Dinosaur Jr @ Vera

Voldoen aan alle verwachtingen. Dat is wat Dinosaur Jr ondertussen doet. Vera is al weken uitverkocht en de reeks van weinig interessante bands voorafgaande aan 29 oktober wordt voor lief genomen. Anderhalfuur duurt het optreden van het trio. J. Mascis speelt schijnbaar nonchalant op zijn gitaar. Tovert daar wonderlijke klanken uit en begint aan solo's die zonder te vervelen eindeloos door zouden kunnen gaan. Lou Barlow bast zich ondertussen in het zweet. Zijn lichtblauwe overhemd is aan het eind van de set donkerblauw en zeiknat. Hij mag ook nog een paar liedjes zingen. De drummer, wiens naam ik maar niet kan onthouden, lijkt nog het minst in vorm. Wel ruikt hij voor de zekerheid aan de handdoek voordat hij zijn glimmende schedel ermee afdroogt. Voor mij dansen drie meisje, die nog verwekt moesten worden toen Dinosaur Jr de eerste plaat opnam, naast hen enkele veteranen die er bij elk optreden van de band in Vera bij waren en nog net zo enthousiast zijn als die eerste keer. Dinosaur Jr zorgt voor een van de mooiste optreden van het jaar.

Zondag 30 Oktober 2016 at 9:24 pm Geen reacties

Lazarus - V/A

Er zijn veel zaken waar ik absoluut niet op zit te wachten. Hoog op die lijst staat het bezoeken van een musical. Acteurs en actrices die middenin een scene ineens beginnen te zingen en dansen, een efficiëntere wijze om bij mij de wil om te leven te vernietigen is er niet. Een stuk lager staat het moeten luisteren naar anderen die een Bowienummer spelen. Op een paar uitzonderingen na (Bauhaus, Nirvana). Nou was het als Bowiefan al even schrikken dat Bowie een musical had geschreven die ook nog eens wordt opgevoerd. Maar vooruit dan maar, we hebben Tonight en Never Let Me Down en de jaren '80 doorstaan, dus dit kan er ook nog wel bij. Bij de musical hoort een plaat (triple lp/ dubbel cd) met daarop uitvoeringen van Bowienummers door de acteurs van de musical Lazarus. Na een paar keer luisteren laten de liedjes me vooral koud, slappe aftreksels van het origineel die door de theatreale zang lichte irritatie opwekken. Als Bowiefan beleef ik hier geen plezier aan. Een stuk interessanter zijn de drie nieuwe Bowieliedjes. Niet eerder uitgebracht en tot voor kort onbekend. Toch zijn ook deze liedjes geen onverdeeld genoegen. No Plan ontbeert spanning. De andere twee liedjes zijn weinig gedurfde outtakes van de eerder dit jaar verschenen Blackstar plaat, maar halen het hoge niveau van die plaat geen moment. Lazarus is alleen van waarde voor Bowiefans die de collectie Bowieplaten compleet wil hebben, de rest kan Lazarus beter overslaan en wachten op de plaat met daarop de laatste nummers die Bowie heeft opgenomen. Er schijnt voor zo'n plaat genoeg materiaal te zijn.

 

Oog & oor: No Plan - David Bowie

Donderdag 27 Oktober 2016 at 10:37 pm Geen reacties

Competition Stripe - traumahelikopter

Op de hoes van de vorige plaat liep het trio nog richting de afgrond. Nu staat het weer met beide benen op de grond in traumahelikopters favoriete habitat; Groningen Noord. traumahelikopter is altijd meer geweest dan drie mannen die punk en garagerock aan elkaar weten te koppelen alvorens de barvoorraad wordt geplunderd. Met Competition Stripe weet de band, meer nog dan op de vorige plaat, een breed scala aan invloeden te transformeren tot twaalf superieure liedjes vol melodieuze droefgeestigheid en opbeurende moedeloosheid. Bij het vijfde lied gaat het roer even om. En hoe. Met Negative Feelings buit traumahelikopter de altijd latent aanwezige shoegaze-invloeden volledig uit. Negative Feelings is shoegazegalore in de overtreffende trap. Geen beter lied om de dag mee te beginnen. Ondertussen deelt zanger/gitarist Mark Lada nog even een sneer uit richting zijn generatiegenoten. Muziek zou bepalend moeten zijn voor je identiteit en niet slechts achtergrondgeluid voor je avondje uit. Verder weet hij perfect aan te geven wat hij niet wil. Een lange lijst volgt. De derde plaat van traumahelikopter is een voltreffer. Competition Stripe is de plaat die je wilt hebben, maar alleen als je echt niets beters te doen hebt.

 

Oog & oor: Sleep Tight - traumahelikopter

 

Maandag 24 Oktober 2016 at 7:53 pm Geen reacties

Fake O's - Fake O's

Het zit ergens diep van binnen en heeft even de tijd nodig om aan het oppervlak te verschijnen. In vier korte chansons braakt Fake O's alle opgekropte woede, frustratie en onvrede eruit. Of het daadwerkelijk oplucht is een tweede, maar het is er in ieder geval voor dit moment uit. De Groningers, die immer een labiele indruk maken, laveren tussen hardcorepunk en garagepunk. Live neigt het meestal naar het eerste, op deze door Monster Mash Records uitgegeven 7" slaat de balans door naar garagepunk. Fake O's doet dat met verve. De snoeiharde klasse spat van de tegen het waanzinnige aanschurkende zang af, het gitaargeluid gaat naar plaatsen waar normaal functionerende wezens zich niet laten zien, terwijl de bassist en drummer de wanhoop nabij lijken. Kortom, een volledig geslaagde eerste 7". Aanrader.

 

Oor: Drain Me - Fake O's

Maandag 17 Oktober 2016 at 8:12 pm Geen reacties

Fake O's @ Vera

Drie bands in de kelder van Vera. Allereerst Freddie and The Vangrails. Chaos troef bij deze Belgen. Erg goed zijn ze niet, eigenlijk is dit een hele slechte punkband. Op het vlak van aandoenlijkheid weten de zuiderburen nog een schamel puntje te scoren. Iets beter af zijn we met Modern Convenience uit Nashville. Geen spoortje van country te bekennen. Recht toe, recht aan met een hele korte set waardoor de verveling niet toeslaat. Daarna de band waar het deze avond eigenlijk om draait. Fake O's presenteert zijn eerste single en doet dat in stijl. Een harde confrontatie tussen hardcorepunk en garagepunk is wat het gretige publiek krijgt voorgeschoteld. De Groningse band kent geen genade. Een liedje van Fake O's klinkt als een ernstig auto-ongeluk. Een optreden van Fake O's als een reeks ongelukken die elkaar in rap tempo opvolgen. Piepende banden, een harde knal en het is voorbij voordat je beseft wat er gebeurd is. Voor nazorg is geen tijd, want daar knalt de volgende auto op de rokende puinhopen. In de verte hoor je de sirenes. Te laat, daar komt de volgende knal al.

Zondag 09 Oktober 2016 at 9:48 pm Geen reacties

Red White - Dark Blue

John Sharkey III heeft in het verleden in de nodige hardcore-  en noisebands gezeten. Een paar jaar geleden heeft hij het muzikale roer enigszins omgegooid en zingt hij in Dark Blue. Of eigenlijk doet hij alles in Dark Blue en besteed hij alleen de drum- en baspartijen uit. Volgende maand verschijnt er een nieuwe plaat, maar gezien het gegeven dat Dark Blue in thuisstad Philadelphia een soort van wereldberoemd is en in Europa tot de categorie obscure bands is veroordeeld, wordt er met singleverzamelaar Red White getracht daar alvast verandering in te brengen. Ik waardeer de lage stem van John Sharkey III zeer. Hij weet meer uit zijn gitaar te halen dan de meeste gitaristen en de John Cale cover (Hungry For Love) voegt op een vreemde manier iets toe aan het origineel. Vrijwel ieder nummer van Dark Blue wordt ondergedompeld in een zompig, melancholisch bad. Sharkey weet met zijn band een eigen draai te geven aan de jaren '80. De geschiedenis wordt herschreven. Dark Blue maakt van The Smiths een gothband, terwijl de teelballen van Morrissey eindelijk zijn ingedaald. De lp is verkrijgbaar bij het Berlijnse label Adagio830. Daar verschijnt volgende maand ook de nieuwe lp Start Of The World.

 

Oor: Vicious Romance - Dark Blue

Zaterdag 08 Oktober 2016 at 8:49 pm Geen reacties

Scraper @ De Spieghel

'Go home', meldt de zanger/gitarist als er tijdens de toegift die zijn band eigenlijk al niet wilde geven, gevraagd wordt of er nog een nummer kan worden gespeeld. 'That's all we got', probeert de drumster voorzichtig. Gedurende het optreden van de band in De Spieghel is haar interesse in haar drumspel tanende en haar belangstelling voor de fles wiskey vlak naast haar groeiende. Maar er blijkt toch nog een liedje te zijn. Eentje die zelfs op de nieuwe plaat van Scraper staat. Want hoewel die plaat niet lang duurt, neemt Scraper de tijd om er enkele nummers van te spelen. Scraper zit ergens tussen punk en post-punk en hoewel in dat soort gevallen de optredens meestal beter zijn dan de platen is het bij Scraper precies andersom. De eerder dit jaar verschenen tweede plaat is een regelrechte aanrader, een optreden van deze band uit San Francisco leuk om een saaie woensdagavond mee op te vullen, zonder dat zo'n avond direct in de vergetelheid verdwijnt.

Donderdag 06 Oktober 2016 at 8:17 pm Geen reacties

The Dancer - Cocaine Piss

Dit kwartet uit Luik laat er geen misverstand over bestaan. Ze zijn pissed off en maken pissed off punk. Bij de totstandkoming van debuutplaat The Dancer heeft Steve Albini achter de knoppen gezeten. Met het geluid zit het dan ook goed. Droge riffs gecombineerd met compromisloze noise en korte songs. De zangeres van dit geheel blijkt het meest boos te zijn van het hele stel. Als een irritante tekkel staat ze tegen alles en iedereen aan te keffen. De boodschap, voor zover aanwezig, gaat alras aan me voorbij. Ik heb meerdere malen naar The Dancer geluisterd en iedere keer blijkt de stem van Aurélie Poppins nog minstens een uur na te galmen. In mijn schedel stuitert het alle kanten op. De muziek van Cocaine Piss is een bijna fysieke ervaring. Te vergelijken met Swans in hun beste jaren (lang geleden dus), maar in een veel hogere versnelling. Het gekef leidt te veel af van de muziek en staat ook nog eens iets te ver naar voren in de mix. Jammer, want Cocaine Piss heeft eigenlijk best veel te bieden, maar dat kutbeest overstemt alles en iedereen. Die irritante tekkel blijkt naar verloop van tijd ook al een hele tijd tegen je aan staan te rijen en als ze dan eindelijk weg is, blijkt ze als dank voor het aangename verpozen in de hoek van de huiskamer te hebben gescheten. Cocaine Piss laat in ieder geval een blijvende indruk achter, zoveel is zeker.

 

Oog & oor: The Dancer - Cocaine Piss

Woensdag 05 Oktober 2016 at 5:17 pm Geen reacties

Negative Growth - Ex-Cult

Alsof je door een krankinnige wordt achtervolgd. Zo klinkt de nieuwe plaat van Ex-Cult. Chris Shaw is de man achter deze band uit Memphis. Niet zo gek lang geleden heeft hij met Ty Segall een prima plaat afgeleverd onder de naam GØGGS, maar wat Ex-Cult op Negative Growth laat horen overtreft alles wat GØGGS tot dusver heeft laten horen. Shaw heeft een granieten stem, de gitaren klinken als kettingzagen en de bas en drums zijn overgenomen door doorgesnoven psychopaten die op totale vernietiging uit zijn. Dat lukt heel aardig. Ex-Cult is weliswaar een punkband, maar laat zich niet aan de ketting leggen. De band grist links en rechts elementen weg uit de garagehoek en propt ook een ongezonde dosis psychrock in de liederen, zonder iets van de rauwe energie in te leveren. Want rauw is Negative Growth. De plaat zinkt regelmatig dieper in een bloederige plas vol fuzz om vervolgens al improviserend ternauwernood de oppervlakte weer te bereiken. Chris Shaw weet te melden dat Negative Growth een ode is aan fear and deception. Die sfeer proef je gedurende negen nummers op de plaat. Negative Growth klinkt als een straf die je met veel genoegen ondergaat.

 

Oor: Attention Ritual - Ex-Cult

Zaterdag 01 Oktober 2016 at 2:26 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed