Sniester 2017

Eenmaal per jaar verlaat ik de Groningse stadsgrenzen om naar een festival te gaan. Den Haag is dan het reisdoel en Sniester het festival. Voor een paar euro krijg je twee avonden een zeer afwisselend programma voorgeschoteld in diverse kroegen/clubs in de Haagse binnenstad. De eerste band speelt voor een thuispubliek en houdt de presentatie van haar nieuwe lp. The Peptones is een garagerockband dat moeiteloos een cover van The Byrds speelt en plaats biedt aan een halfnaakte gastzanger die zingt over dubbele penetratie. De toon voor een heet Haags weekend is gezet. Uit Letland komt het rockabillytrio The Swamp Shakers. Bleke gezichtjes van jongelui die nog in de luiers rondkropen toen Johnny Cash op zijn sterfbed lag. Nou ja, veel zal het niet schelen. Best leuk. The Graveltones is niet leuk, maar een hardrockend bluesduo. De viezigheid spat er vanaf, maar van afwisseling is weinig sprake. Dat het nog iets harder kan laat Bartek horen. De uit de hoofdstad afkomstige band maakt nog de meeste indruk op deze eerste Sniesteravond. Sleazy fuzzrock waarbij de zweetdruppels in het rond springen. De avond wordt afgesloten door een Haagse feestband.

 

De volgende avond begint alarmerend. De mannen van traumahelikopter hebben een tikibar ontdekt en zijn daar met de groots mogelijke tegenzin vertrokken om om de hoek een set te gaan spelen. De geboren slackers spelen de teleurstelling er tijdens het eerste lied reeds af. Halverwege de solide set klimt zanger Mark achter te bar om het aanwezige barpersoneel al zingend een handje te helpen. Voor hen tijd om weer naar de tikibar te gaan, zelf kies ik voor Ron Gallo. Ron en zijn band vallen een beetje tegen. Daar waar een tegendraadse punkset wordt verwacht, zijn de songs opvallend doorsnee. De bassist heeft een Eric Clapton shirt aan. Dat zegt genoeg. Vijftig meter verder is Elvis net uit zijn graf gestapt. Dead Elvis & His One Man Grave speelt het kleine zaaltje (maximale capaciteit 52 personen, aldus de weinig gemotiveerde vrijwilliger bij de deur) aan gort. De ene helft van de aanwezigen vertrekt, de andere helft lust er wel pap van. Elvis eindigt met een fraaie ode aan Hasel Adkins. Diep in een kelder is het Engelse Heck weggestopt. Een voorzorgmaatregel, want de stukken beton komen naar beneden bij deze hardcorenoiseband. Snoeihard en niet voor rede vatbaar. Ondertussen lonkt de tikibar, maar eerst moet er nog een bezoekje worden gebracht aan een fenomeen. Hij noemt zichzelf De Fenomeen, maar luistert ook als je gewoon Donnie zegt. Hij rapt over een tuinslang, dus snel naar die tikibar waar de mannen van traumahelikopter ondertussen halverwege de lange lijst met te bestellen cocktails zijn aangekomen.

Maandag 29 Mei 2017 at 10:02 pm Geen reacties

Mindless Entertainment - Control Freaks

Greg Lowery heeft weer een nieuwe band. De man die begin jaren '90 met Supercharger het deconstrueren van liedjes totdat alleen de meest essentiële onderdelen overblijven, heeft weten te perfectioneren verandert niet veel in zijn aanpak. Feitelijk heeft hij niet veel anders gedaan met de bands die na Supercharger komen; Rip Offs, The Infections en Zodiac Killers. Al is het ook met zijn nieuwe band zeker niet één pot nat. Dit keer heet de band Control Freaks en de debuut lp Mindless Entertainment. Wel heeft Lowery een aantrekkelijke jongedame genaamd Natalie Sweet weten te strikken om niet alleen gitaar te spelen in Control Freaks, maar ook om een groot deel van de vocalen voor haar rekening te nemen. Dat laatste had iets minder gemogen, maar dat is ook direct het enige puntje van kritiek. Mindless Entertainment is wat de band wenst te creëren en slaagt daar met gemak in. Het motto van Control Freaks is: "To keep punk stupid, stupid!" Dat lukt op deze op Slovenly Records uitgebrachte lp helemaal. Een dozijn ontklede garagerockliedjes, waarvan er slechts  één net boven de drie minuten klokt. Greg Lowery is back en dat gegeven verdient een bescheiden applaus.

Oor: Mindless Entertainment - Control Freaks

Donderdag 25 Mei 2017 at 12:40 pm Geen reacties

Satan's Graffiti Or God’s Art? - Black Lips

Het blijft een beetje aanmodderen met de nieuwe releases dit jaar. Veel middelmatig werk en nauwelijks een plaat die er uit weet te springen. Een goede zaak dus dat Black Lips na drie jaar weer met een nieuwe plaat komt. Op de hoes kijken een paar onbekende koppen me een beetje glazig aan. Nader onderzoek leert dat van de originele Black Lips er nog twee over zijn in de huidige bezetting. Ik begin direct het ergste te vrezen, maar die vrees voor een slap aftreksel door deze nieuwe Black Lips bezetting blijkt ongegrond. Jack Hines, die in een ver verleden al een paar jaar in deze band speelde, is namelijk terug. Zoveel is er dus ook weer niet veranderd. De band heeft mindere albums afgeleverd dan Satan's Graffiti Or God’s Art?. Het geheel is geproduceerd door Sean Lennon en zelfs Yoko Ono - kennelijk nog steeds niet overleden - schijnt een rolletje in de totstandkoming van de plaat te hebben gespeeld. Dat verklaart wellicht een cover van The Beatles in de vorm van It Won’t Be Long. De reeds eerder genoemde Jack Hines, die in zijn band K-Holes de nodige psychedelica wist toe te voegen, heeft een hele rits geestverruimende middelen meegenomen, want het gaat er bij sommige nummers weer heerlijk ouderwets vaag en zweverig aan toe. De voorgaande zeven studioplaten van Black Lips komen allemaal samen op Satan's Graffiti Or God’s Art?, waardoor dit de meest veelzijdige plaat is geworden van deze flowerpunkband. Black Lips moet blijven!

 

Oog & oor: Can't Hold On - Black Lips

Zondag 14 Mei 2017 at 10:19 pm Geen reacties

Stay Away - Mexican Surf

Het uit de getto's van Oss afkomstige Mexican Surf laat er duidelijk geen gras over groeien. Het gaat op Stay Away direct hard tekeer. De single van deze garagerockers met ernstige surftik is uitgebracht door Waaghals Records. Een label dat verdacht veel ijzersterke singles van onbekende garage-acts uitbrengt. Zo ook deze van Mexican Surf. De taco's vliegen in het rond, vuurtjes worden opgestookt en geblust wordt er alleen met volle flessen tequila. Geen muur die deze vermeende Mexicanen tegen zal weten te houden. Op de andere zijde van het roze vinyl is de tequila langzaam ingedaald en laat het vijftal horen ook lekker zweverig uit de hoek te kunnen komen. Koop de single, maar blijf op gepaste afstand van de band. Stay Away.

 

Oog & oor: Stay Away - Mexican Surf

Zaterdag 06 Mei 2017 at 12:11 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed