Donderjagen!! met het Combo Koedijk - Combo Koedijk

Het jaar is nog maar net een beetje goed op weg of de eerste nederbeatklassieker in spé is reeds verschenen. Het uit het bruisende Meppel afkomstige Combo Koedijk is hiervoor verantwoordelijk. Inspelend op het aanstaande succes hebben ze liefst 111 exemplaren van de lp op de markt gebracht. Het kunnen er overigens een paar meer of minder zijn. In Meppel wordt niet erg gelet op dit soort details. In ieder geval schijnt de gehele voorrraad van Donderjagen!! met het Combo Koedijk  uitverkocht te zijn. Kortom, het succesverhaal is compleet. Volkomen terecht, want Donderjagen!! met het Combo Koedijk valt in de categorie Alle-dertien-goed-plus-1-extra. Een ode aan de piratenzenders van weleer, wat de vol galm opgenomen aankondigingen tussen de liedjes door verklaart. Piratenbeat-de-luxe. Gezongen in het Nederlands en  Drents en vanwege de internationale klasse die van het vinyl afspat ook nog een liedje in het Duits. Voor deze dekselse Drenten is het altijd lang leven de lol met een serieuze ondertoon. En als het even allemaal tegen zit en het leven dreigt een sleur te worden, dan haalt het Combo die avond gewoon patat. Ook met het probleemoplossend vermogen zit het helemaal snor bij Combo Koedijk. Geen grap, Combo Koedijk heeft een hoogst vermakelijke en voortreffelijke plaat gemaakt.

 

Oor: Ik Haal Vandaag Wel Patat - Combo Koedijk

Zondag 29 Januari 2017 at 8:40 pm Geen reacties

T.V. Smith + UK Subs @ Simplon

Als ik de zaal van Simplon betreed, staat hij daar op het podium. Alleen met zijn gitaar. Ik herken hem niet, dat geldt voor de meeste aanwezigen in de zaal. Die kletsen gezellig met elkaar. Halen nog een rondje bij de bar. Slechts een enkeling heeft oog voor die ouwe punk op het podium. Die zingt zijn punksongs nu alleen. Sommige leden van zijn vroegere band The Adverts zijn al dood, anderen heeft hij al jaren niet gesproken. T.V. Smith ziet er eenzaam uit. Als hij de bekendste hit van The Adverts, Gary Gilmore's Eyes, inzet, krijgt hij wat meer aandacht. Dat liedje kennen we, maar de meeste mensen zijn niet voor een eenzame punk gekomen. Die willen een punkfeest, tijden van weleer beleven met de hoofdact, UK Subs. Dat laatste krijgen ze. De band speelt niet eens zo goed, maar vanaf het eerste nummer wordt de pit gevuld en voldoet de avond aan de verwachtingen. Zelf zing ik ook hard mee, Barbie's Dead, maar ik krijg die eenzame, ouwe punk niet uit mijn hoofd. Na afloop gaan de UK Subs-shirts met daarop woorden als 'PUNK FOREVER' grif van de hand. UK Subs heeft de verkoop uitbesteed aan een paar jongelui die verveeld om zich heen kijken. T.V. Smith staat er naast met zijn eigen merch. Hij heeft een paar soloplaten te koop, maar ook werk van The Adverts. Ik geef aan dat ik de cd van de eerste Advertsplaat wel wil hebben. '13 euro' staat er op het handgeschreven kaartje. Zwijgend overhandigt Smith me het wisselgeld. We kijken elkaar aan en knikken. Punk ging een heel klein beetje dood in Simplon.

Zondag 22 Januari 2017 at 01:24 am Drie reacties

Zadelpijn / Garage van Klaas / Jagersonic

Na de eerste Eurosonicavond laat ik dat festival voor wat het is en komt de aandacht op de randprogrammering te liggen. Allereerst Zadelpijn. Een festival dat wordt georganiseerd door traumahelikopter en De Gym. Heel veel interessante bands onder één dak. Zelf mag ik wat plaatjes draaien, waardoor ik een aantal bands mis. Wel krijg ik een hard en rauw optreden van Charlie And The Lesbians mee die de kleine zaal doet ontploffen. Niet veel later doet traumahelikopter dat nog eens dunnetjes over in de grote zaal van De Gym. Het is dat slechts een kwestie van wachten totdat Jerry Hormone Ego Trip het karwei weet af te maken. Helaas valt deze band enorm tegen, dankzij de platte rock en doorzichtige poses. Het is dan al bijna ochtend als Lookapony voor de paar overgeblevenen het festival mag afsluiten. Bij mij is dan het licht bijna helemaal uitgegaan.

 

Voor de volgende avond is het plan om het iets rustiger aan te doen. Dit lukt slechts gedeeltelijk. De Kroeg van Klaas is het strijdtoneel. Voor de gelegenheid omgedoopt tot de Garage van Klaas. Dat dekt echter niet volledig de lading. Ruigste band is The Black Cult. Een band die ondertussen iedere keer waar voor zijn geld levert. Dat kan niet gezegd worden van Petersburg Orderer. Sommige ideeën kan je betere voor je houden. Vooral als je verveelde dissonante klanken denkt te moeten presenteren in een volle kroeg. Het doet mij verlangen naar mijn aanstaande wortelkanaalbehandeling. Mooi dat daar The Homesick is om de vorige band helemaal weg te spelen. Ondertusen heb ik een plekje helemaal achterin de kroeg gevonden, waardoor de volgende twee bands voor een groot gedeelte aan me voorbij gaan.

 

Allemaal leuk en aardig, maar de eerste drie dagen, avonden en nachten zijn uiteindelijk slechts de opmaat tot dat ene festival. Jagersonic. Ooit eens begonnen in de Ierse pub, waar nu de afterparty van Jagersonic zal worden gehouden. Sindsdien in Vera. Je dient je vroeg te melden om zoveel mogelijk bands te kunnen zien. Voor de anderen rest een lange rij. Ik begrijp dat ik met een wachttijd van 45 minuten niet eens mag mopperen. Eerst bands die ik in een warme kelder in Vera zie is traumahelikopter. Die het eigen feest van anderhalve dag daarvoor nog even helemaal over doet. Zanger Mark wordt op handen gedragen en weet een nieuw Gronings record met je navel tegen het plafond aan zingen te zetten. Met een voldaan gevoel verlaat hij naar een half uur de kelder om plaats te maken voor de one and only Henk Wijngaard. De kelder blijkt al snel te klein te zijn en het overenthousiaste publiek zorgt voor wilde taferelen. Henk denkt verlangend naar de tijd dat hij alleen in zijn vrachtwagen zat, maar slaat zich manmoedig door zijn uitgekiende set heen. Om het laatste restje kater weg te spoelen speelt er een metalband in de grote zaal. De zanger schreeuwt en zingt in het Antwerps en heeft een prachtig Justin Bieber-shirt aan. Met of zonder spraakgebrek, we mogen deze band Fleddy Melculy noemen. Daarna zetten Rooie Rinus en Pé Daalemmer de grote zaal op z'n kop en weten de niet-Groningers in de zaal hoe carnaval in het noorden wordt beleefd. Ster van de avond is echter Bonnie St. Claire. De drank is bijna op in Vera als zij het podium betreedt en zorgt voor een meer dan bevredigend eind van een niet meer te overtreffen Jagersonic.

Zondag 15 Januari 2017 at 9:45 pm Geen reacties

Eurosonic 2017

Dit jaar wordt het anders. Slechts één dag Eurosonic en daarna tijd en ruimte voor alle andere festivals in Groningen. Maar eerst dus gewoon Eurosonic. De aftrap is deze keer in De Spieghel waar een garagerockduo speelt. Hij als drummer en zij als zangeres/gitariste. Formeel afkomstig uit Denemarken, maar de dame claimt een geboren en getogen Braziliaanse te zijn. Zo ziet ze er ook uit. Bij ieder lied schreeuwt ze alsof ze klaarkomt en gezien de wellustige blik in haar ogen zou dat ook zo maar eens waar kunnen zijn. In meerdere opzichten een opwindend begin van de avond. Dat gevoel verdwijnt alras als in Vera waar een andere Deense band staat: Communions. Post-punk en jongens die zichzelf erg serieus nemen. Terwijl ze mij vervelen, denken zij aan de grote stadions waar ze ooit in hopen te spelen. Een stuk verderop staat een band die nooit aan carrièreplanning heeft gedaan. Als je in Finland gitaar speelt dan mag je gewoon inpluggen en meespelen bij Teksti-TV 666. Op een gegeven moment staan er zes mannen met gitaren op het podium en komt er een Gronings mannetje bij die zich ernstig zorgen maakt over het volume. Hilariteit alom. Bij iedere decibel die volgens zijn meting boven de limiet komt, wordt hij wanhopiger. De band trekt zich er ondertussen niets van aan en het publiek schreeuwt tussen de nummers door: "Louder, louder!". En zo geschiedde.

 

Iets beschaafder gaat het er in De Etage aan toe. Een lieve, Italiaanse riot-grrl weerstaat in haar eentje de zaal. Ze knutselt met wat beats en begeleidt zichzelf op gitaar. Na een paar liedjes is het nieuwtje er wel af en is het tijd verder te kijken. In Huize Maas staat Sam Alone And The Gravediggers. Een band dat het binnen een minuut volledig weet te vergallen voor me. Binnen 60 seconden vragen of het publiek het naar de zin heeft, het publiek laten meezingen om het vervolgens mee te laten klappen. Vol walging wend ik me af. Dat het anders moet en kan bewijst Shame. Vijf bleke, Engelse jongens uit Londen met een attitude problem die punk aan post-punk koppelen. Binnen 10 seconden spuugt de zanger eerst het bier over zijn eigen gezicht en rochelt vervolgens richting publiek. Rauwe energie, puntige songs. Shame klinkt als een band vol kleinzonen van Mark E. Smith van The Fall. Mis deze band niet! Daarna is het tijd voor wat afzakkers en zie ik nog een paar bands die nauwelijks de moeite waard zijn.

Donderdag 12 Januari 2017 at 3:16 pm Drie reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed