Don't Get Lost - The Brian Jonestown Massacre

En ook de 243ste plaat van The Brian Jonestown Massacre is een rake klap. Berlijn haalt het beste in Anton Newcombe naar boven, want sinds hij daar woont produceert hij het ene na het andere monumentale album met zijn band. De vorige plaat is nog maar een paar maanden geleden verschenen of The Brian Jonestown Massacre komt met een opvolger van liefst 70 glorieuze minuten. Don't Get Lost heeft het als titel meegekregen, maar dat in onbegonnen werk. Het is bijna onmogelijk om niet te verdwalen op de nieuwe plaat van Anton Newcombe en zijn spacecowboys. The Brian Jonestown Massacre leidt de luisteraar door een ruimtelijke reis die nergens begint, nergens eindigt, maar ons overal naartoe brengt. Don't Get Lost biedt geen enkele houvast. Het zweeft tussen genres. Voordat men er erg in heeft transformeert een Ennio Morricone-soundtrack in triphop uit de beginperiode van Massive Attack, wordt er geroerd in de doos van Pandora alwaar gestuit wordt op de nodige kwaadaardige elektronica en spacejazz en raakt de psychedelische basis steeds verder uit het zicht. The Brian Jonestown Massacre rekt de muziek verder uit, om het vervolgens op onnavolgbare wijze weer in te krimpen. Zelfs voor die-hard BJM-fans biedt deze plaat nieuwe sonische territoria. The Brian Jonestown Massacre is met Don't Get Lost definitief getransformeerd tot een genre an sich.

 

Oor: Don't Get Lost - The Brian Jonestown Massacre

Zaterdag 25 Februari 2017 at 02:21 am Geen reacties

Intergalactic Sex Tourists - The Sex Organs

Hoewel Planet Trash gerund wordt door een verlicht despoot, is er volop contact met andere planeten in de directe omgeving. Planet Cunt en Planet Prick bijvoorbeeld. Beide planeten worden bewoond door The Sex Organs. Dit duo probeert zoveel mogelijk seks te combineren met zoveel mogelijk lawaai. Naast hun geslachtsorganen gebruiken ze daarbij een gitaar en een drumstel. Zowel het mannelijke als het vrouwelijke gedeelte van de band neemt de orale taken met veel genoegen waar. Het zal niemand verbazen dat de plaat door Voodoo Rhythm Records op moeder aarde terecht is gekomen. Uitgeklede rock 'n roll door iemand van The Anomalys en de jongedame van The Jackets. Ieder liedje is een hoogtepunt. Met een Nederlands/Zwitsers liefdesbaby als resultaat. Hoewel vermakelijk gaat alle ongein over seks, porno, tieten en penissen na een paar keer luisteren wel vervelen. "O.R.G.A.S.M.S. Orgasms, orgasms are the best! O.R.G.A.S.M.S. Orgasms, orgasms fuck the rest!" Voor een aaneenschakeling van hoogtepunten zonder verdere verplichtingen, zou Intergalactic Sex Tourists een bevredigende aanschaf kunnen zijn.  Binnen 30 minuten sta je geknipt en geschoren weer buiten.

 

Oog & oor: ORGASMS - The Sex Organs

Donderdag 23 Februari 2017 at 8:16 pm Geen reacties

Thugs In Cars - Gee Tee

Een nieuwe dosis singles van het vermaarde Goodbye Boozy Records. Vijf stuks en zoals altijd in zeer beperkte oplage. Om direct met de leukste te beginnen. Vier liedjes van het uit Australië afkomstige Gee Tee. Jongelui die klinken alsof ze als ontbijt eerst een biertje wegwerken om vervolgens de bepalen wat er de rest van de dag eventueel gedaan kan worden. Garagepunk waar de fun voorop staat en als er elektronische prullaria voor handen is, wordt het gebruikt ook. Eén telefoontje was genoeg om de Phone Jerks over te halen hun single uit te laten brengen door Goodbye Boozy. Een Canadees kwartet dat aan drie liedje op een kant genoeg heeft om aan te tonen behoorlijk pissed off te zijn. Supercharger revisited. Bij de single van Beta Boys is geen sprake van hogere wiskunde, wel van rauwe, lompe punk. Best leuk, maar zonder enig onderscheidend vermogen. Dat heeft Andy Human And The Reptoids beter voor elkaar. Dit is niet de eerste single op Goodbye Boozy van dit merkwaardige gezelschap. Deze keer ligt nadruk meer op de bas, maar Andy en zijn bandleden laten zich geen enkele beperking opleggen. Eigenzinnige spacepunk, dat iedere keer naar meer smaakt. Dat geldt niet voor The Spookies. Deze Italianen zijn veel te braaf, lief en aardig, maar weten dankzij wat psychedelische geluiden op het liedje van de b-kant nog net niet volledig weg te zakken in gezapigheid. Gee Tee en Andy Human zijn de singles waar je naar op zoek mag met die van Phone Jerks als mogelijke, prettige bijvangst.

 

Oor: Thugs In Cars - Gee Tee

Zondag 19 Februari 2017 at 7:52 pm Geen reacties

The First Stirrings Of Hideous Insect Life - Iguana Death Cult

Op een gegeven moment hadden ze er in Rotterdam simpelweg genoeg van. Steeds maar weer die platen van Thee Oh Sees draaien om strak te kunnen freaken op de muzikale uitspattingen van John Dwyer en consorten. "Dat kunnen we zelf ook wel", moet er gedacht zijn en zo werd Iguana Death Cult geboren. Dat het een monsterlijk gedrocht moest worden stond reeds lang van tevoren vast. Liefst zo smerig mogelijk. Met wormen en insecten en zo en waar het eindigt merken we vanzelf wel. En gefreakt wordt er op deze debuutplaat. The First Stirrings Of Hideous Insect Life kent negen liedjes die zweven tussen veel seks en heel erg doodgaan, terwijl men in een staat van opperste waanzin verkeert. Alle laden worden uit de psychedelische kast gerukt en de inhoud wordt stevig door de garage gepleurd. Zodra al het wiet- en paddogebruik begint te werken, is het tijd om te gaan metrosurfen. Iguana Death Cult weet alle hoeken en gaten te vullen, maar bezwijkt geen moment onder alle energie-uitbarstingen. Er zijn genoeg momenten waarbij het tempo zakt en het tijd is om op eigen wijze het geheel van gepaste afstand te aanschouwen. Zelfs ben ik ondertussen een beetje moe geworden van weer een nieuwe plaat van Thee Oh Sees en Ty Segall, die sla ik voorlopig even over, geef mij de nieuwe generatie maar als ze platen maken zoals deze van Iguana Death Cult.

 

Oog & oor: Can of Worms - Iguana Death Cult

Donderdag 16 Februari 2017 at 9:14 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed