Ex-Cult @ Vera

Er is geen betere plek om een noodgedwongen feestdag door te brengen dan Vera als daar een paar garagebands geacht worden te spelen. De helft mis ik vanwege late aankomst, maar na een nummertje van The Black Cult staat een tropisch gezelschap in glimmende pakken op het podium. The Bounty Island zorgt voor een prettig in het gehoor liggende soundtrack om de eerste biertjes bij achterover te slaan. Al gauw slaat de ontspannen stemming of als het getergde Fake O's begint te spelen. Vraag een hardcorepunkband die met minstens één been in de garage staat om op een feestdag te spelen. Olie op het vuur met een zanger die zijn gal spuwt. Maar zelfs een optreden van Fake O's valt volledig in het niet als Ex-Cult eenmaal begint. Vorig jaar was ik al onder de indruk van de plaat Negative Growth, maar zelfs die plaat steek bleekjes af tegen hetgeen de band laat zien en horen op het podium. De band uit Memphis, Tennessee zet een werkelijk ziedende set neer. Een magistrale death trip waarbij de zaal ontploft. Ex-Cult in Vera. Gewoon op een donderdagavond tegen etenstijd.

Vrijdag 28 April 2017 at 10:54 pm Geen reacties

Death Song - The Black Angels

Er is altijd hoop. In dit specifieke geval de hoop dat The Black Angels na vier jaar stilte een plaat van formaat heeft gemaakt. Al vrij snel blijkt dat die hoop ijdel is. Death Song is zeker geen teleurstellende plaat geworden, maar de band voegt weinig tot niets toe aan de vorige platen. Het door napalm en lsd plat gegooide pad wordt doodleuk nogmaals bewandeld. Accenten worden nauwelijks verlegd en de obsessie met de Vietnamoorlog, die in het verleden zorgde voor de mooiste nummers van The Black Angels, lijkt voorbij te zijn. Nou hoeft de band ook niet terug te grijpen naar het verleden. De huidige situatie in de Verenigde Staten is natuurlijk een bron van inspiratie. De band maakt er op Death Song gretig gebruik van. The Black Angels behoeft geen aansporing om de donkere kant van het bestaan te benadrukken en bezoekt de ene duistere plek na de andere. Ik laat me graag willoos meevoeren, want ook Death Song zal, net als de vier voorgangers, groeien en keer op keer gedraaid worden. The Black Angels houdt een macabere spiegel voor, waarin je steeds opnieuw wilt kijken ook al weet je dat er nooit geruststellende zaken zichtbaar zullen worden. De plaat sluit af met Life Song. Een old school spaceliedje en een fraaie ode aan David Bowie. 

 

Oog & oor: Currency - The Black Angels

Dinsdag 25 April 2017 at 8:40 pm Geen reacties

Alawalawa - Blind Butcher

Waarschuwing. Hier volgt een klaagzang. Wat wil namelijk het geval? Ik word niet warm of koud van de platen die dit jaar tot dusver verschenen zijn. Ik weet dat het net aan medio april is, maar tot dusver zijn er twee en een halve plaat geweest die mijn bovengemiddelde belangstelling hebben weten te wekken en die ik enkele malen per week opzet. Het gros der releases klinkt mij als een oeverloze herhaling van zetten in de oren. Een kopie van een kopie van een kopie. Er is nauwelijks nog een band die mij weet te raken. De regelmatig aan mij gestelde vraag welke recente plaat ik van harte kan aanbevelen, is steeds moeilijker te beantwoorden. Mijn geduld wordt ernstig op de proef gesteld door de hedendaagse bands. Ik heb honderden geweldige platen in mijn kast staan, dus zo moeilijk kan het niet zijn om er ieder jaar een paar bij te laten komen. Zou je zeggen. Aan het eind van het jaar zal ik de balans nogmaals opmaken, in het land der blinden is eenoog koning. Dus een handvol bovengemiddelde platen in 2017 zal die balans wellicht nog positief kunnen laten doorslaan. Deze plaat van een blinde slager zal het verschil in ieder geval niet maken. Blind Butcher is een duo uit Zwitserland dat in de marge wat aanrommelt met uitgeklede post-punk, blues en wat magere discobeats. De ideeën op Alawalawa zijn goed. Er worden een paar stijlen tegen elkaar aangehouden die niet of nauwelijks bij elkaar passen, maar van enige vorm van synergie is geen sprake. Het blijven eilandjes die, hoe hard men het ook probeert, geen moment nader tot elkaar komen. Ondertussen sta ik op Planet Trash te wachten op bands die mijn ongelijk bewijzen en geen slap aftreksel zijn van bands die hen zijn voorgegaan.

 

Oog & oor: Alawalawa - Blind Butcher

Dinsdag 11 April 2017 at 9:05 pm Twee reacties

Damage And Joy - The Jesus And Mary Chain

En toen was daar die lp van The Jesus And Mary Chain. We schrijven 1985 en ik was in een zware strijd gewikkeld om de middelbare school met een diploma en zonder al te veel emotionele schade door te komen. Ik voelde me onbegrepen en had het idee alles gemist te hebben. De legendarische bands uit de jaren '60 bestonden niet meer of waren uitgegroeid tot een stel ouwe lullen die uitverkoop hadden gehouden en voor de hele punkexplosie was ik net te jong, van Joy Division hoorde ik pas lang nadat Ian Curtis zich verhangen had. Om maar een paar voorbeelden te noemen. De plaat waar ik me volledig mee kon indentificeren en mijn belevingswereld samenvatte: Psychocandy. Een gitaarmuur die zo leijk was dat het iedere keer weer mooier werd, met daaronder alles wat mij als middelbare scholier bezighield. Drank, drugs, verveling, het gebrek aan gewillige meisjes en bovenal de absolute desinteresse in al het andere. De plaat van mijn generatie, zo vond ik zelf, want op school en in mijn directe omgeving was ik de enige die Psychocandy geweldig vond. Toen al had ik het bij het rechte eind. Na Psychocandy volgen nog een paar platen van The Jesus And Mary Chain. Geen enkele zo imponerend als Psychocandy, maar die inschatting had ik al lang van tevoren gemaakt. Tweeëndertig jaar later verschijnt de zevende plaat (de vele compilaties tellen we even niet mee) van The Jesus And Mary Chain. Iedere vergelijking met Psychocandy is onzinnig, maar zoveel anders dan de vijf voorgaande platen klinken de gebroeders Reid op Damage And Joy niet. Het laatste liedje op de voorganger (Munki, 1998) van Damage And Joy heet I Hate Rock 'n' Roll en de band gaat gewoon verder waar het 19 jaar geleden gebleven was. Laat je verder niets wijsmaken. Damage And Joy is een plaat van niveau en The Jesus And Mary Chain weet nog steeds te imponeren.

 

Oog & oor: Amputation - The Jesus And Mary Chain

Zaterdag 01 April 2017 at 7:57 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed