Unwritten Law - Avery Plains

Het is bepaald geen feestband, dat Avery Plains. Vorig jaar leverden de Groningers een puik full-length debuut af, nu is er een single. Op de achterzijde van het hoesje staat een afbeelding van een spin. Zodra ik de single eruit haal, valt er een dode vlieg voor mijn voeten. Zo'n band is Avery Plains. Vervolgens wordt de toon gezet met een cover van zo'n vrolijke band uit de jaren '80: The Sound. Zanger Adrian Borland koos uiteindelijk om zelf uit het leven te stappen en het gehele oeuvre van The Sound kan als opmaat voor zijn zelfmoord worden gezien. Avery Plains gaat zeer respectvol met het nalatenschap van The Sound om. Unwritten Law is fraai ingetogen, terwijl de band de spanning stijlvol weet uit te beelden. Aan de andere kant van de single gaat het er een stuk losser aan toe. A Taste Of Bliss heet het liedje en neigt naar Dinosaur Jr, maar laat vooral een bittere nasmaak achter. Laat je vangen door Avery Plains.

 

Oor: Unwritten Law - Avery Plains

Oor: Unwritten Law - The Sound

Woensdag 27 April 2016 at 11:13 pm Geen reacties

The Jungle Noise Recordings - The Monsters

The Monsters bestaan 30 jaar en dat dient gevierd te worden. Beat-Man doe dat vanzelfsprekend op geheel eigen wijze. Later dit jaar mogen we een nieuw album van de Zwitsers verwachten, maar eerst is er ruimte gemaakt voor een ongezonde hang naar het verleden. Dat brengt ons naar de periode mid jaren '90. Beat-Man's band heeft al een paar platen gemaakt, maar het gaat nog niet geheel naar de zin van de frontman. De band ondergaat wat veranderingen en de directe link naar rockabilly wordt aanzienlijk vertroebeld door extra fuzz en een elektrische basgitaar. Vanaf nu moet het nog rauwer, nog ruiger en nog smeriger. The Monsters klinken alsof ze spelen vanaf de bodem van een vuilnisbak. Liefst 19 gedegenereerde liedjes staan er op The Jungle Noise Recordings. De opnames zijn in twee dagen gemaakt. Het gros verschijnt op een 10 inch die wordt uitgegeven door een Duitse platenmaatschappij genaamd Jungle Noise. De rest verschijnt later op diverse singles of zelfs helemaal niet. Nu zijn deze liedjes eindelijk weer herenigd. Met enkele covers laat de band horen uit welke belangrijke bronnen er geput is. Veel rockabilly, maar ook een verknipte versie van Play With Fire van The Rolling Stones. De grafstem van Beat-Man lijkt halverwege de jaren '90 op z'n best te zijn en past op ongemakkelijke wijze bij de vele horrormovieverhalen die op The Jungle Noise Recordings te vinden zijn. Dit zou zo maar eens mijn favoriete Monstersplaat kunnen zijn.

 

Oor: Rock Around The Tombstone - The Monsters

Zondag 24 April 2016 at 11:12 pm Geen reacties

Apprentice - The Blues Against Youth

Een tour door Europa om de nieuwe lp te promoten. The Blues Against Youth zit er middenin en donderdagavond wordt daarbij Groningen aangedaan. De Crowbar is the place to be. Apprentice heet die nieuwe lp en wordt uitgegeven door Beast Records. Hoewel er ook nog een dier op de hoes staat afgebeeld, is Apprentice geen beest van een plaat geworden. Dat is ook nooit de insteek geweest. Zoals de naam doet vermoeden zit er verrot veel blues in The Blues Against Youth. Als een stadscowboy trekt de uit Rome afkomstige Gianni door Europa, speelt in brakke bars, in steegjes waar het daglicht nooit lijkt te schijnen. Alle liedjes op Apprentice lijken een verslag van de tocht die Gianni al jarenlang door Europa voert. Hij zingt, speelt gitaar en drums. Blues en country vol gebroken harten en als het even lijkt mee te zitten ook nog een stevige hoeveelheid dronken rock 'n roll. Gianni zuigt het op en laat het als The Blues Against Youth weer ontsnappen. Hij klinkt als een door iedereen uitgekoste, ongewilde kleinzoon van Hank Williams en zo lijkt hij zich ook te voelen. Als je het even niet ziet zitten, zet dan met een gerust hart een plaat van The Blues Against Youth op om te beseffen dat het vergeleken met wat je daar hoort eigenlijk allemaal wel meevalt en het soms noodzakelijk is om in je eigen ellende te zwelgen.

 

Oor: Medium Size Star Bound - The Blues Against Youth

Dinsdag 19 April 2016 at 9:25 pm Geen reacties

Hyper Vessels - Audacity

Zitten we hier te luisteren naar de nieuwe plaat van together PANGEA? Neen. Hier is toch echt Audacity aan het werk. Of eigenlijk Ty Segall die als producer Audacity op wenst te stuwen in de vaart der volkeren. Dat is met Hyper Vessels beter gelukt dan op de vorige platen van deze uit Californië afkomstige band. Band en producer hebben een mooie balans gevonden tussen popliedjes, punk en garagerock. Links en rechts weet Sygall ook wat powerpop en grunge toe te voegen. Soms komt ook een band als Thin Lizzy ineens even om de hoek kijken. Ruim voldoende ingrediënten voor een sterke plaat, maar dan juichen we te vroeg. Het zijn vooral de gitaristen die de hoofdrol opeisen. Superieure riffs en licks wisselen elkaar af en struikelen tijdens ieder liedje bijna over elkaar. Toch bekruipt gaandeweg Hyper Vessels het gevoel dat we het nu wel weten. Weer een liedje met dezelfde ingrediënten, die net even in een andere volgorde aan de beurt komen. De scheve verhouding tussen de in ruime mate aanwezige juiste bestandsdelen en het gebrek aan daadwerkelijk memorable liedjes breekt de plaat uiteindelijk toch op. De eerste helft van de plaat is voortreffelijk, daarna komt de klad erin. Dat heeft zelfs Ty Segall niet kunnen voorkomen.

 

Oog & oor: Dirty Boy - Audacity

Donderdag 14 April 2016 at 8:37 pm Geen reacties

Tumbling Heights - The Come n' Go

Voor de mensen met voornamelijk half lege glazen is Tumbling Heights van The Come n' Go vermoedelijk een hele wisselvallige plaat. Daar is zeker iets voor te zeggen. De Zwitsers schakelen met gemak over van hardcore punk naar psychedelisch getokkel. Zelf kies ik het kamp van de halfvolle glazen. Glazen kunnen immers altijd weer bijgevuld worden. Deze Come n' Go-plaat is heerlijk afwisselend. Met een zeer geslaagde Bad Brains-cover (Attitude), psychedelische stukken die doen denken aan mede-zwitsers en labelgenoten Roy And The Devil's Motorcycle en op de juiste momenten felle garagerock. Net op het moment dat de drugsfase op Tumbling Heights lijkt te worden afgesloten komt de band met Lemmy. Een fraaie ode aan de in december vorig jaar ontvallen frontman van Motörhead. Al de psychedelische omzwervingen ten spijt, The Come n' Go blijft een band die op z'n best is als er smerige rock 'n roll wordt gespeeld. Daar is ook op de vierde langspeler voldoende ruimte voor gereserveerd, maar The Come n' Go verkent anno 2016 met veel overtuiging ook vele andere paden. Wel jammer van die smurf op de hoes.

 

Oog & oor: Attitude - The Come n' Go

Zondag 10 April 2016 at 11:06 pm Twee reacties

Protomartyr + Shake Shake Bolino @ Vera

Dat er tegenwoordig niet veel nodig is om in de grote zaal van Vera te mogen optreden, bewijst Shake Shake Bolino. Een duo dat nooit verder zou mogen komen dan het oefenhok, maar niet de moeite heeft genomen om daar ook daadwerkelijk iets interessant uit te proberen. Het contrast met Protomartyr kan niet groter zijn. Zanger Joe Casey staat met een flesje bier in zijn handen zijn teksten te declameren. Met ingehouden woede. Hij zet zijn bier alleen even weg op de momenten dat hij echt boos wordt. Verder houdt hij overal de controle over. Dat geldt ook voor de band. Strakke postpunkbas met een drummer die met zijn ritmes net even afwijkt van wat verwacht mag worden. Door de gitarist dringt het langzaam door dat de band uit Detroit komt. Hij weet met zijn spel de fraaie balans te vinden tussen de verkilde jaren '80 postpunk en het rauwe gitaargeweld van Detroits' garagebands. De band overtreft met gemak de verwachtinen die het vorig jaar dankzij het uitstekende The Agent Intellect heeft gewekt. Protomartyr doet beseffen dat wij als mensheid niets voorstellen en ondanks die wetenschap toch gewoon met een gerust hart naar huis kunnen gaan.

Vrijdag 08 April 2016 at 7:56 pm Eén reactie

Welcome The Worms - Bleached

Ik weet niet of het de bedoeling was om enigszins verleidelijk op de hoes van de plaat te komen staan, maar ik vind die dame links behoorlijk intimiderend over komen. De dame in het midden doet een beetje dramatisch en degene die rechts staat heeft qua kledingkeuze rekening gehouden met de fotograaf, maar duidelijk geen zin om zich in zo'n desolaat landschap te laten fotograferen. Van intimidatie en verveling is op muzikaal gebied geen sprake op deze tweede plaat van Bleached. Van wat extra drama trouwens wel. Bleached klinkt alsof het ooit eens begonnen is als een punkband, intussen de instrumenten wat beter beheerst en gezien het gegeven dat de band uit het zonnige Californië komt, wat vrolijke melodietjes in het geheel verweeft. In een poging wat meer diepgang aan te brengen in de liedjes, wordt het geheel gepresenteerd op een stevige grungebasis. De band scoort in dit proces een paar schamele punten. Beklijven doen de liedjes van Bleached echter niet. Welcome The Worms laat mij verder onverschillig. Leuk plaatje dames, maar nu weer snel weer aan de afwas.

 

Oog & oor: Keep On Keepin' On - Bleached

Maandag 04 April 2016 at 9:14 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed