De Top 25 van 2016

01. Blackstar - David Bowie
02. Skeleton Tree - Nick Cave & The Bad Seeds
03. Sacred Revelations - Joost Dijkema
04. DD Owen - DD Owen
05. Competition Stripe - traumahelikopter
06. Third World Pyramid - The Brian Jonestown Massacre
07. Wordless Wonder - Real Numbers
08. Post Pop Depression - Iggy Pop
09. Last Beat Of Death - Sick Thoughts
10. Zerodent - Zerodent
11. Sterilization - Foster Care
12. Misery - Scraper
13. Origin Of What - Tyvek
14. Negative Growth - Ex-Cult
15. Choke Chains - Choke Chains
16. A Weird Exits - Thee Oh Sees
17. Feelin Kinda Free - The Drones
18. Give A Glimpse Of What Yer Not - Dinosaur Jr
19. GØGGS - GØGGS
20. Paperclip Fitness Down Fading Saints Club - Projectmanager
21. Emotional Mugger - Ty Segall
22. Useless Generation - Bazooka
23. Wet Ones - Wet Ones
24. Ash & Ice - The Kills
25. The Black Cult - The Black Cult

 

Vrijdag 30 December 2016 at 10:02 pm Geen reacties

Garage In My Living Room Compiled - V/A

In Scherpenheuvel gebeurt het. Vanuit Nederland gezien is het een kwestie om bij Antwerpen linksaf te slaan, richting dit bedevaartsoord. De religie laten we, verstandig als we zijn, voor wat het is. Niet te hard rijden, want voordat je het weet ben je er voorbij. We gaan op zoek naar een fikse huiskamer waar een band en een man of vijftig in past. In deze huiskamer worden met enige regelmaat optredens georganiseerd van garage- en punkbands uit België, Nederland, Frankrijk en Engeland. Een paar van die bands hebben ook wel eens acte de présence gegeven op Planet Trash. We noemen King Automatic, Chicken Diamond, The Anomalys, Head On en Dead Cat Stimpy. Deze bands staan op de verzamel cd Garage In My Living Room Compiled samen met nog 18 andere bands. Dit garagefeest wordt geopend door de buitenaardse surfcowboys van Interstellar Secret Service en glijdt via het heetste Belgische garageduo van dit moment, The Glücks door naar bands die zich goed hebben weten te verstoppen in de underground. Het liedje dat het meest gedraaid wordt 21st Century Man van Jonny Halifax and The Howling Truth, maar er is veel meer te ontdekken. Er zit geen enkele misser tussen. Slechts 500 exemplaren bestaan er van deze cd, daar kan het Scherpenheuvelse zaaltje tien maal mee worden gevuld. Te bestellen via de facebookpagina van Garage In My Living Room.

 

Oor: 21st Century Man - Jonny Halifax and The Howling Truth

Dinsdag 27 December 2016 at 8:57 pm Geen reacties

Gde ćeš - Repetitor

Voor Repetitor is het verdomme nooit kerstmis! Dit trio noise-adapten uit Belgrado gaat ook op de derde plaat Gde ć (Where Will We Go) tekeer alsof Putin en Erdogan tijdens een orgie het opgegraven lijk van Tito op brute wijze onteren. Dat kleine meisje met de grote basgitaar krijgt alle ruimte om de basis te leggen voor het knarsende gitaargeluid van zanger Boris, terwijl de vrouwelijke drummer ongebreideld door ramt. Een compromis wordt niet gesloten. Dit is harde en verbitterde post-punk noise, waarbij de teksten in het Servisch zijn, maar de punkhouding universeel herkenbaar is. Repetitor heeft acht molotov-cocktails gemaakt en slingert ze nu met veel geweld de wereld in. Het moet en zal branden en daarna zien we wel wat er op de smeulende resten weer opgebouwd zal gaan worden. Mocht er bovengemiddelde interesse zijn voor dit soort Balkannoise, went je dan tot de lijst van releases van Moonlee Records, waar ook Gde ć toe behoort. Laat je positief verrassen.

 

Oor: Ako te ikada - Repetitor

Maandag 26 December 2016 at 1:01 pm Geen reacties

Concert Top 10 2016

De tien meest memorabele concerten van het jaar. Samengesteld aan de hand van volstrekt willekeurige criteria.

 

01. Protomartyr @ Vera

02. Royal Headache @ Vera

03. Sick Thoughts @ De Gym (eerste keer)

04. Radio Birdman @ Sjock

05. traumahelikopter @ Vera

06. Madness @ de Oosterpoort

07. together Pangea @ Vera

08. Recipees @ De Gym (Zadelpijn)

09. Charlie @ The Lesbians @ Vera

10. Joost Dijkema @ Vera

Zaterdag 24 December 2016 at 4:32 pm Geen reacties

Never Heard Of It - Nopes

Klopt. Ik heb nog nooit van Nopes gehoord als ik deze plaat uit een stapeltje platen vis die al een tijdje op hun beurt liggen te wachten. De meeste zullen nooit met name genoemd worden. Het treurige lot in een wereld van overvloed. Never Heard Of It weet zich echter dusdanig te onderscheiden dat het simpelweg niet ongenoemd mag blijven. Nopes bestaat uit vier mannen uit Oakland met een grote voorkeur voor harde gitaren en punk. Die gitaren weten ze alle kanten op te sturen en verdringen de zang met speels gemak. Dit is niet een punkplaat die even snel in elkaar is geknutseld. De mannen van Nopes moeten heel wat uren samen in het oefenhok doorgebracht hebben om tot deze twaalf nummers te komen. Ze weten dusdanig veel in hun liedjes te stoppen dat het onbegonnen werk is er een labeltje op te plakken. Maar waarom zou je dat willen doen, want niets blijft binnen de grenzen bij Nopes. De band springt van post-hardcore, naar Hüsker Dü-punk om even later te eindigen in een prachtige grungechaos. Verschenen op Magnetic Eye Records. En nou niet meer zeggen dat je nog nooit van Nopes hebt gehoord.

 

Oor: Corners - Nopes

Dinsdag 20 December 2016 at 10:30 pm Geen reacties

Origin Of What - Tyvek

Hij mag er dan uitzien als een computernerd die al wekenlang geen zonlicht heeft gezien, maar feitelijk is Kevin Boyer een groot dichter. Met zijn woorden schetst hij een abstracte wereld waar paranoia en gecontroleerde chaos de overheersende factoren zijn. Zijn dichtkunst weet hij goed te verstoppen in zijn punkband Tyvek. Origin Of What is de vierde plaat sinds het startschot van de band en nog veelzijdiger dan de voorgangers. Tyvek draait er de hand niet voor om om harde punk op natuurlijke wijze af te wisselen met psychedelische freakrock. In de belevingswereld van Boyer ligt dit in elkaars verlengde en na het beluisteren van Origin Of What ontvouwt zich deze logica. Zelfs op de momenten vlak voor het eind van de plaat waar Tyvek meer lo-fi gaat dan goed kan zijn voor een band. Tyvek Chant heet deze prachtige anomalie. Direct gevolgd door het afsluitende en heldere Underwater 3. "No Limits, Smash Limits", zingt Boyer, dus laat dat het motto zijn van Origin Of What. Tyvek laat horen dat er in de garage- en punkhoek nog veel onontgonnen gebied te verkennen is, waarbij Boyer zich met hoorbaar plezier opwerpt als de poëtische voorganger.

 

Oor: Tip To Tail - Tyvek

Vrijdag 16 December 2016 at 5:26 pm Geen reacties

Sacred Revelations - Joost Dijkema

Het is niet zo dat hij een keuze had. Na singles met Loud Squirt en een lp met Reverse Cowgirls moest er een soloplaat komen van Joost Dijkema. Alleen het pad daar naartoe was niet duidelijk te vinden en er moesten onderweg de nodige hindernissen worden genomen. Om het lot enigszins tegemoet te komen, werd de fles voor een tijd opgeborgen en was eenzame opsluiting met slechts een gitaar in de directe nabijheid noodzakelijk. Dijkema heeft zijn fingerpickingtechniek geperfectioneerd en toegepast in negen voortreffelijke liedjes. Soms zingt hij met zijn doorrookte stem, vaak donkere teksten, maar meestal laat hij de gitaarklanken het verhaal vertellen. Hoewel Sacred Revelations een lonerplaat is, krijgt de Finse Heta Salkolahti met haar viool ruimte de nodige lagen aan te brengen. Dijkema zoekt en vindt inspiratie in de country- en folkhoek, is niet vies van een experiment en lijkt geen moment af te wijken van hetgeen hij aan het begin van de rit voor ogen had. Er zijn dit jaar niet veel platen verschenen die mij werkelijk hebben weten te raken, maar Sacred Revelations bevindt zich in het selecte gezelschap van platen die dit wel doen. Er is niets vrijblijvends aan Sacred Revelations. Dit is een plaat die gemaakt moest worden en nu gehoord moet worden. Verkrijgbaar bij de betere platenzaak en via het label Twin Dimension Records. Nu nog alleen op cd, vanaf volgende maand ook op vinyl.

 

Oor: To Be Here No More - Joost Dijkema

Maandag 12 December 2016 at 6:42 pm Geen reacties

I Gotta Girl - Austin Johnson

Hij komt uit Owasso, Oklahoma en heeft in Arnhem, Gelderland een label gevonden om zijn allereerste plaatje uit te brengen. Met dank aan Waaghals Records mogen we kennis maken met Austin Johnson en zijn single I Gotta Girl. Een bruut en ontkleed garagelied. Het doet denken aan The Gories die in een dronken bui nieuw leven heeft geblazen in een obscuur garagepunknummer uit de jaren '60. Of Austin aan het eind van de rit dat meisje nou wel of niet heeft weten te veroveren doet niet ter zake. Zijn primitieve kreten doen in ieder geval vermoeden dat de vermeende relatie niet lang heeft geduurd. Met I Gotta Girl overtuigt Austin Johnson direct. Als bonus staan op de andere kant van de single twee liedjes. Can't Bring Me Down en To Be Found, die beide doorspekt worden met de nodige garagesoul. Driemaal raak.

 

Oor: I Gotta Girl - Austin Johnson

Zaterdag 10 December 2016 at 12:38 am Geen reacties

Madness @ De Oosterpoort

Als brugklasser was Madness één van mijn favoriete bands en nog steeds luister ik met enige regelmaat naar de eerste drie lp's die ik toendertijd kocht. Als gevolg daarvan is ook mijn zoon inmiddels fan geworden van deze Londense band. Ondertussen zit hij in de brugklas, waardoor een gezamelijk avondje Madness in de Oosterpoort voor de hand ligt. De Nutty Boys van weleer zijn nog net geen zestigers en weten hun hits keurig te spreiden over de set. Tussendoor een paar midtempoliedjes van na hun beginperiode, maar de nadruk ligt toch op het oude werk. In de teksten van Madness klonk altijd al de nodige nostalgie door, maar door de beschreven omstandigheden nemen de nostalgische gevoelens langzaam maar zeker de overhand. Heel even ben ik weer een brugklasser die enthousiast danst op de skatonen van Madness, terwijl de wereld nog voor me open ligt. Naast mij danst een brugklasser met een grote glimlach nog harder zonder te realiseren dat die hele wereld nog voor hem open ligt. Heel even lijkt dankzij Madness alles precies te kloppen. Niet veel later rijden de twee brugklassers laat in de koude avond terug naar huis, terwijl naar voorbijgangers 'One Step Beyond' en 'Nightboat to Cairo' wordt geschreeuwd. Morgen proefwerk Frans.

Dinsdag 06 December 2016 at 8:21 pm Geen reacties

Joost Dijkema @ Vera

Het heeft even geduurd, maar afgelopen vrijdag kon Joost Dijkema eindelijk zijn solodebuutplaat presenteren. Dijkema is in Groningen ondertussen uitgegroeid tot een gitaarfenomeen. Vera is nagenoeg volgelopen om zijn plaatpresentatie bij te wonen. Een lange aanloop wacht, want Dijkema weet de spanning niet alleen in zijn muziek op te bouwen. Liefst drie voorprogramma's mogen het publiek opwarmen. Wellicht iets te veel van het goede en niet aan iedereen besteed gezien het gekeuvel aan de bar. Dat houdt grotendeels op als Dijkema het podium betreedt en op zijn gitaar begint te spelen. Ondanks zijn 27 jaar klinkt zijn stem goed doorleefd en laat hij vooral zijn vingers het werk doen. De insteek om overwegend de muziek het verhaal te laten vertellen slaagt volledig. Fabelachtige fingerpicking. Sacred Revelations is de titel van de plaat, waarover later meer. Hij krijgt Vera overtuigend aan zijn voeten. Joost Dijkema. Groots in Groningen. Nu de rest van de wereld nog.

Zondag 04 December 2016 at 10:11 pm Geen reacties

Paperclip Fitness Down Fading Saints Club - Projectmanager

In mijn vorige woning heeft jarenlang een Jabberwocky-poster op het toilet gehangen. Geen eervolle plek natuurlijk, zo'n toilet, maar de andere plekken waar posters konden hangen waren reeds bezet door David Bowie, The Velvet Underground en Bauhaus. In dat licht bezien is Jabberwocky wellicht de vreemde eend in de bijt. In de jaren '90 ken ik die band vooral van Vera's kelderbar, waar ik na afloop van een uit de hand gelopen optreden ooit eens die poster van de muur moet hebben getrokken. Als het een beetje meezit, vind ik die ooit weer terug in een doos op zolder. Deze uit het zuiden des lands komende garageband hield er eind 2000 mee op. Hun uit 1995 stammende debuut lp Tractorjockey is ruim 20 jaar na dato nog steeds een regelrechte aanrader. Gitarist Edwin Timmers was de belangrijkste man van Jabberwocky. Wat deze man de afgelopen jaren gedaan heeft, is mij onduidelijk. Kennelijk kruipt het bloed uiteindelijk waar het niet gaan kan, want Timmers heeft sinds enige tijd een nieuwe band genaamd Projectmanager. De band heeft haar eerste plaat in eigen beheer uitgebracht en het direct een hele vreemde titel gegeven. Een plaat vol uitgeklede garagepopliedjes, die voor heel even afstand lijken te nemen van de werkelijkheid. De ene nog mooier dan de ander. Sommige van die liedjes halen zelfs voorzichtig het niveau van Reigning Sound. Te veel eer? Luister, maar eens naar Downtown Man en daarna naar de hele plaat.

 

Oor: Downtown Man - Projectmanager

Donderdag 01 December 2016 at 10:32 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed