Rolling Blackouts C.F. - The French Press

De millenniumwisseling was een goed moment geweest om alle indiebands die elkaar en zichzelf steeds weer herhalen een definitief halt toe te roepen. Tot hier en niet verder. Niet weer dat jengelende geneuzel met een gitaarlijntje hier en een melancholische snik daar. De uitgangspunten zijn bekend, de punten - voor zover aanwezig - zijn gemaakt. Laten we de mooie platen, die ontegenzeggelijk zijn gemaakt, koesteren en weer verder gaan. Het is duidelijk, ondergetekende is al een hele tijd klaar met het gros der indiebands. Gelukkig heb ik noodzakelijkerwijs een goed ontwikkeld filter weten te creëren. Het meeste indiegeluid is bij voorbaat uitgesloten van deelname. Toch weet er af en toe nog wat door te dringen. Meestal bevestigt het mijn starre ideeën, maar soms dien ik geheel tegen mijn zin toeschietelijk te zijn. Dat laatste geldt in ieder geval voor deze zes tracks tellende EP van het Australische The French Press Rolling Blackouts Coastal Fever. De band kent drie gitaristen die elkaar met moeite in toom weten te houden en de verschillende gitaarmelodieën subliem laten verweven. Daarnaast willen de gitaristen alledrie ook zingen. De ene is nog romantischer en weemoediger dan de ander. Deze Aussies blijven te allen tijde beleefd en beheerst en torsen al het bezongen leed manmoedig. The French Press Rolling Blackouts Coastal Fever is een van de weinige indie-uitzonderingen die ik toelaat in mijn wereld.

 

Oog & oor: Rolling Blackouts Coastal Fever - The French Press

Dinsdag 28 Maart 2017 at 7:35 pm Eén reactie

Sentido del Espectaculo - Biznaga

Het is dat dit gezelschap in het Spaans zingt, anders was het de zoveelste band die jaren '70 punk speelt met een snufje jaren nu garagerock. Biznaga komt echter uit Madrid, dus is het niet meer dan logisch dat er in eigen taal wordt gezongen. Biznaga beschikt echter niet over een grootse zanger. Net als alles aan deze band volstaat het. Net voldoende punk (denk aan Stiff Little Fingers, Buzzcocks en The Jam), net voldoende onderscheidingsvermogen dankzij de Spaanse taal en net voldoende aansluiting met punk en garagerock anno 2017. Wat wel weer leuk is dat dit een punkband is die de castagnetten weet te gebruiken, maar halverwege Sentido del Espectaculo overheerst steeds het gevoel dat ik het nou wel weet en worden de liedjes inwisselbaar. Veel interessanter is de voorkant van Sentido del Espectaculo. Er wordt gebruik gemaakt van een schilderij van de Belgische schilder Paul Delvaux. Een schilder die meestal een merkwaardige wereld wist te scheppen, waar feitelijk niet gebeurt, maar toch op magische wijze weet te betoveren. Als dat laatste de bedoeling is geweest van Biznaga is de missie volkomen mislukt, dus we prijzen ons maar gelukkig met de hoes van de plaat.

 

Oor: Nigredo - Biznaga

Zaterdag 18 Maart 2017 at 10:26 pm Geen reacties

Youth Hunt - The Homesick

In Dokkum springt men van het ene hoogtepunt naar het andere. In vrijwel ieder millennium gebeurt er wel iets bijzonders. We schrijven 754 als Bonifatius daar in de buurt wordt vermoord. Volkomen terecht overigens, van Frieze bomen moet je afblijven. Een gebeurtenis waar op Youth Hunt uitgebreid bij wordt stil gestaan. Daarna wordt het weliswaar even stil, maar een nieuw Dokkums hoogtepunt valt te noteren in 2017. Het betreft deze debuutplaat van The Homesick. Drie jonge Dokkumers die bij voorkeur in een dikke laag mist staan te spelen. Die verwijzing naar het voorval in 754 gebeurt in het nummer St. Boniface. Het hoogtepunt van de plaat. Ruim vijf en een halve minuut van heidens prachtkabaal.  Langzaam maar zeker ontwaren zich de contouren van post-punk, krautrock, indiepop en shoegaze op Youth Hunt.  The Homesick houdt zich steeds verre van een heldere kijk op de zaken, maar probeert iedereen op het verkeerde been te zetten. Het trio kickt op het contrast en laat de muziek constant voor wrijvingen zorgen. Met Youth Hunt heeft The Homesick een intrigerende, geestverruimende en grensvervagende plaat gemaakt. Ik krijg er maar geen genoeg van.

 

Oog & oor: St. Boniface - The Homesick

Woensdag 15 Maart 2017 at 1:21 pm Geen reacties

Ramirezz + Onhou @ Vera

Terwijl in de grote zaal de Trash Can Night plaatsvindt met uiterst dansbare muziek van decennia geleden, staan er in de kelder van Vera twee heavy bands. Doom is de gemene deler, maar beide bands vullen dat op eigen wijze in. Onhou is de meest logge band van de avond en weet haar geluid op te vullen met wat sludge en drone. Veel vrolijker gaat het er aan toe als Ramirezz geluidsgolven gaat produceren. Als je althans op de outfits van de band af mag gaan. De heren hebben de restanten van hun carnavalspakjes aangetrokken. Gemaskerde mannen die niet schromen te experimenteren met psychedelica en spacerock. Ondanks lachwekkende maskers, maakt Ramirezz dankzij de relatieve veelzijdigheid de beste indruk.

Zondag 12 Maart 2017 at 5:01 pm Geen reacties

Why Love Now - Pissed Jeans

De laatste Pissed Jeans-plaat waar ik naar luisterde stamt uit 2013. Honeys heeft toen een aantal weken achtereen op de fictieve high rotation list gestaan, maar toen die daar eenmaal vanaf was, heb ik geen Pissed Jeans-liedje meer opgezet. Zo'n band, die er een tijdje toe doet, maar uiteindelijk toch diep wegzinkt in steeds uitdijende muziekcollectie. Tot vorige week als ik ineens de nieuwste van Pissed Jeans op Planet Trash aantref. Na aanleiding daarvan ook Honeys en de Pissed Jeans platen van voor de Honeystijd opgezet. Wat opvalt is dat op Why Love Now de band een stuk is opgeschoven richting sludge zonder alle punk en noise vaarwel te zeggen. Why Love Now bezwijkt bijna onder het gewicht van al het verlangen naar perverse seks en het onvermogen om iemand te vinden om daar samen aan toe te geven. De plaat is geproduceerd door ene Arthur Rizk, die vooral bekend is door zijn werk in de black metal scene. Geen bekende van mij, maar de andere producer is niemand minder dan Lydia Lunch, die altijd wel te porren is voor perverse seks en feministische statements. Want ondanks het gegeven dat Pissed Jeans uit vier mannen bestaat, viert ook het feminisme hoogtij op Why Love Now. Alleen een band als Pissed Jeans komt daar mee weg. Dodelijke edoch eenvoudige riffs worden ondersteund door ritmes die stimulerend werken in de onderbuik, terwijl niet veel later de band losbarst in gewaagde sonische experimenten. Ook op deze vijfde Pissed Jeans plaat valt genoeg te halen. Het statement van de zanger tijdens het eerst liedje - I Used To Play Punk, Now I'm Just Singing The Blues - dienen we echter wel met een flinke korrel zout te nemen.

 

Oog & oor: The Bar Is Low - Pissed Jeans

Zaterdag 11 Maart 2017 at 3:01 pm Geen reacties

Mark Sultan - BBQ

Hij heet dus Mark Sultan, maar neemt ook muziek op onder de naam BBQ. Zijn nieuwste boreling geeft hij vervolgens de titel Mark Sultan mee. Maar precies andersom zou ook nog kunnen. Leuk en verwarrend. De muziek van Sultan is een stuk eenvoudiger. Zijn aanpak verandert nooit wezenlijk; rudimentaire liedjes die worden opgefleurd met uitgeklede garagerock, soul, doo-wop en rhythm ‘n’ blues. Sultan speelt de meeste instrumenten zelf, maar geeft sporadisch ook wat ruimte aan vrienden om wat geluid te maken. Het levert twaalf ongepolijste liedjes op, waarbij Sultan laat horen niet voor één gat te vangen is. Hij geeft ieder liedje een andere invalshoek mee. Niet alle twaalf even geweldig, maar met zeker een half dozijn bovengemiddelde songs. Geen must-have.

 

Oor: Rock Me - BBQ

Woensdag 08 Maart 2017 at 4:35 pm Twee reacties

Alice - Meatbodies

Wat nou precies de bedoeling is geweest toen Chad Ubovich de studio in ging met zijn band Meatbodies, is ook na tig keer luisteren niet helemaal duidelijk. Een soort van conceptplaat opnemen die gaandeweg bijbelse proporties aan moet nemen. Een nogal hoogdravend concept, waarvan gelukkig weinig terecht is gekomen. Alice is de tweede plaat van Meatbodies en een stuk relaxter dan de eerste. Die had weliswaar ook zo z'n momenten der psychedelica, maar wist dat nog te bedekken met veel garagerock, punk en glam. Op Alice is het precies andersom, de psychedelica voert de boventoon. De rest is daar ondergeschikt aan, maar nog steeds aanwezig. Meatbodies doet dankzij de vele, tot achter de komma uitgewerkte, gitaareffecten denken aan hetgeen op de eerste twee platen van Wand te horen is. Daar waar Wand zich op een gegeven moment ineens rechtstreeks richting Pink Floyd ging bewegen, gaat Meatbodies daar met een wijde boog omheen.  Alice heeft even wat tijd nodig om het te kunnen waarderen. Uiteindelijk openbaart zich een eigenaardig en raadselachig muzikaal verhaal met vele, goed verstopte lugubere details. Niet zo overdonderend als de eerste plaat of als een live-optreden, maar Alice  mag blijven.

 

Oor: Alice - Meatbodies

Zaterdag 04 Maart 2017 at 11:58 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed