Mudhoney + Cosmic Psychos @ Vera

Een fikse rij voor Vera. Twee bands die voor een uitverkochte zaal spelen. Het is nostalgie troef, want beide bands kenden hun hoogtepunten ruim 25 jaar geleden. Dankzij de rij mis ik een deel van Cosmic Psychos, maar van een echt gemis is geen sprake. De Aussies bulldozeren ieder nummer geheel volgens verwachting door en gaan er voor de zekerheid met de tractor nog een keer overheen. Voor fijnzinnigheid is geen enkele ruimte. Wanneer de zanger "I wanna be like David Lee Roth/ I want 40 girls to suck me off", zingt, klinkt dat meer gemeend dan voorheen. Hoewel veel mensen uit mijn directe omgeving Mudhoney hoog hebben zitten, heeft de band mij nooit daadwerkelijk weten te raken. Ook deze avond niet. Nummers worden uitgerekt, de gitarist wil de show stelen en de zanger heeft nog steeds een dertien in een dozijn stem. Op de momenten dat Mudhoney teruggrijpt naar haar eigen wortels, gebeurt er tenminste iets. Covers van Circle Jerks en The Dicks bevestigen dat puntige liedjes veel beter tot hun recht komen dan het uitrekken van eigen materiaal. Een prima coverband dus. Zowel Cosmic Psychos als Mudhoney zijn geen bands om nogmaals voor in de rij te gaan staan.

Maandag 18 Juli 2016 at 8:14 pm Eén reactie

Bout de Doigts - The Brian Jonestown Massacre

Die Anton Newcombe is nog lang niet klaar met ons. Met zijn The Brian Jonestown Massacre maakt hij de laatste jaren weer prima platen en de plaat die hij vorig jaar met Tess Parks opnam mag er ook zijn, gezien de vierde plek in de jaarlijst van Planet Trash. Tess Parks doet ook mee op deze 10" van The Brian Jonestown Massacre. Zij neemt de zwoele zang voor haar rekening op Fingertips. Op titelnummer Bout de Doigts is het Friedrike Bienert die voor het vocale gedeelte zorgt. Feitelijk is het één lang liedje met veel oosterse invloeden, dat in tweeën is geknipt. De band zelf weet pak 'm beet 25 jaar The Brian Jonestown Massacre samen te vatten op een 10". De stem van Tess Parks raakt me iedere keer weer, waardoor Fingertips in één rake klap niet alleen tot één van mijn favoriete liedjes van Anton Newcombe en consorten behoort, maar ook tot mijn favoriete liedje van 2016.

Oor: Fingertips - The Brian Jonestown Massacre

Zaterdag 16 Juli 2016 at 12:22 am Geen reacties

Sjock Festival 2016

In 1999 was het voor het laatst voorgekomen dat iemand mij wist over te halen een Vlaamse festivalweide te betreden als betalende bezoeker. Na 17 jaar heb ik mijn rentree gemaakt. Het Sjock Festival in het slaperige Gierle krijgt alle eer voor mijn onwaarschijnlijke verschijning. Zelf vat het festival alles samen onder het motto: "Your Rock 'n Roll Highlight of the Year". En rock 'n roll zal er zijn. Allereerst de outlawcountry van Sturgill Simpson. Simpson's vermeende misdaden doen nogal verjaard aan, al geven de drie blazers er nog wel een vette soultint aan. Beter is het als Smokestack Lightnin' and Friends optreedt. Doorleefde Rhythm 'n Blues, Country en Rock 'n Roll. Het is moeilijk niet stil te staan, al helpen de vele Maespilsen ook mee. Toch blijft het knagen. De gitarist op het podium komt me zeer bekend voor, maar ik kan hem niet plaatsen. Ik schaal hem in als een muzikant uit Memphis en ben hem eerder tegengekomen. De rest van het festival laat me de vraag in welke band hij speelt me niet los. Het verlossende antwoord is nog steeds niet gevonden. Tijdens het Sjock Festival zie ik vooral veel bands niet. Wel gezien: Peter Pan Speedrock. Kennelijk zijn de Eindhovenaren nog steeds bezig met hun 100-jaar durende afscheidstournee. Het helpt in ieder geval de kater van de vorige nacht te verdrijven. The Drugstore Cowboys. Weinig spannende country en rock 'n roll. De film waar de band naar vernoemd is, is aanzienlijk interessanter.

 

Gelukkig is daarna Kid Congo aan de beurt. Hij heeft zijn Pink Monkey Birds meegenomen. Getooid met een bontmuts (de temperatuur kruipt tegen de dertig graden aan) zet hij met zijn band een heerlijke set neer. Kid Congo voldoet aan de verwachtingen die een voormalig gitarist van ondermeer The Cramps, The Gun Club en The Bad Seeds nou eenmaal met zich meebrengt. Aan het eind van de set schopt hij zijn witte schoenen het publiek in. Hij krijgt ze keurig terug. The Nomads. Deze Zweedse band bestaat nog steeds en hoewel de brille er ondertussen af is, maakt The Nomads een solide indruk. De band speelt vooral liedjes uit haar beginperiode. Uit de periode toen ik de band nog volgde. Alras verdwenen ze van mijn radar. Leuk om ze jaren later hier nog een keer tegen te komen. Een prima opmaat voor het hoogtepunt van het festival: Radio Birdman. De Australiërs leven nog steeds. Al ziet de zanger er ondertussen uit alsof hij rechtstreeks uit The Walking Dead komt. Radio Birdman strooit ziedend, grote hoeveelheden punk en garagerock uit over de festivalweide. Covers van The Stooges en Magazine komen voorbij. Hoewel de band haar hoogtepunt in de jaren '70 kende en als een van de voornaamste founding fathers van de Australische punk mag worden beschouwd, lijkt het aan intensiteit niets ingeboet te hebben. Mij rest niets anders dan na zo'n optreden grote hoeveelheden Maes en Jupiler tot mij te nemen. De gedachte dat ik ook volgend jaar rond deze tijd in België doorbreng komt me niet eens zo heel erg vreemd voor.

Maandag 11 Juli 2016 at 9:50 pm Twee reacties

Blood // Sugar // Secs // Traffic - The Gotobeds

Een goede bandnaam is het halve werk en als je je band dan The Gotobeds noemt, ontstijg je het schoolbandniveau niet. Neem daarnaast een titel die verwijst naar de beste plaat die Red Hot Chili Peppers heeft gemaakt en je manoeuvreert jezelf wel heel makkelijk in de underdogpositie. Vanuit die positie weet The Gotobeds heel aangenaam te verrassen. Het prettige aan de muziek van The Gotobeds is dat het niet onder één noemer valt te scharen. Het kwartet uit Pittsburg mietert punk en indierock bij elkaar en geeft, terwijl het stoplicht duidelijk op rood staat, op het kruispunt van de postpunk vol gas. De band gaat aan de haal met met vrolijke melodieën en meezingrefreinen zonder iets van venijn in te leveren. Bij sommige liedjes had eerder een punt mogen worden gezet, storen doet het echter niet.  Wat wil je met oneliners als "if you insist on hanging on the cross, i'll be at the bar". Het maakt het op z'n minst lastig om Blood // Sugar // Secs // Traffic niet een hele leuke plaat te vinden. Ieder potentieel minpuntje wordt steeds ruimschoots gecompenseerd door de nodige chaotische kwinkslagen. Daarnaast heeft de band connecties met Protomartyr, wiens zanger ook nog even meedoet op deze plaat. Vanuit die underdogpositie en met een vroege achterstand aan het begin van de wedstrijd maakt The Gotobeds een geweldige comeback.

 

Oor: Blood // Sugar // Secs // Traffic - The Gotobeds

Woensdag 06 Juli 2016 at 11:50 pm Geen reacties

18 & Free - Sick Thoughts

Ledigheid is des duivels oorkussen. En ledig ben ik geweest. Wel singles kopen, maar te beroerd om dat hier te vermelden. Vandaar al die singles voor het gemak op een rijtje. Allereerst de laatste aankoop. Een single die door de lokale platenboer al werd aangekondigd als de garagepunksingle van het jaar. Geen woord van gelogen. Met slechts twee liedje legt Sick Thoughts de essentie van de gedegenereerde rock 'n roll bloot: 18 and Free en Choose Death. Garagepunkwaanzin in de overtreffende trap. Nathan & The Meanstreaks doet het iets anders. Hakkelend tillen Nathan en zijn mannen de twee liedjes voorzichtig boven de middelmaat uit. Er zijn wel eens betere singles op Goodbye Boozy verschenen. Zoals de volgende twee. DD Owen & Shitty Life heeft drie korte punkliedjes op een kant gezet, gaat direct voortvarend van start met een sneer, een snotty stem en een ideale fuck you-houding. Zo wil ik mijn obscure garagepunkbands graag horen. Fucked up en met een shitty life. DD Owen zou vijf sterren van me krijgen als ik niet zou vermoeden dat zoiets hem geen reet zal interesseren. Iets beschaafder, maar nog steeds ontegenzeggelijk een Goodbye Boozy-band is The Monsieurs. Hun steaks eten ze het liefst zo rauw mogelijk. De band mag dan uit Boston komen, de liedjes hebben een vibe alsof ze in de donkerste steeg van Memphis zijn opgenomen. Iets dichter bij huis is ondertussen de derde Vera Live single. Dit keer twee bands die een legendarische status hebben: The Gories en Reigning Sound. Zie dat duo op de volgende singles maar eens te overtreffen. Die lat ligt vanaf heden dus erg hoog. Ook uit Groningen; Wet Bridge Records. Na eerder The Blind Shake en Meatbodies gestrikt te hebben, heeft dit kersverse label dit keer Ty Segall een psychedelisch nummer op laten nemen. De andere kant wordt gevuld door  Loch Lomond. Een band die in 2003 is opgericht en zich tot nu toe goed voor me verborgen heeft weten te houden. Beide liedjes zijn oorspronkelijk van wijlen Harry Nilsson. Stiekem vind ik het liedje van Loch Lomond leuker dan die van Ty Segall. Tot slot onze onverdeelde aandacht voor de hardcorepunk van Sgurd. Deze band weet liefst zes tyfusharde liedjes op een 7 inch formaat te pleuren. The Beginning of the End heet het geheel, maar in de chaos die er heerst is onduidelijk waar het begin en waar het eind is.

 

Oor: 18 & Free - Sick Thoughts

Zaterdag 02 Juli 2016 at 12:46 am Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed