In My Room - The Gun Club

Het wordt aangekondigd als de lp van The Gun Club die nog op de plank lag. Dat is echter een te mooie voorstelling van de zaken. Het is meer een verzameling van opnames en daar is nu een, overigens zeer welkome, lp van gemaakt. Ga maar na. In My Room kent liefst vier covers, waarvan die van The Who en Wilson Pickett nogal overbodig aandoen. De andere covers zijn van liedjes van de Willie Nelson en Kenny Rogers en hebben veel meer impact. Daarnaast staan er ook nog een paar 'alternate versions' op de plaat. Onwaarschijnlijk dat deze verzameling liedjes als een coherent geheel zouden mogen worden beschouwd. Hoe dan ook, In My Room is er en sluit af met een mooie versie van Mother Of Earth. Het lied waar ook Miami, mijn favoriete lp van The Gun Club mee afsluit. Wellicht het mooiste lied van Jeffrey Lee Pierce. De liedjes op In My Room zijn samengesteld uit opnames van sessies uit 1991 en 1993. De periode waar Pierce steeds meer richting de blues gaat en dat is ook hier het geval. Op In My Room zijn ondermeer Gun Club oudgedienden als Kid Congo Powers, Nick Sanderson en Romi Mori te horen. Maar bijvoorbeeld ook 'onze eigen' Rene van Barneveld (ooit gitarist van Urban Dance Squad). Veertien liedjes van één van mijn all time favoriete bands. Ze maken mij blij en nostalgisch.

 

Oor: Mother Of Earth - The Gun Club

Dinsdag 25 Juli 2017 at 7:05 pm Geen reacties

Sheer Mag + Charlie & The Lesbians + The Junohoos

Drie bands staan er in Vera en alledrie zijn ze anders. De plaatselijke The Junohoos bestaat uit leden waarvan de ledematen reeds wat strammer zijn geworden, maar het hart van opwinding nog steeds tekeer gaat als een 16-jarige. Catchy punk met een hoog bubblegumgehalte. Altijd leuk. De sfeer slaat echter al snel om als Charlie & The Lesbians is begonnen. Charlie's hoofd is kaal geschoren. Navraag leert dat de jongeman nog maar net op tijd is ontsnapt aan zijn eerste lobotomie. Tijd om zijn medicatie in te nemen is er niet geweest. Charlie, half ontkleed, staat tijdens het vierde liedje reeds op de bar. Niet veel later staat hij helemaal achter in de zaal tegen de muur te zingen. Zorgelijke blikken zijn zijn deel. Als hij tijdens het afsluitende liedje "Hating My Life" zingt, twijfelt niemand daar aan. Sterker nog, het vermoeden dat hij het leven van alle aanwezigen ook grondig haat wordt verder bevestigd. De band speelt ondertussen een ziedende set waarbij de hardcorepunk-invloeden duidelijker dan ooit te herkennen zijn. Charlie & The Lesbians; verontrustend goed. Als laatste is Sheer Mag aan de beurt. De eerste riff doet denken aan Thin Lizzy en de vele riffs die volgen doen dat ook. Hier staat de beste Thin Lizzy tributeband te spelen. Vermakelijk, maar verder niet noemenswaardig.

Woensdag 19 Juli 2017 at 8:29 pm Geen reacties

Laredo - USA/MEXICO

Er zijn van die platen die ik in eerste instantie niet kan bevatten, maar waar ik vervolgens lange tijd obsessief naar luister. Trout Mask Replica van Captain Beefheart is daar een goed voorbeeld van. Na verloop van tijd ontwikkelt zich een vorm van verslaving. Van Trout Mask Replica ben ik al jaren afgekickt, de nieuwste verslaving is een plaat van een trio uit Texas. USA/MEXICO noemen de drie zichzelf en hun debuut lp heeft de titel Laredo gekregen. De drummer van Butthole Surfers is één van de bandleden, de andere twee zijn mannen die hun sporen in het produceren van rauwe noise reeds lang verdiend hebben. Riffs zo zwaar dat met een blok beton door de drijfzand ploeteren een makkelijke opgave lijkt. De weinige zang lijkt te komen van een manisch depressieve robot, ondertussen staat de basgitaar op standje grindcore. Ergens in de verte zijn nog wat contouren zichtbaar van wat ooit eens Fun House van The Stooges was, maar USA/MEXICO heeft ook daar flink tegen de funderingen aan lopen beuken. Plak er maar een labeltje op: Psychedelische Shoegaze Grind Noise bijvoorbeeld. USA/MEXICO zal zo'n label er direct vanaf rukken. Het mooiste bewaart USA/MEXICO tot het laatst. Bullets For Pussy is meedogenloze mooie herhaling van zetten en Laredo is een majestueuze aanval op het gehoor.

 

Oor: Laredo - USA/MEXICO

Donderdag 13 Juli 2017 at 11:18 pm Geen reacties

How The West Was Won - Peter Perrett

Er zijn van die zangers waarvan ik voor het gemak er maar vanuit ben gegaan dat ze reeds lang aan de drank en drugs ten onder zijn gegaan. De zanger van The Only Ones bijvoorbeeld. Zelfs wijlen Johnny Thunders maakte zich zorgen om hem en smeekte hem te minderen met zijn drugsgebruik. Met zijn band maakte hij twee mooie platen eind jaren zeventig en een iets minder mooie die in 1980 uitkwam en daarna vernam ik een hele tijd niets meer van Peter Perrett. In 2004 ving ik nog een glimp van hem op toen ik las dat hij heel even met The Libertines op een podium had gestaan. Wat er na afloop van dat optreden gebeurd is laat zich raden. Hij zal wel een soul- en drugsmaatje gevonden hebben in Pete Doherty. Daarna volgt een periode waarin The Only Ones weer even bestaan. In 2017 is Peter Perrett er nog steeds en maakt op zijn 65ste zijn solodebuut met How The West Was Won. Een plaat met liedjes waarvan minimaal de helft niet zou mistaan op één van die eerste twee platen van The Only Ones. Zonder zelfmedelijden zingt hij over zijn leven en over overleven tegen alle verwachtingen in. How The West Was Won is een zeer aangename verrassing. Voorlopig geen ellendig einde voor Peter Perrett, maar een plaat waar de klasse vanaf druipt.

 

Oog & oor: How The West Was Won - Peter Perrett

Maandag 10 Juli 2017 at 9:07 pm Geen reacties

Spoon Dreams Nothing - Jellephant

Verdomme Jelle. Je stelt je weer veel te bescheiden op. Je maakt een mooie cd, stuurt die samen met een persoonlijk berichtje op en vervolgens blijft het stil van mijn kant. Wekenlang negeer ik Spoon Dreams Nothing en geef ik de voorkeur aan totale stilte of aan bands die vooral heel veel lawaai maken. Ook die periode sluit ik af en ineens is er tijd voor muziek waarin meer nuances waarneembaar zijn. De muziek van Jellephant van Jelle Haagsma heeft kennelijk tijd nodig. En Jelle neemt de tijd. Daar waar hij vorig jaar nog positief verraste met zijn lp Kick The Swamps!, weet hij dat dit keer te doen met opvolger Spoon Dreams Nothing. Zonder huisdier op zijn hoofd, maar met een aapje op zijn rug brengt hij langzamere liedjes die alle ruimte krijgen. Met meer uitgesponnen liedjes dan voorheen ontpopt de plaat zich langzaam maar zeker tot een lome, psychedelische reis in het hoofd van Jelle. Hij blijkt een dromer te zijn en zijn dromen keren steeds weer in een net iets andere vorm terug. Zo gaat dat de hele plaat door. Hij weet steeds op tijd de nodige accenten te verleggen om te voorkomen dat het geheel een eenvormige brei wordt. De volgende plaat van Jellephant komt direct aan de beurt. No matter what voor bui ik heb. Beloofd. Ondertussen nodig ik de lezer uit om aan het eind van de avond naar Spoon Dreams Nothing te luisteren.

 

Oog & oor: Fungus Palace - Jellephant

Donderdag 06 Juli 2017 at 8:49 pm Geen reacties

Death Of An Angel - Destination Lonely

Vandaag begint de Tour de France, dus tijd voor een band uit Frankrijk. Niet dat er gezellige chansons te horen zijn die dat typische Franse gevoel weten vast te leggen. We hebben het hier namelijk over Destination Lonely. Een trio Franse garagepunkveteranen wiens wijnglas altijd halfleeg is. Destination Lonely gaat op de nieuwe plaat namelijk gewoon verder waar het bij de vorige was gebleven. Aan veranderde uitgangspunten of nieuwe inzichten doet deze Zuidfranse band niet. Het palet bestaat wederom uit wrede punk waarbij de klodders alle kanten op spatten en de gitaren constant in het rood staan. De band weet echter ook de nodige kwaadaardige blues te misbruiken om vervolgens er voor te zorgen dat de psychdelische kant niet onbelicht blijft. Death Of An Angel maakt weliswaar minder indruk dan voorganger No One Can Save Me, maar Destination Lonely laat nog steeds horen dat het hen menens is. Destination Lonely is de sprinter die vlak voor de finish de hekken in wordt gereden, de klassementsrijder die in het zicht van de Eiffeltoren op het wegdek kwakt en een hele nacht bezig is om alle kleine steentjes één voor één uit de opengerete benen te halen. Destination Lonely is de klimmer die als eerste de top van de hoogste berg bereik om tijdens de afdaling in het ravijn te storten. Destination Lonely zal nooit de gele trui dragen.

 

Oog & oor: Death Of An Angel - Destination Lonely

Zaterdag 01 Juli 2017 at 2:35 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed