist In The Dark - Gold Class

Maandag 18 September 2017 at 8:11 pm Geen reacties

Wolf Lie Down - The Fresh & Onlys

De bassist en drummer zijn inmiddels vervangen bij The Fresh & Onlys. Dat houdt in dat alleen zanger en songwriter Tim Cohen en gitarist Wymond Miles nog over zijn van de originele bezetting. Het duo duikt op Wolf Lie Down nog dieper in jaren '60 pop. Daarnaast zijn de andere bekende Fresh & Onlys ingrediënten ook nog steeds aanwezig. Voorzichtige psychedelica, noisepop en garagepop. Ook de aanstekelijke western twang keert met enige regelmaat terug, terwijl er wat afstand wordt genomen van de jaren '80. Vrijwel iedere lied kent een verdere verfijning van hetgeen de band in het verleden heeft gedaan. The Fresh & Onlys klinkt zwoeler dan ooit. Cohen en Miles werken verder aan hun eigen universum. Wars van pretenties en zonder behoefte aansluiting te vinden bij andere bands of trends. Hoogtepunt en één van de mooiste liedjes van de band is Impossible Man. Het lied is losjes gebaseerd op het boek Invisble Man van Ralph Ellison. Waar Ellison een boek nodig heeft om iemand terug te laten blikken op een leven om er alsnog zin aan te geven, doet The Fresh & Onlys dat in een liedje van vier minuten. De mooiste plaat Play It Strange uit 2010 wordt niet geëvenaard, maar Wolf Lie Down stelt geen moment teleur.

 

Oor: Impossible Man - The Fresh & Onlys

Zondag 10 September 2017 at 9:39 pm Geen reacties

The Lost Boy EP - Charlie & The Lesbians

Al enige tijd teistert Charlie met zijn lesbians de nederlandse podia. Eerst nog in slecht verlichte etablissementen die zo klein zijn dat er van een podium nauwelijks sprake is. Tegenwoordig zijn de zaaltjes al wat groter geworden en staat de band op een daadwerkelijk aanwezig podium. Niet dat zanger Charlie zich laat beperken. De hele zaal is zijn podium en hij ziet er met satanisch genoegen op toe dat iedere aanwezige bevangen zal worden door het door de band ontstoken vagevuur. Laat er geen misverstand over bestaan, Charlie & The Lesbians is bezeten door duistere krachten. Een optreden van de band is ondertussen een exercitie geworden die niet zonder gevaar is. Eén voor één worden de aanwezige zielen gevangen en gecorrumpeerd. Met deze vier tracks tellende 7-inch worden de mogelijkheden van de band uitgebreid. Het is sinds deze week mogelijk om de band in huis te halen. Vooral doen. Vier liedjes, de één nog dreigender dan de ander. Zijn meest positieve boodschap bewaart Charlie tot het laatste lied. Op Lucifer zingt hij opeens "Life's overrated". Zo enhousiast hoor je hem zelden. Laat je verleiden. Stort je samen met Charlie & The Lesbians in het verderf!

 

Oog & oor: Lucifer - Charlie & The Lesbians

Zaterdag 09 September 2017 at 4:52 pm Geen reacties

Bulls And Roosters - together PANGEA

Blijft er nog iets over als ook de laatste rauwe randjes verdwijnen en er slechts keurig gepolijste liedjes van een band overblijven? Normaal gesproken is er in bovenstaande gevallen voldoende reden om definitief afscheid te nemen van de band in kwestie. Voor together PANGEA dient een uitzondering te worden gemaakt. De band is duidelijk hoorbaar de fase ontstegen om de popmelodieën nog langer te verbergen achter geschreeuw en bescheiden gitaargeweld. Bulls And Roosters staat bol van geraffineerde liedjes die de ene keer in de verte doen denken aan The Cure, dan weer aan Black Lips, maar ontegenzeggelijk volledig in balans zijn. Het slackergehalte is drastisch verminderd. Ze hebben ook wat meegemaakt de afgelopen jaren. Verkeringen gaan uit, verslavingen worden al dan niet overwonnen en er is een flinke eeltlaag op de ziel bijgekomen. Het staat allemaal in dienst van de liedjes op Bulls And Roosters. together PANGEA is een stuk minder punk geworden en een stuk meer pop. Ik vind het best, zolang het maar een mooie plaat oplevert. De band evolueert en dat is beter dan krampachtig vasthouden aan het verleden.

 

Oog & oor: Better Find Out - together PANGEA

Zondag 03 September 2017 at 4:34 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed