Last Beat Of Death - Sick Thoughts

Het overkomt me nog maar zelden. Een band zien en binnen vijf minuten fan worden. De laatste keer was jaren geleden in Vera. The Black Angels maakte toen grote indruk op me. Dit jaar overkwam me eerder dit jaar enkele tientallen meters verder in dezelfde straat. In De Gym speelde Sick Thoughts en ik was direct om. Lees hier maar waarom. Bij deze lp van Sick Thoughts is het niet anders. Tien garagepunksongs in een hoge versnelling, vette distortion, een drummer die alles raakt wat er in zijn buurt kom en een strot waaruit de ontaarde teksten worden gespuugd. Grootse garageklasse wordt gepresenteerd door middel van een alles vernietigende punkhouding. Al dit fraais komt uit de verdorven geest van Drew Owen. De grondlegger van Sick Thoughts en ongekroonde koning van de garagepunk. Hij is nog maar negentien jaar oud, waardoor me nog veel van hem mogen gaan verwachten. Het slechte nieuws? Er zijn slechts 300 exemplaren beschikbaar van deze op Goodbye Boozy Records en In The Shit Records verschenen lp. Kijk je platenboer dus heel lief aan als je naar Sick Thoughts vraagt. Wellicht is er nog een vergeten expemplaar voorhanden. Ook al stammen de meeste opnames uit 2014, deze lp van Sick Thoughts is met gemak de garagepunkplaat van 2016.

 

Oor: Lose Control - Sick Thoughts

Donderdag 19 Mei 2016 at 11:00 pm Geen reacties

Woman On A Wall - Head On

Is die naakte mevrouw zich aan het verstoppen of moet dit een verleidelijke pose voorstellen? Luisteren naar Woman On A Wall van Head On levert geen eenduidig antwoord op. De Franse garagerockers zijn diep het moeras buiten Rennes ingetrokken en hebben een enorme swampy sound gecreëerd. De naam van de band is voor de helft afkomstig van de film Head On uit 2004. Eén van de vele films waar ik de tijd voor zou moeten nemen om naar te kijken, maar waar het nooit van schijnt te komen. De andere helft komt van een lied van The Stooges. Van die band is niet zoveel te merken op Woman On A Wall. Het duo grijpt terug naar het swampgeluid van Australische band uit de jaren '80. Ter afwisseling komen er ook een paar verknipte ballads langs. De zanger croont, maar ontbeert de zangkwaliteiten om een blijvende indruk achter te laten. De luisteraar daadwerkelijk raken, zit er niet in. Vergeleken met de vorige plaat van Head On klinkt de band niet alleen stabieler, maar ook een stuk braver. De klanken op Woman On A Wall hebben de tijd nodig voordat er sprake is van enige impact. Een vergelijking met een femme fatale uit een film noir ligt voor de hand. Uiteindelijk zwicht ik heel voorzichtig voor deze plaat en blijkt de dame op de hoes dus toch een verleidelijke pose aan te hebben genomen. Een langdurige affaire zit er echter niet in.

 

Oor: White - Head On

Maandag 16 Mei 2016 at 7:57 pm Geen reacties

Earthquake! - The Sensational Second Cousins

Vol enthousiasme staat het duo op de hoes met op de achtergrond het Drentse landschap en vlak voor de beide achterneven een hek. Even is het onduidelijk waarom dat hek daar staat, maar na een paar minuten luisteren naar de debuut lp van The Sensational Second Cousins blijkt dat hek er te zijn ter bescherming van de luisteraar.  The Sensational Second Cousins uut Klazienaveen loopt namelijk flink te fucken met rockabilly uit lang vervlogen tijden. Alle rauwe rockabillyhelden komen op Earthquake! aan de beurt. De plaat lijkt op een flink uit de hand gelopen reünie van al dat rockabillygeweld, waarbij de achterneven niet alleen de drankvoorraad er in een recordtempo doorheen jagen, maar bovenal het rock 'n roll vuurtje flink opstoken. Hasil Adkins, Eddie Cochran, Buddy Holly en consorten zouden allemaal goedkeurend knikken bij het horen van Earthquake!. Ondertussen cultiveert het duo het primitivisme. Zang, gitaar en een uitgekleed drumstel en toch een hele gevarieerde rock 'n roll plaat maken. Deze Drenten lukt dat met speels gemak en een geduchte portie geestdrift. Zelfs de verdwaalde saxofoon komt op het juiste moment als troef op tafel en maakt als dank voor bewezen diensten een flinke smak tegen de muur. The Sensational Second Cousins voor al uw rock 'n roll feesten!

 

Oor: Allnighter - The Sensational Second Cousins

Donderdag 12 Mei 2016 at 11:11 pm Geen reacties

Politika - Bernays Propaganda

Schitteren door afwezigheid en op het juiste moment op de verkeerde plek zijn. Slechts twee van mijn vele kwaliteiten. Zo was Bernays Propaganda vorige week in het land. Niet direct een naam die een belletje doet rinkelen of hoog op de lijst van must-see-bands, maar de band heeft een dusdanig aangename plaat gemaakt dat het bezoeken van een optreden van de band in de planning zat. Helaas was ik in zowel Groningen als Amsterdam uiteindelijk niet in staat om erbij te zijn. Zo vaak krijg ik nou niet de kans om een postpunkband te zien uit Macedonië. Politika is de vierde langspeler van de band. Boven een kille laag van synths laten de Macedoniërs donderwolkjes vol snerpende gitaren los. Die synths overleven de hoosbuien keer op keer. Ondertussen wordt er in eigen taal gezongen, dus in welke mate deze plaat politiek getint is, blijft onduidelijk. Misschien maar beter ook. Of het onderbewustzijn van de luisteraar door Politika wordt gemanipuleerd, is voorlopig niet te meten. Dat is namelijk de kern van de propaganda waarvan de in Oostenrijk geboren Bernays de grondlegger is. Een test is om via de bandcamp van de band naar Politika te luisteren en vervolgens in de comments onderaan dit stukje te melden of er is overgegaan tot een download dan wel aankoop van deze plaat. Ik reken op uw medewerking!

 

Oor: Politika - Bernays Propaganda

Maandag 09 Mei 2016 at 8:14 pm Geen reacties

Zerodent - Zerodent

Mooi dat Zerodent niet uit Engeland komt. In dat geval had de band waarschijnlijk als een bleke afspiegeling geklonken van al die bands uit die contreien uit de eerste helft van de jaren '80. Zoals Television Personalities bijvoorbeeld. Van Part-Time Punks is hier echter geen sprake. Zerodent neemt die periode namelijk als uitgangspunt, maar blijft daar niet in steken. Mooi niet. Zerodent komt namelijk uit Australië. Perth om precies te zijn. Die invloeden van Down Under worden gelijkmatig verdeeld over de tien liedjes die op deze titelloze debuut lp staan. Met een beetje goede wil hoor je er heel voorzichtig een band als The Saints doorschijnen, iets duidelijker komt een band als The Scientists om de hoek kijken, lang voordat die band wegzakte in de swamps. Om terug naar Engeland te gaan en om nog een name te droppen; Wire is ook nooit ver weg. Op de een of andere manier heeft Zerodent daar een verminkte punkdraai aan weten te geven en flikkert er ook nog een beetje powerpop tegenaan. Zerodent schudt dat allemaal achteloos uit de mouw, terwijl er onverwijld verder wordt gehakketakt op de gitaar. De zanger klinkt gaandeweg de lp steeds feller. Zijn schijnbare onverschilligheid maakt plaats voor boosheid, waarna hij zich lijkt te bedenken en zijn ergenis over zijn emotionele uitspatting niet langer weet te verbergen. Niet alleen heeft Zerodent een prikkelende plaat afgeleverd, het behoort tevens tot mijn favoriete platen van dit jaar tot dusver.

 

Oog & oor: Pieces - Zerodent

Zondag 01 Mei 2016 at 4:46 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed