Death Row - The Cavemen

Deze uit Nieuw-Zeeland afkomstige woestelingen hebben al de nodige platen gemaakt. Vorig jaar viel de band mij pas voor het eerst op dankzij de single met daarop de aan het geniaal grenzende garagepunklied Too High To Die. Die single is verschenen op het Goodbye Boozy label. De nieuwe single is opgepikt door Slovenly Records. Drie liedjes brengen vijf minuten garagepunkplezier. Death Row is een goed geplaatste trap recht in het kruis. 'Play Some Goddamn Rock 'n Roll!', krijst de zanger. Hij wil een leven dat eindigt in Death Row. Er zingt een dame mee op Dog On A Chain en het direct duidelijk dat zij het baasje is en hij die Dog On A Chain. Van zulke perverse girlpower zijn we natuurlijk graag getuige. Afsluiter is Killing Myself To Live. Weer zo'n opbeurend liedje waar de levenslust vanaf druipt. Ik wens iedere liefhebber van garagepunk één of meerdere singles van The Cavemen toe.

 

Oor: Death Row - The Cavemen

Zondag 25 Juni 2017 at 3:58 pm Eén reactie

Subordination - Institute

Moses is een paar jaar geleden ontsnapt uit een zwaarbewaakte psychiatrische instelling en voorlopig nog niet gevangen. Twee jaar geleden leverde dat één van de fraaiste platen van het jaar op; het debuut van Institute. Nog steeds is Moses Brown bezig zijn inktzwarte wereldbeeld nog donkerder te maken. Dit keer heet de plaat Subordination en het wordt er voor ons eenvoudige stervelingen niet beter op. Institute gaat gewoon verder met bijtende post-punk en omhelst iedere depressie om het uit te knijpen en te vermalen totdat alleen de asgrauwe kern overblijft. Naar Institute luister je niet ter ontspanning of voor je plezier. Naar Institute luister je omdat je op genadeloze wijze de bittere realiteit tot je wenst te nemen. Om te beseffen dat ontsnappen niet mogelijk is. Naar Institute luister je nog steeds vanwege het louterende effect. Moses Brown, de zanger van de band, duwt zijn medebandleden steeds verder richting de afgrond. Er is geen wezenlijk verschil met de eerste plaat. Het valt wel op dat de riffs steeds vaker klinken als verknipte Sabbathriffs en de geluid eerder terug in de tijd gaat naar proto-punk in plaats van naar de meer voor de hand liggende anarchopunkrichting. Net als die eerste plaat, Catharsis, is ook Subordination een grote stap richting het einde der tijden.

 

Oor: Exhibitionism - Institute

Donderdag 22 Juni 2017 at 9:19 pm Geen reacties

Double Blind - S.B.F.

Een nieuwe batch singles van het vermaarde Goodbye Boozy label. Uiteraard een paar bands waar het bestaan tot voor kort slechts bij een enkeling bekend was. Daar zit altijd wel een leuke verrassing tussen (meestal meerdere). Nu echter ook iets om naar uit te kijken. De twee garagepunkgrootheden van het heden hebben de ongewassen handen in elkaar geslagen om een twee liederen op te nemen. De ene is DD Owen van onder meer en onder andere Sick Thoughts, de andere is Joni Ekman van The Achtungs. Zoals vaker zijn de verwachtingen toch iets te hoog. Twee middenklasse garagesongs. Ze mogen er zijn, maar het echte vuurwerk bewaren de heren kennelijk voor hun eigen bands. De fik gaat er bij de tweede single wel direct in. Vijf keer maar liefst gaat het ensemble dat luistert naar de naam Bikini Cops helemaal los. Lompe aussiepunk, maar ondertussen messcherpe steken uitdelen. Knap werk! Nog leuker wordt het als de twee liedjes van Bad Boyfriends langskomen. Twee vluggertjes, want werkelijk aandacht besteden aan hun vriendinnetjes zit er uiteraard niet in. Verder voeren deze jongemannen het liefst zo weinig mogelijk uit. Op hun bandcamp hebben ze nog een paar liedjes. Draggs is weer een hele andere band. Geen manische garagepunk, maar rammelende punk. Het doet op een vreemde manier aan Black Lips denken die naar een slechte trip lo-fi zijn gegaan, maar komen toch echt uit Australië. Nog twee Goodbye Boozy singles te gaan en nog steeds geen zwakke broeder ontdekt. Terwijl ik nog een blikje bier open trek gaat de vijfde single onder de naald. Fresh Flesh is de band van Alicja Trout. Ex van heel veel bands en van wijlen Jay Reatard. "From Memphis with hate", zeggen ze er voor de duidelijkheid bij en dat laatste is zeker te horen. Fresh Flesh klinkt alsof het de enige band van het hele stel is geweest die hun muziek ook daadwerkelijk in een studio heeft opgenomen. Er kan er maar een de gekste zijn en dat is in dit geval S.B.F. Afkomstig uit Californië, maar dat is niet te horen. Dit duo staat niet voor niets met bivakmuts op de hoes van de single. Graftyfuspunk uit een donkere, ranzige S.M.-kelder dat het daglicht vanzelfsprekend niet kan verdragen. Zes singles, zes maal raak.

 

Oor: Doulbe Blind - S.B.F.

Woensdag 14 Juni 2017 at 10:36 pm Geen reacties

Modern English Decoration - Ulrika Spacek

Ulrika Spacek is een band uit Londen. Modern English Decoration de tweede plaat, waarop niets nieuws valt te ontdekken. Einde recensie... Of toch niet? Want hoewel voorgaande allemaal klopt, zet ik toch Modern English Decoration nog een keer op en zo gaat dat al meer dan een week. De plaat heeft een vreemde aantrekkingskracht.  Ulrika Spacek jat zo'n beetje alles wat er te jatten valt van die, meestal erg vervelende, indiebands uit de jaren '90, voegt daar een klein beetje Sonic Youth aan toe en slaat vervolgens links af richting de psychedelische hoek. De liedjes dreinen rustig door, zorgen voor lichte irritatie, maar zijn soms ook mooi dromerig. Af en toe mag de gitaar even verdwalen en op andere momenten komt ook Spacemen 3 even langs. Alles is al een keer gedaan, maar Ulrika Spacek doet het net in een andere volgorde. Wellicht is dat laatste wel het sterkste punt van de band. Hoe vaker ik luister, hoe vervreemdend het werkt. De hoogtepunten bevinden zich op driekwart van de plaat: Full Of Men en Saw A Habit Forming. Hoewel Ulrika Spacek heel even het snoepje van de week is op Planet Trash, vermoed ik dat Modern English Decoration over enige tijd ergens in een vergeten hoekje van de platencollectie verdwijnt, maar ondertussen raakt deze plaat me meer dan ik zou willen toegeven.

 

Oog & oor: Full Of Men - Ulrika Spacek

Zondag 11 Juni 2017 at 12:36 am Geen reacties

Witness - Benjamin Booker

Over de debuutplaat van Benjamin Booker was ik al zeer te spreken. Zijn tweede plaat getiteld Witness doet er nauwelijks voor onder. Weer is er die heerlijk hese stem van Booker en weer weet hij garagerock, soul, blues en een beetje gospel aan elkaar te koppelen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Soms dreigt hij enigszins te verzanden in moeilijkdoenerij en vraag je als luisteraar af waar dit liedje nou eigenlijk naartoe moet gaan. Het is alsof Booker dezelfde vraag heeft gesteld, want even later is hij weer terug bij een nieuw lied met een meer voor de hand liggende songstructuur. Hij is op zijn best als hij zichzelf de tijd gunt om lekker tekeer te gaan op zijn gitaar. Zijn gitaarspel is op sommige momenten bijna net zo rafelig als zijn stem. Net als die eerste plaat blijf ik luisteren naar Witness en ontdek nieuwe dingen. Witness biedt nog meer soul dan op de vorige plaat en er is op het titelnummer een rol weggelegd voor levende legende Marvis Staples. In een onlangs gegeven interview weet Benjamin Booker het volgende te melden: "I think I would be sad if the only thing I did was entertain people”. Entertainen doet hij zeker, maar met Witness doet hij nog veel meer.

 

Oor: Witness - Benjamin Booker

Dinsdag 06 Juni 2017 at 9:37 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed